𝐞𝐯𝐞𝐫𝐰𝐫𝐢𝐭𝐞… ⚯
Открыть в Telegram
دیروز تویِ اتوبوس، یک نفر عطر زده بود. من گاهی بوی کسی را که قبل از من رویِ صندلی نشسته حس میکنم. ما دانسته یا ندانسته هرجا میرویم تکههایی از خودمان را جا میگذاریم. 😮💨 — سايمون ون بوی / وهم جدایی ART: A Real Talent
Больше2 007
Подписчики
-124 часа
-57 дней
-3030 дней
Архив постов
2 006
قانون شماره یک. حق نداریم همزمان به ترک هم فکر کنیم. وقتی یکی از اون یکی متنفره، اون یکی این حقرو نداره.
قانون شماره دو. جفتمون اجازه داریم افسرده باشیم، ولی یه روز درمیون. دوشنبه و چهارشنبه و جمعه مال تو، سهشنبه و پنجشنبه و شنبه مال من.
یکشنبه چی؟
یکشنبهها خوشحالیم.
آلدو گفت قبول.
— استیو تولتز
2 006
توی جهان امروز هیچ کشوری، تاکید میکنم «هیچ کشوری» نمیتونه به تنهایی و بدون کمک باقی کشورهای مهم دنیا یک کالا رو باکیفیت و ارزان تولید کنه، حتی آمریکا و آلمان و ژاپن.
این رو شوروی و چین، سیسال پیش فهمیدن، و دست از خلبازیهای متداول کمونیستی برداشتن، ولی یه عده اینجا هنوز نمیفهمن. دائم دنبال مدیر بیکفایت و اشکالات سیستمی میگردن، یا سلطانسکه و دلار و کوفت رو دستگیر میکنن.
تنها راه نجات اقتصاد ایران، پیوند مجدد با اقتصاد جهانی، زنجیره تامین و اقتصاد آزاده. هرکس جز این گفت، بدونید یا کاملا نفهمه، یا منافع و انگیزههایی برای ادامه روند فعلی داره.
2 006
خودروی بیکیفیت و گران ایرانی!
یه عده اقتصاددان یا اصطلاحا «کارشناس» هم داریم که دائما مشکل صنعت خودرو رو سوء مدیریت معرفی میکنن، مردم ساده دل هم طوطیوار حرفای اونها رو تکرار میکنن. به مردم عادی خرده نمیگیرم، اما بعید میدونم کسی که حتی مطالعات محدودی در زمینه اقتصاد داره بتونه انقدر نفهم باشه! چه برسه به اونی که اسم خودش رو میذاره کارشناس!
نمیخوام بگم مدیریت صنعت خودرو عالیه یا سوء مدیریت بیاثره. در اینکه یه مشت بیکفایت در تمام صنایع دولتی و شبه-دولتی ایران چیده شدن شکی نیست، اما بهتون اطمینان میدم که ده درصد هم در وضعیت فعلی نقش ندارن! توضیح میدم چرا.
تا همین چند سال پیش با این مدیریت فشل و مدیران بیکفایت، ماکسیما، مزدا، سوزوکی یا ساندرو تولید میشد. به زمان خودشون ماشینهای نسبتا خوبی بودن و مشکل کیفیِ خیلی حادی نداشتن. قیمتهاشون هم با توجه به سود زیاد و تعرفههای پرت و پلای دولتی، چندان بد نبود. این ماشینها هنوزم در بازار خودروی دستهدوم پرطرفدارن. سوال اینجاست که چی شد یهو همه چیز از یه وضعیت متوسط اما قابل قبول، تبدیل به یه وضعیت فاجعه شد؟
پاسخ سادهست. قطع ارتباط با جهان. تو دنیای امروز، هیچکشوری بدون ارتباط دائمی و پایدار با بقیه نمیتونه یک کالای باکیفیت تولید کنه. اگرم تولید کنه خیلی گرون در میاد.
