پَریِ جَنگَل

رختِ سوگ، رنگش سپید بود.

اون مستیه که خوش داره رانندگی کنه..

یه جوری رفتار میکنه که انگار این منم که تا پیشِ روی فرشته‌ی مرگ رفتم و با یه چشمک بهش برگشتم:

در عصرِ باکیفیت‌ترین‌ها، من مثلِ آخرای شبِ تارم. از زمانی که خشکسالی شده، من همچون آسِمان خون میبارم. زاده از جنسی لطیف شبیه به گل، از ترسِ باغِبان پُرِ خارم. از صاحبِ تفنگ و مالکِ آن، از خالقِ گلوله نفرت دارم. زمینی در بهشت به نامم نیست؛ به خاطرش تو فکر کن بی‌چارم! جهنمی که ساختید را دیدم؛ از خدایتان "فاکینگ بیزارم!"

گریه نکن. گریه نکن. گریه نکن. گریه نکن. گریه نکن. گریه نکن. گریه نکن. گریه نکن. گریه نکن.

دیگه دل ندارم.

ارجمندانه به آگاهیِ شما دوستان و آشنایانم می‌رسانم که من دیگر تابِ زندگی کردن را هم ندارم، چه برسد به وانمود کردن.

صدا ها در سَرَم مدام رژه می روند. بند بندِ وجودم را به رگبار بسته اند. خون می گِریَم، گلوله گلوله. از فرسنگ ها دور تر خودم را در آینه می بینم، از پا افتاده، بی جان، شرمنده و گریان. آیا من زنده ام ؟!

خون میباره به جای بارون سرخه آسفالتِ هر خیابون هم‌خونه‌ام در سرما رقصید از صدای ظالم نترسید ایرانِ ماست زمستانِ ماست این جان ماست که فدا خواهد شد به امیدِ باران و به یادِ یاران خوبی به خواست پیدا خواهد شد -دی‌ماهِ‌سالِ۱۴۰۴ ِخورشیدی-

پ.ن: فقط این خبر به عزیز و خاله کوچیکم نرسه لطفا. پیشاپیش از همکاریِ همگیِ شما صمیمانه سپاسگزارم.

...

به رسمِ دفعه‌ی پیش، که فردا یا پس‌فردای شبی که بازداشت شدم و بعد از یه شب ولم کردن، برگشتنم رو اطلاع دادم، اینبار هم خواستم یه پیام به رسمِ یادگار اینجا بذارم.. آره خلاصه؛ این بار هم "بَ ر گَ ش تَ م".

این بار نه!

Period!

مرا خواند: "نقره‌فام."

مرا خواند: "پری‌پِیکَر."

نگاه کن سایه! شبیهمونن!