عبدالله محمد

مانند آدمی که پشت کوهی بهشتی دیده، یا نه، لشکری دیده در حال حمله به شهر و از شوق یا از هَول آن مَشهَد تا شهر دویده و چون وقت کافی برای قانع کردن آن همه آدم نیست به سمت کسی رفته که برای قانع کردنش وقت زیادی لازم نیست چون دوستیِ طولانیِ گذشته هر فرصت کمی را جبران می‌کند، زمان طولانی و صِدقِ دوستی... آن دوست قدیمیِ صادقِ صمیمی را «ابوبکر» می‌نامم. برای زندگی‌هایتان ابوبکر داشته باشید دوستان من. همیشه فرصت زیادی برای اثبات نیست.

دیدن یک پرنده روی سیم خاردارهای زندان چنین حسی دارد. اگر او آزاد است، من هم باید باشم. پرنده دلیل است.

دنیا باور شاد بودن را از آدم می‌گیرد. آن وقت است که یک لکهٔ نور، یک پرندهٔ کوچک، یک طیف رنگارنگ یا یک آدم خوب، بار همهٔ امیدت را به دوش می‌کشد. نقطهٔ ثقل تحمل تو می‌شود بین آن همه بی‌تفاوتی، سکوت، همهمهٔ نامفهوم و مرگ رنگ. تخته‌پاره‌ای می‌شود تا به ساحل شادی‌های بزرگ بعدی برسی. می‌دانم برای خیلی از شما دنیا آنقدر خاکستری است که آن یک نقطهٔ رنگارنگ را پشت سر هم چک می‌کنید. چک می‌کنی که ببینی آیا این واقعی است؟ نکند توهم رنگ از خاکستری است؟ نکند تاریکی دارد بازی نور می‌کند؟ اما آن همه نگاه پی‌درپی به آن نور، بالاخره کار خودش را می‌کند. امید بزرگ تو از همین‌جا شروع می‌شود. آن لکه‌نور، خورشید می‌شود.

✅ کانالهای مفید و ارزشمند: پژواک مرتقی صاعد عبدالله محمد استاد عاکف راسخ فانوس و أنثی ریان فارسی رد شبهات ملحدین آستانه مرکز مطالعات متین باران حکمت امین پورصادق تربیت اسلامی رصاص قلمهای نافذ خلاصه کتاب هدایت رمضانی عبدالجمیل جابر برهان همراه با کاروان صالحان لذت قرآن بهمن بادینی مروان الکردی عبدالعزیز طریفی ایاد قنیبی ادهم شرقاوی تمدن اسلامی رقائق صلاح الدین نبراس بابک حمزه الدر الثمین محمد بهرامی میثاق رفعت سعیدی فر عادل حیدری مرکز هدایت وعی قوارير پستو خلیل الرحمن خباب ملجأ

امروز در تلگرام استاد محمد بهرامی پیامی دیدم؛ به این فکر شدم که با نشر و پخش نکردن درس‌ها و دوره‌های ایشان، در حق‌شان خیلی کوتاهی شده است. علت بزرگ این غفلت ما هم، هیاهوی زیاد زندگی حقیقی و مجازی است که سخت ما را به خود مشغول کرده است. استاد بهرامی از نوادر روزگارند، اهل دل و علم و فکر و اصلاح؛ شخصیتی مؤثر که شاید داشته‌های ایشان را در جایی دیگر نیابیم. خودم با تمام مصروفیت‌ها و گره‌های کوری که در زندگی دارم، تلاش می‌کنم از ایشان استفاده کنم. ایشان در زندگی خودم خیلی مؤثر بوده‌اند. درس‌های ایشان را از کانال تلگرام شان دنبال کنید، شاید دریابید که غیر از افراد مشهوری که جلو چشم ما را گرفته‌اند، اندیشمندان و دانشمندان دیگری نیز هستند که باید استفاده از آنان در اولویت باشد: https://t.me/MohammadBahramih

«از هر مفهوم زیبا و نازیبایی می‌شود سوءاستفاده کرد. آزادی، دموکراسی، انسانیت، حقوق، امنیت، عدالت، وطن‌گرایی، قوم‌گرایی و هر چیز دیگری را می‌شود مورد استفادۀ سیاسی قرار داد و به نامشان مرتکب جنایت و کارهای شنیعی شد. همان مدعیان حقوق بشر، مرتکب نقض گستردۀ حقوق بشر شده‌اند. چرا کسی خواستار الغای این حقوق نمی‌شود تا دیگر مورد سوءاستفاده قرار نگیرد؟ در واقع هیچکس چنین درخواستی نمی‌کند و این طرز فکر سخیف را تنها در برابر دین به‌کار می‌برند.» (عبد الله العجيري وفهد العجلان، زخرف القول (لندن: تكوين، ١٤٤٠)، ٢٢٧-٢٨)