الان یه عده ریتارد میگن خب بجای ارتباط با ژاپن و آلمان و انگلیس میتونیم با تاجیکستان و مالدیو رابطه داشته باشیم. این جماعت نمیدونن که «زنجیرهٔ تامینِ تمام کالاهای استراتژیک و تکنولوژی فقط از حدود بیست تا کشور میگذره که ما با همهشون مشکل جدی داریم. اگر هم تا الان به قحطی و فلاکت مطلق نیافتادیم، صرفا بخاطر اینه که روابطمون با چین زیاد هم بد نبوده. البته اون هم برای رضای خدا بهمون کمک نمیکنه. حتما جیب عدهای در پکن و شانگهای داره از کمیسیون و پورسانتهای گزاف از جیب این ملت پر میشه.
2 006
من یک شهروندم و اعتراض میکنم به شرایطِ ایجاد شده، به اینکه شب میخوابم و صبح همه چیز چند برابر شده، به اینکه هیچ ثباتی وجود ندارد و این تورمِ بی اصالت و چهارچوب، بیآنکه خواستهباشم، روان مرا نشانه گرفته.
🤷🏻♂️ من یک شهروندم و اعتراض میکنم، به اینکه کسی به فکرِ منِ مردم نیست، به فکر منِ کارگر، منِ معلم، منِ کارمند، منِ دانشجو، منِ بیکار، منِ جوان، منِ در آستانهی ازدواج، منِ زیر خط فقر، منِ زن، منِ مرد، منِ کودک...
🤷🏻♀️ من یک شهروندم و به بلندای قامت آرزوهام و کوتاهیِ دستانِ هر ثانیه کوتاهترم، اعتراض میکنم، اعتراض میکنم که خبرها همیشه ناخوشایند بودهاند و هیچگاه هیچ افزایشی به نفعِ منِ مردم تمام نشده و هیچکس به رفاه حال من نیندیشیده.
💪🏻 من اعتراض دارم که قرار بود در بطن مطلب باشم و حالا هیچکس مرا یادش نیست و هیچکس به حال منی که بعد از این به رفاه نسبی هم حتی فکر نخواهمکرد، فکر نمیکند...
به پدری که شرمنده به خانه بر میگردد، مادری که اندوه را در پستوی خانه سیراب میکند، فرزندی که امیدی به آینده ندارد و خشمی که شاهرگ آرامش و ثبات این آب و خاک را نشانه گرفته...
🤦🏻♂️🤦🏻♀️ نمیدانم به چه فکر میکنند که ما را از یاد بردهاند، ولی میدانم که ما قرار بود اولویت باشیم!
2 006
زمین گرد است مانند گلوله، ما خر در چمنی هستیم و پدران ما خر در چمنی بودهاند.
سام پس نریمان، فرمانروای سیستان و بعضی ولایات دیگر بوده است!
بالاخره هر چه باشد ما یک بابایی هستیم که آمدهایم چهار صبا تو این مملکت زندگی بکنیم و سری که درد نمیکند بیخود دستمال نمیبندند و هر که خر است ما پالانیم و هر که در است ما دالانیم.
شماها از راه غرض و مرض آمدهاید ما را انگولک کنید و از چریدن علف بیندازید اما حسود به مقصود نمیرسد.
البته ما اذعان داریم که در کشور پهناور ما باید اصلاحاتی بشود، اما این اصلاحات باید به دست بز اخفش انجام بگیرد و کوزه ما را لب سقاخانه بگذارد. عجالتاً خدا کند که ما از چریدن علف نیفتیم!
قضیه خر دجال
صادق هدایت
2 006
داشتم فکر میکردم چرا…
باید بین زندگی دو نفر در دو گوشهی دنیا اینقدر تفاوت باشد…!
ما در مدرسههایمان هیچوقت کلاس رقص و باله نداشتهایم…!
هیچوقت کارگاه نجاری نداشتهایم…!
ما هیچوقت کلاسی با تمامی آلات موسیقی نداشتهایم...!
