کتابخانه اقراء

«همه عالم را، اگر خواهند و اگر نه با خداوند تعالى خو می‌باید کرد و الا رنجه دل گردند از آنکه چون خو با وی کنی اندر بلا مُبلی را بینی، بلا بلا نیاید، و اگر خو نکنی چون بلایی بیاید رنجه دل گردی؛ که خداوند تعالى به رضا و سَخَط کس تقدیر خود متغير نگرداند. پس رضای ما به حکم نصیب، راحت ماست. هر که با وی خو کند دلش براحت شود و هر که از وی اعراض کند به ورود قضا رنجه گردد.» 📚کشف المحجوب، ذکر ابوالعباس احمدبن محمّد القصّاب، رحمة الله علیه، ص ۱۰۲

«نسبت به شما، من به موسی علیه‌السلام نزدیک‌ترم» هنگامی که پیامبر ﷺ به مدینه آمد، دید یهودیان روز عاشورا را روزه می‌گیرند. پرسید: «این برای چیست؟» گفتند: «این روزی بزرگ و پربرکت است؛ روزی که الله متعال موسی علیه‌السلام و قومش بنی‌اسرائیل را از چنگ دشمنان‌شان نجات داد. موسی علیه‌السلام نیز برای سپاسگزاری از خداوند این روز را روزه گرفت.» پیامبر ﷺ فرمود: «پس من نسبت به شما به موسی علیه‌السلام نزدیک‌ترم.» این دعوت، در عمق تاریخ حک شده است. با آن‌که روش‌ها و شیوه‌ها متفاوت بوده‌اند، اما اسلام، دین همهٔ پیامبران الهی بوده است. پس نگاه‌تان به اسلام چنین نباشد که آن را محدود به زمان و نسل خاصی بدانید؛ انگار با پیدایش شما آغاز شده و با رفتن‌تان از دنیا پایان می‌یابد. بلکه باید باور داشته باشید که اسلام، دین جاودانه‌ای است که از زمان آدم علیه‌السلام آغاز شده و تا دمیدن صور توسط اسرافیل علیه‌السلام ادامه خواهد داشت. هر پیامبری که مبعوث شده، حلقه‌ای از زنجیره‌ی طولانی اسلام بوده است. پیکارهایی که میان جبهه‌های حق و باطل در طول تاریخ رخ داده‌اند، پیکارهای شما نیز هستند؛ هرچند در آن‌ها حضور فیزیکی نداشته باشید. پس همهٔ نبردهای میان توحید و شرک، ایمان و کفر، هدایت و گمراهی، در تمام دوران‌ها یک حقیقت واحد بوده‌اند و تنها سربازان آن تغییر کرده‌اند. کمی با آدم علیه‌السلام همراه شو؛ آن لحظه‌ای را به یاد آور که ابلیس وسوسه‌اش کرد و هدفش چیزی جز بیرون راندن او از بهشت نبود. پس دشمن‌ را خوب بشناسید؛ زیرا این نبرد همچنان میان ما و آنان، یعنی شیاطین، ادامه دارد. اندکی با نوح علیه‌السلام در کشتی بمان. آن‌گاه معنای معیت الله را احساس خواهید کرد؛ زمانی که الله متعال بندگان مؤمنش را یاری کرد، دعای بنده‌اش را شنید و زمین را در آب فرو برد: ﴿أَنِّي مَغْلُوبٌ فَانتَصِرْ﴾ «من مغلوب شده‌ام، پس یاری‌ام فرما.» همان خدایی که آن روز دعای بنده‌اش را شنید، امروز نیز همان خداست؛ خدایی که همیشه و همه‌جا حاضر است و هرگز بندگانش را رها نمی‌کند. اما این وعده شرطی دارد: چنان‌که الله دوست دارد بندگی‌اش کن، تا بیش از آنچه دوست داری به تو عطا کند. اندکی با موسی علیه‌السلام زندگی کن؛ زمانی را به یاد آور که او همراه قوم بنی‌اسرائیل به ساحل دریا رسید و لشکریان فرعون در تعقیب آنان بودند. همه گمان می‌کردند که گرفتار و اسیر خواهند شد، اما کسی که حقیقتاً به پروردگارش اعتماد داشت، چنین گفت: ﴿كَلَّا إِنَّ مَعِيَ رَبِّي سَيَهْدِينِ﴾ «هرگز چنین نیست؛ بی‌گمان پروردگارم با من است و مرا راهنمایی خواهد کرد.» گمانت را به الله نیکو بدار. خدایی که تنها با ضربه‌ای از عصا، دریا را برای موسی علیه‌السلام شکافت، بر حل همهٔ مشکلات و هموار ساختن همهٔ راه‌ها تواناست. زندگی‌تان را برای خدا وقف کنید تا از معیت و همراهی او بهره‌مند شوید. اکنون کمی با یوسف علیه‌السلام بنشین. زمانی که همسر عزیز مصر او را به سوی گناه فراخواند، برای حفظ دین و پاکدامنی خویش از آن صحنه گریخت و به سوی درهای بسته رقت. به خواهش نفس و شهوت «نه» گفت و زندان را بر گناه و نافرمانی ترجیح داد. سال‌ها بعد، بر تخت عزت و فرمانروایی نشست و خود عزیز مصر شد. هر کس چیزی را برای الله ترک کند، الله متعال بهتر از آن را نصیبش می‌گرداند. پس گناهان را صادقانه رها کنید تا به جایگزین‌هایی بهتر، پاک‌تر و زیباتر دست یابید. این صحنه‌ها را در ذهن خود ترسیم کنید؛ صحنه‌هایی که شاید هرگز با چشمان‌تان نبینید، اما با این حال، شما نیز بخشی از آن‌ها هستید. تصور کنید عیسی علیه‌السلام در نزدیکی در دمشق فرود آمده و با دجال می‌جنگد. همهٔ این‌ها را تصور کنید تا ایمان‌تان استوارتر شود و بدانید همان‌گونه که الله متعال دینش را در گذشته یاری کرده است، در آینده نیز یاری خواهد کرد؛ و همان خدایی که دیروز یار و یاور بندگانش بود، امروز نیز شما را یاری می‌دهد. پس مطمئن باشید و ناامیدی را به دل راه مدهید. فراموش نکنید! ما مسئول پیمودن راه‌ها هستیم، نه مسئول نتیجه‌ها و رسیدن‌ها. وظیفه ما انتخاب راه درست و راست است. در مسیر حق بودن، خود رسیدن است؛ هرچند به پایان راه نرسید. ✍🏼 ادهم شرقاوی 📝 افراهیم چرخی t.me/iqraaLib