به تاجیکی: 🎧 Малол ва дилзадагӣ дар зиндагӣ Сабабҳои дилгирӣ аз доштаҳо ва муносибатҳо ва роҳҳои тамрини шукргузорӣ ва вафодорӣ

⬜️ Инсон табиатан мавҷуди шитобкор аст ва хеле зуд ба доштаҳо ва неъматҳои худ одат мекунад. Вақте чизе барои мо оддӣ ва маъмулӣ мешавад, дар назарамон арзиши худро аз даст медиҳад ва эҳсоси «малол» ё дилзадагӣ пайдо мешавад. Аммо ҳақиқат ин аст, ки малол ба сабаби айби доштаҳои мо нест, балки нишонаи ношукрӣ ва хурд шуморидани неъматҳост; то ҷое ки дар сухани саҳобии бузургвор, Амр ибни Ос разияллоҳу анҳу, «малол аз ахлоқи нописанд» шумурда шудааст. Ин гуфтор дар бораи малол аст: чаро дилзада мешавем? Ва чӣ гуна бо гузаштан аз ин ахлоқи нописанд, ба қаноат ва оромиши дарун бирасем ва муҳимтар аз ҳама, дар муносибат бо Худованд ва сипас бо ҳамсар ва дӯстони худ, вафодор ва шукргузор бимонем.

🧭 Давомнокӣ: 41:54 🎙 Пешкаш ва шарҳ: Абдуллоҳи Шайхободӣ t.me/akseMahtab

ماه را که در آسمان رویایش دید، صبح با قلبی دیگر از خواب بیدار شد. * * * انسان‌ها دل دارند، اما دلی که چندان در کنترل خودشان نیست. همینطور خودکار، یک دفعه می‌بینی خوشحال نیستی. چقدر باید عمیق شوی تا بدانی دلیلش حرف آدمی است که ربع ساعت پیش در واتس اپ پیام گذاشته بود. در این ربع ساعت سری هم به اینستاگرام زدی و دو تا ویدیوی خنده‌دار دیدی، به استوری یکی خندیدی، برگشتی به تلگرام و چند تا جوک دیگر خواندی، اما همین که گوشی را لحظه‌ای کنار گذاشتی، پیام واتس اپ به یاد دلت آمد و غمگینت کرد. البته فقط شادی و غم نیست. چیزهای عمیق‌تری هم در این دنیا هست. اطمینان مثلا، آرامش و رازآلودتر از همه، ایمان. دل آدم هر روز یک حال ندارد. روزهایی هست که احساس می‌کنی زندگی‌ات حل شده و می‌دانی باید چکار کنی. روزهایی دیگر هم هست که فقط خاطرهٔ ایمان روزهای داشته، نگهت می‌دارد. می‌گویی من دیروز مشکلی نداشتم، امید که فردا مانند دیروز باشد... حال بد امروزت را حواله می‌کنی به گنج دیروز. * * * برگردیم به دل... این‌که دلت خیلی هم دست تو نیست کمی این سرگشتگی را حل می‌کند. توفیق خواندن پیام‌هایی که حال قلبت را خوب می‌کند از کجا می‌آید؟ چرا عده‌ای فوری دلشان به صفحهٔ قرآن تنگ می‌شود و بعضی هم باید برایش بجنگند، و بعضی نه دلتنگ می‌شوند و نه تلاشی می‌کنند؟ این احساس خنکی ناگهانی که دل را روشن می‌کند از کجا می‌آید؟ چرا گاه دل می‌شود آسمانی روشن از ماه و ستاره؟ چرا قلبی که شب، صبح روشن بود و رنگین کمان و موج آرام دریا، صبحش کوچه‌ای نمناک می‌شود در شبی تاریک، در یک شهر شلوغ در مکزیک؟ می‌خواهم بگویم، سعی نکن برای آرامش بجنگی. جنگ و آرامش با هم در تضادند. برای آرامش تلاشِ آرام کن. برای آرامش صبر داشته باش. آرامش، مرغ خوش‌خوان پشت پنجره است. قبلا برایش دانه بریز و از پنجره دور شو. در چشمانش زل نزن. به سمتش حمله نکن. عجله نکن، عجله هم‌جنس آرامش نیست. ما پیش از نماز وضو می‌گیریم، ما پیش از نماز رو به قبله می‌کنیم، ما پیش از نماز فرض، نمازهای دیگری را به جای می‌آوریم تا هر چه هیجان و گرمای پیش از نماز بوده از بین برود و برای نماز اصلی آماده شویم. ما در جایی ساکت نماز می‌گزاریم، در بین دو آرامش. این آب و این آبیِ سکوت و نگاهِ به زمین افتاده و آرام خواندن آیات، خانهٔ پرندهٔ اطمینان است. وقتی زندگی‌ات ادامهٔ نمازت باشد دل هم آرام می‌یابد چون در نمازت آرام بوده‌ای. دل، پرنده‌ای در قفس نیست. دل، آهوی آزاد دشت است که سال‌ها آرامش تو، به او اطمینان داده تا از تو نگریزد. با تفنگ و طناب و عجله صاحب آن آهو نخواهی شد. #عبدالله_محمد #خودنصیحتی https://bit.ly/393SX3p