ما هیچوقت در سلف مدرسه نچرخیدهایم تا در ظرفهایمان خوراکیهای خوش آب و رنگ بریزند تا با اکیپمان سر میزی بخنديم و شاد باشیم و از پسر خوش قیافهی تازه وارد یا در مورد دختر مشهور و باهوش مدرسه صحبت کنیم…!
ما هیچوقت پارتی آخر سال نداشتهایم…!
ما هیچوقت روز آخر مدرسه کلاههایمان را به هوا نینداختهایم...!
ما همیشه بازخواست شدهایم؛
برای ناخنهایمان
برای موهایمان
برای…
ما هرگز نفهمیدیم تمیز بودن صورت چه منافاتی با شخصیت آدم دارد...؟! پدرمان در آمد بس که موهایمان را ازته تراشیدیم.
ما هرگز نفهمیدیم جنس مخالف شاخ و دم ندارد و مثل ما آدم است و میتوان با او بدون فکرها و نیتهای شوم دوست شد و به او اعتماد کرد. راستش جنس مخالف هم هرگز این را نفهمید...!
ما شیرینترین روزهای نوجوانیمان با کابوس کنکور هدر رفت. بهترین روزهای جوانیمان با سربازی...!
ولی کسی به ما نگفت تو دیگر ۱۷ ساله نمیشوی...!
ما قربانی خواستههایی شدیم که پدر و مادرمان هرگز به آن نرسیدند...!
هیچکس به ما نگفت جامعه هنرمند بیشتر میخواهد تا مهندس...!
هیچکس نفهمید شبها با رویای ساز یا بوم نقاشی به خواب میرویم...!
هیچکس به ما نگفـت موفقیت پزشکی و مهندسی و وکالت نیست...!
و هیچوقت نفهمیدیم انسان بودن، ربطی به "با کدام پا وارد دستشویی شدن" ندارد...!
هیچکس به ما یاد نداد عاشق شدن را...!
این روزها سرزمینمان تشنهی فهم است...
نیلوفر نیک بنیاد
2 006
📚 #شاهزاده_و_گدا
✍ نویسنده : #مارک_تواین
🎙 راوی : #عباس_نباتی
رمان «شاهزاده و گدا» داستان دو شخصیت به نامهای «ادوارد» و «تام» است. ادوارد ولیعهد انگلستان و درمقابل، تام پسربچهی فقیر و یکی از افراد عادی شهر است و دست تقدیر، بهواسطهی شباهت بسیار، آن دو را بهجای هم مینشاند و.....
2 006
یه فوبیا هست به اسم "Pistanthrophobia"…
یه جور ترس و تردید نسبت به اعتماد کردن به آدماست؛ با توجه به تجربیات بدی که تو گذشته از یه رابطهای که خوب پیش نرفته داری.
از اعتماد آدما به نفع خودتون سوءاستفاده نکنید چون اثرش تا ابد رو قلبشون میمونه و یه جا تاوانشو پس میدید...
2 006
یه فوبیا هست به اسم "Pistanthrophobia"…
یه جور ترس و تردید نسبت به اعتماد کردن به آدماست؛ با توجه به تجربیات بدی که تو گذشته از یه رابطهای که خوب پیش نرفته داری.
از اعتماد آدما به نفع خودتون سوءاستفاده نکنید چون اثرش تا ابد رو قلبشون میمونه و یه جا تاوانشو پس میدید...
2 006
– اتقام
یه گروه هم هستن که اگه کسی در حقشون بدی یا خیانت کرد، به روی طرف نمیارن تا سر فرصت انتقام بگیرن. این افراد فکر میکنن باهوش، پراگماتیست و واقعنگرن، اما چیزی بیشتر از یه مشت احمقِ احساساتی نیستن.
برای انتقام گرفتن مجبوری وقت و انرژیت رو مصرف کنی. فرد بدعهد لیاقت حتی یک ثانیه دیگه از زمان تو رو هم نداره. بهترین روش اینه که اون آدم رو بندازی تو سطل زباله و بدون اتلاف وقت، به مسیر زندگیت ادامه بدی.