ای سزاوار حمد و ثنا وقت خشم و وقت شهوت مرد کو طالب مردی دوانم کو به کو کو درین دو حال مردی در جهان تا فدای او کنم امروز جان مولوی خر از پی شکم یا شهوت آواز بلند دارد .... نقل است در زمان مولانا جلال الدین شخص متشخصی بر الاغی سوار بود و مدام با چوبی بر سر حیوان می کوبید . مولانا از سر ترحم گفت چه می کنی ؟ گفت این خر آواز می دهد و خداوند در قرآن فرمود: ان انکر الاصوات لصوت الحمیر زشت ترین صداها صدای خر است . گفت آیا این آیه این طور تفسیر می شود که حیوان را بزنی ؟بدان که صدای خر یا از پی شکم است و یا از پی شهوت است . در این دو آدمی هم با او مشترک است و اگر غذا به او دیر برسد فریاد می زند که گاهی دلخراشتر از صدای خر است . ای مرد به جای زدن یا ان را سیر کن و یا مسیرش را عوض کن. آدمی هم گاهی برای شهوت یا شکم نعره میزند ،در بسیاری جوامع بوده و هست که برای آماده نبودن غذا به کتک کاری و فحش منجر شده است .این یعنی آدمی هم صدای انکر دارد ،گاه در بداخلاقی خر هم میشود .شکمش که سیر شد یا غریزه اش ، آرام میشود .فقط حیوانات باید کتک بخورند چون نمیتوانند بیان کنند، ولی میخی نیست که بر گردن انسان فرو کنند یا زنجیری که بزنند . کلمات مودبانه ای نبود ،اما نفس ما در تعبیر عرفا گاه سگ ،گاه موش، گاه خر، گاه اژدها بکار رفته است . نفست اژدرهاست او کی مرده است از غم و بی آلتی افسرده است گر بیابد آلت فرعون او که بامر او همی‌رفت آب جو اژدها را دار در برف فراق هین مکش او را به خورشید عراق کاش از مرتبه حیوان بودن بالا می رفتیم و با همین چشم خدا را می دیدیم . گر نبود دیدهٔ شهوت گرای چیست به از دیدن صنع خدای امیرخسرو دهلوی انبیا و الصدیقین و شهدا که برای وصال طاعت کردند اما برای ما عاشقان تن در قرآن وصف بهشت کرده اند . به قدر وسعت فکر تو آن یگانه حکیم سخن ز دوزخ و فردوس در کتاب کند برای ذوق تو شهوت پرست عبدالبطن حدیث میوه و حوریه و شراب کند ایرج میرزا آدمی بودن یعنی تنها من تن نیستم ،تنها لذت تن نیست ،تنها خواهشات هدف نیست . آدمی صورت اگر دفع کند شهوت نفس آدمی خوی شود ور نه همان جانورست سعدی هر چه از خواهشات بار ما سبک شود پروازمان آسانتر میگردد. گرش دامن از چنگ شهوت رها کنی، رفت تا سدرةالمنتهی سعدی خواهشات و شهوت انسان را دوبین و لوچ میکند . خشم و شهوت مرد را احول کند ز استقامت روح را مبدل کند مولوی در پایان این مقال نصیحتی جانانه از مولانای جان بشنویم. مار شهوت را بکش در ابتلا ورنه اینک گشت مارت اژدها مولوی ✍غلامحیدر خوش زبان قندان پند و نقد حال ما

از یحیی بن مُعاذ الرّازی رحمةاللّه علیه می‌آید که گفت: بد یاری بود آن‌که او را به دعا وصیت باید کرد؛ که حق صحبت یک ساعته دعای پیوسته باشد؛ و بد یاری بود آن‌که با وی زندگانی به مدارا باید کرد؛ که سرمایۀ صحبت انبساط بود؛ و بد یاری بود آن‌که به گناهی که بر تو رفته باشد از وی عذر باید خواست؛ از آنچه عذر شرط بیگانگی بود و اندر صحبت بیگانگی جفا بود. 📚کشف المحجوب، ص ۲۰۲

«علما و عُبّاد در جهان بسیارند. ترا از آن باید بودن که روز به شب آری چنانکه حق پسندد و شب به روز آری چنانکه حق پسندد.» 📚نفحات الانس، ذکر شیخ ابوالحسن خَرَقانی، رحمه الله تعالی، ص ۲۰۱