آن

شعر: خواجوی کرمانی خوانش : مریم سعدزاده از عمر چو این یک دو نفس بیش نداریم بنشین نفسی تا نفسی با تو برآریم چون دل به سر زلف سیاه تو سپردیم باز آی که تا پیش رخت جان بسپاریم ز آنروی که از روی نگارین تو دوریم رخسار زر اندوده بخونابه نگاریم دیوانه آن غمزه ی عاشق کش مستیم آشفته ی آن سلسله ی غالیه باریم با طلعت زیبای تو در باغ بهشتیم با بوی خوشت همنفس باد بهاریم از باده نوشین لبت مست و خرابیم وز نرگس مخمور تو در عین خماریم چون فاش شد این لحظه ز ما سرّ اناالحق فتوی بده ای خواجه که مستوجب داریم آنرا غم دارست که دور از رخ یارست ما را چه غم از دار که رخ در رخ یاریم دی لعل روان بخش تو می گفت که خواجو خوش باش که ما رنج تو ضایع نگذاریم

غزل "حافظ" خوانش: مریم سعدزاده بالابلندِ عِشْوِه‌گرِ نقش‌بازِ من کوتاه کرد قصّهٔ زُهْدِ درازِ من دیدی دلا که آخرِ پیری و زُهْد و عِلْم با من چه کَرْد دیدهٔ معشوقه‌بازِ من؟ می‌ترسم از خرابیِ ایمان که می‌بَرَد مِحْرابِ ابرویِ تو، حُضورِ نمازِ من گفتم به دَلْقِ زَرْق بپوشم نشانِ عشق غَمّاز بود اَشْک و عَیان کرد رازِ من مست است یار و یادِ حریفان نمی‌کُنَد ذکرش به خیر‌، ساقیِ مِسْکین‌نوازِ من یا رب کی آن صبا بِوَزَد کز نسیمِ آن گَرْدَد شمامهٔ کَرَمَش، کارسازِ من؟ نقشی بر آب می‌زنم از گریه، حالیا تا کی شود قرینِ حقیقت، مجازِ من بر خود، چو شمع، خنده‌زنان، گریه می‌کنم تا با تو سنگ‌دل چه کُنَد سوز و سازِ من؟ زاهد؛ چو از نمازِ تو کاری نمی‌رود هم مستیِ شبانه و راز و نیازِ من «حافظ»، زِ گریه سوخت بگو حالش ای صبا با شاهِ دوست‌پرورِ دشمن‌گُدازِ من

غزل "حافظ" خوانش: مریم سعدزاده بالابلندِ عِشْوِه‌گرِ نقش‌بازِ من کوتاه کرد قصّهٔ زُهْدِ درازِ من دیدی دلا که آخرِ پیری و زُهْد و عِلْم با من چه کَرْد دیدهٔ معشوقه‌بازِ من؟ می‌ترسم از خرابیِ ایمان که می‌بَرَد مِحْرابِ ابرویِ تو، حُضورِ نمازِ من گفتم به دَلْقِ زَرْق بپوشم نشانِ عشق غَمّاز بود اَشْک و عَیان کرد رازِ من مست است یار و یادِ حریفان نمی‌کُنَد ذکرش به خیر‌، ساقیِ مِسْکین‌نوازِ من یا رب کی آن صبا بِوَزَد کز نسیمِ آن گَرْدَد شمامهٔ کَرَمَش، کارسازِ من؟ نقشی بر آب می‌زنم از گریه، حالیا تا کی شود قرینِ حقیقت، مجازِ من بر خود، چو شمع، خنده‌زنان، گریه می‌کنم تا با تو سنگ‌دل چه کُنَد سوز و سازِ من؟ زاهد؛ چو از نمازِ تو کاری نمی‌رود هم مستیِ شبانه و راز و نیازِ من «حافظ»، زِ گریه سوخت بگو حالش ای صبا با شاهِ دوست‌پرورِ دشمن‌گُدازِ من