آگاهی درونی اینطور است که انسان در دو موقعیت متفاوت، از دو تکنیک متفاوت استفاده می‌کند. مثلا دیدن پایین‌تر از خود در ثروت و دیدن بالاتر از خود در علم و ایمان و اعمال نیک، چنانکه در حدیث نبوی آمده است. اینجا تو آگاهانه انتخاب می‌کنی که کجا را ببینی و روی چه چیزهایی تمرکز کنی و به چه چیزهایی بی‌توجهی کنی. شبیه این، برخورد با شادی‌های نزدیک و غم‌های نزدیک است. شادی نزدیک را باید بزرگ دید و در لحظه‌اش آگاهانه به نعمت بودنش فکر کرد و بلکه درباره‌اش به خود و نزدیکان گفت. اما غم نزدیک برعکس است. اینجا باید به تصویر بزرگ فکر کرد. چند قدم به عقب رفت و به اصطلاح زوم آوت کرد و با خود گفت: وقتی از این بگذرم، پاداش آن می‌ماند و خاطره‌ای برای شب‌های امن آینده و درجاتی برای خانهٔ ابدی. توجه داشته باشید که اینجا غم حذف نمی‌شود، شما غم را می‌بینید، اما در تصویری بزرگتر. این تفاوت یک درون تربیت شده با یک درون در حالت پیش‌فرض است. از قسمت بعدی چهل حدیث در #سلامت_روان

🎬 آزادی میان اسلام و لیبرالیسم - دکتر نایف بن نهار

🔸سرفصل‌های پادکست: - مقدمه - آیا غرب از نظر اخلاقی سقوط کرده است؟ - ارتباط غرب با دین از نظر تاریخی - عصر روشنگری - لیبرالیسم و آزادی - سکولاریسم - آیا انسانیت، یک مرجع اخلاقی است؟ - ارتباط آزادی با پیشرفت غرب - عدالت - تناقض ارزش‌های غربی - مسئله فرانسه با آزادی‌ها - آیا مسلمانان در آینده از غرب تأثیر می‌پذیرند؟ - مفهوم آزادی و اسلام

🔸پنج‌شنبه (۲۶/۶/۱۴۰۵) ساعت ۲۱ در تلگرام ریشه مشاهده کنید. 🔸 یا هم‌اکنون با کیفیت اصلی در یوتیوب ببینید: https://youtu.be/aN2l6GBw6zM _ 🌐 وبسایت: Rishe.in 🆔 تلگرام: t.me/Rishe_in 🎬 یوتیوب: youtube.com/@rishe_in

راز هدایت من یک ویدیو و یک سخن از امام ابن قیم در آن بود! احتمالا مدیون‌تر از همه به ایشان، من باشم!

شیخنا از شرمندگی نمی‌توانستم به دیگر محبت‌هایتان واکنش نشان دهم، اما گرفتن شعله از سرورم ابن قیم از آن حرف‌هاست که نمی‌توانم بی‌خیالش شوم، حتی اگر خواب و خیال باشد. الله متعال برای این لطف و حسن ظن شما جزای خیرتان دهد و شرمنده نشوم هیچ وقت...

دعا برای ابن قیم را هرگز نباید فراموش کنم. دربارهٔ صحابه و نسل‌های نخست بحثی نیست. امثال او اما چراغ روزهای تاریک بوده‌اند. دوران پرآشوب قرنی که او در آن می‌زیست را وقتی می‌خوانی به حال امروز هم امیدوار می‌شوی. وقتی کسی را دوست داری، مروج نور او می‌شوی، یا شاید بهتر است بگویم، پرتوی از نورش می‌شوی. او که خود پرتو نور پیشینیان بوده. تو زنجیرهٔ مشعلی می‌شوی که دست به دست، از پدران نخست به ما رسیده. چقدر این ترکیب را دوست دارم، پدران نخست!