2 006
موفقیت - مسیری به سوی تنهایی و انزوا…
آدم اگر خیلی بدبخت بشه و همیشه زحمت و ناله برای بقیه داشته باشه، تنها میشه.
جالبه که اگر تو زندگی پیشرفت کنه هم باز یه جور دیگه تنها میشه!
البته اکثر مردم برعکس فکر میکنن، ولی واقعیت اینه که هرچقدر موفقتر بشی، دوستات محدودتر میشن.
اصلاً موفقیت و انزوا با همدیگه رشد میکنه.
دلیلش سادهست، چون آدما توی رابطهای خوشحالن که توش نسبت به خودشون حس بهتری داشته باشن. مردم ممکنه یه مدتی بخاطر کنجکاوی و منافع، با یه فرد موفق بگردن، اما دوستش نمیشن.
موضوع حسادت نیست. یعنی ممکنه طرف اصلاً آدم حسودی هم نباشه. برای فهم موضوع بیاید خودتون رو بذارید جای اون شخص. فرض کن با یکی دوست هستی که شرایط و سن و سالش تقریباً مثل خودته، اما ازت خیلی جلو زده! توی تحصیل، امکانات، شغل، رابطه عاطفی و …
اولش رفت و آمد باهاش باحاله، اما بعد از یه مدت باعث میشه نسبت به خودت احساس بدی پیدا کنی. چون دیدنش بجای اینکه خوشحالت کنه، تبدیل میشه به آینهای که داره شکستها و کمبودهای زندگیت رو بازتاب میده. ما دوست نداریم جایی باشیم که ناکامیهامون رو به یادمون بیاره.
2 006
ما اهل ایران نیستیم!
ما اهل ایران نیستیم. ما اهل تهرانیم، منطقهٔ فلان، کوچهٔ فلان.
کیفیتِ زندگی ما رو بیشتر از اینکه کشورمون تعیین کنه، منطقه محل سکونت، محیط کار، و آدمایی تعیین میکنن که هر روز باهاشون نشست و برخاست داریم.
یعنی شما ممکنه یه آمریکایی باشی توی نیویورک که روزی ۱۲ ساعت تو زیرزمین یه رستوران کار میکنه. شبا هم خسته و کوفته برای رسیدن به محل زندگیش تو محلهای راه میره که پر از اراذل و اوباش و معتاده. همسایههاش هم دائم دعوا و فحشکاری دارن. درسته که پاسپورتش خیلی ارزشمنده، اما تا حالا باهاش سفر خارج کشور نرفته. حتی به ندرت پولِ سفر به ایالتهای اطراف و خوشگذرونی رو داره.
از اونور شما ممکنه یه تهرانی باشی با یه موقعیت مالیِ ممتاز. که یه شرکت داره تو فرشته، شبا هم در راه رسیدن به خونهش که تو زعفرانیهست، نه خلافکاری میبینه، نه معتادی. همسایهش جلوی درب پارکینگ باهاش خوش و بش میکنه، «لابیمن» هم به روش لبخند میزنه و خوشآمد میگه. در واقع این آدم همونقدر با فقر و اعتیاد هموطناش توی منطقه خزانه و شوش یا استان سیستان برخورد داره، که با فقر توی سومالی یا جنگ توی اوکراین. یعنی فقط از طریق اخبار و اینستا. و اینها در عمل هیچ اثر قابل توجهی روی کیفیت زندگیش نداره.
درسته که میانگینِ رفاه یه آمریکایی به مراتب بالاتر از میانگین رفاه یه ایرانی یا ترکیهایه، اما ما توی جدول آمار و میانگینها زندگی نمیکنیم. ما توی «واقعیت» زندگی میکنیم. و در واقعیت ممکنه ده برابر بدبختتر از میانگینِ کشورمون باشیم، یا صدبرابر خوشبخت تر! ما اهل ایران نیستیم. ما اهل تهرانیم، منطقهٔ فلان، کوچهٔ فلان...
رشنالیست
