•𝐒𝐤𝐲☁️

وقتی فرد خیلی اغراق‌شده بر روی استقلالِ خود تأکید دارد، معمولاً در کنار آن، یک ترس از وابستگی دیده‌ می‌شود. در دنیا هیچ آدمِ مستقلی نداریم که زور بزند و به همه بفهماند که «ببینید، من مستقل‌ام!! نیازی به دیگری ندارم، همه‌اش را خودم می‌توانم…». اما درواقع، آدمِ مستقل که این استقلال برایش مهم نیست؛ چون آن را دارد. شاید حرف زدنِ مداوم دربارهٔ استقلال، حرف زدن راجع به چیزی باشد که من تنها فانتزیِ آن را دارم… یا مثلاً کسی که کار عمیقی می‌کند و یا انسان عمیقی است، می‌آید از عمیق بودن خودش بنویسد؟.. پس این صحبت از جایی می‌آید که، حس ضعف در آن دیده شود.. ❛☁️

وقتی فرد خیلی اغراق‌شده بر روی استقلالِ خود تأکید دارد، معمولاً در کنار آن، یک ترس از وابستگی دیده‌ می‌شود. در دنیا هیچ آدمِ مستقلی نداریم که زور بزند و به همه بفهماند که «ببینید، من مستقل‌ام!! نیازی به دیگری ندارم، همه‌اش را خودم می‌توانم…». اما درواقع، آدمِ مستقل که این استقلال برایش مهم نیست؛ چون آن را دارد. شاید حرف زدنِ مداوم دربارهٔ استقلال، حرف زدن راجع به چیزی باشد که من تنها فانتزیِ آن را دارم… یا مثلاً کسی که کار عمیقی می‌کند و یا انسان عمیقی است، می‌آید از عمیق بودن خودش بنویسد؟.. پس این صحبت از جایی می‌آید که، حس ضعف در آن دیده می‌شود.. ❛☁️

•• در زمانه‌ای که حرام، از هر زمان دیگری نزدیک‌تر شده است؛ با فشردن یک دکمه، یک پیام و یک نگاه… فرمان الله متعال می‌آید تا به ما بیاموزد که عفّت، محرومیت نیست؛ بلکه عبادت و اعتماد به وعده‌ی اوست. الله متعال می‌فرماید:

﴿وَلۡيَسۡتَعۡفِفِ ٱلَّذِينَ لَا يَجِدُونَ نِكَاحًا حَتَّىٰ يُغۡنِيَهُمُ ٱللَّهُ مِن فَضۡلِهِۦۗ..‏﴾

﴿و کسانی‌که (اسباب و امکانات) ازدواج را نمی‌یابند، باید پاکدامنی پیشه کنند؛ تا الله آنان را از فضل خود بی‌نیاز گرداند..﴾ تأمل کنید که چگونه الله متعال، خویشتن‌داری و پاکدامنی را با بی‌نیازی از فضل خویش، پیوند داده است. ممکن است دل و نفسِ تو به یک رابطه، یک گفت‌وگو یا دلبستگی‌ای متمایل شود که در آن احساس اُنس و آرامش کنی… اما هر چیزی که نفس آدمی میل به آن دارد، مورد رضایت الله متعال نیست؛ و هر دری که به روی تو بسته شده، لزوماً به معنای زیان و خسارت نیست. عفّت یعنی به خودت بگویی: «صبر خواهم کرد تا آنچه دوست دارم، از راهی به من برسد که خدای عزیز و حکیم آن را می‌پسندد.» پس آرامش حلال را با لذت یک لحظه عوض نکنید و برای چیزی که خداوند برایتان نوشته است، شتاب نکنید و آن را از راهی نخواهید که خداوند آن را بر شما حرام کرده است. و هیچ بنده‌ای چیزی را برای خدا ترک نکرد، مگر اینکه خداوند بهتر از آن را جایگزینش کرد. و در جهانی که روابط حرام را بی‌اهمیت جلوه می‌دهد، ازدواج را دشوار می‌کند و دلبستگی، گفت‌وگو و عبور از حدود را امری عادی نشان می‌دهد… استوار بمانید! عفّت به غربت و تنهایی تبدیل شده است؛ پس خوشا به حال غریبان! یارب، ما را با حلال خود از حرامت بی‌نیاز کن، و با فضل خود از غیر خودت بی‌نیاز گردان. دل‌ها، چشم‌ها و اعضای بدنمان را پاکیزه بدار. به پسران و دختران مسلمان، همسران شایسته روزی کن و ما را از کسانی قرار ده که هرگاه نفسشان چیزی را بخواهد که تو از آن خشنود نیستی، رضایت تو را بر خواهش نفسشان مقدم می‌دارند؛ تا آن‌گاه که تو را ملاقات کنیم، در حالی که از ما خشنودی..

#کلمات ترتیل ☁️

•• در زمانه‌ای که حرام، از هر زمان دیگری نزدیک‌تر شده است؛ با فشردن یک دکمه، یک پیام و یک نگاه… فرمان الله متعال می‌آید تا به ما بیاموزد که عفّت، محرومیت نیست؛ بلکه عبادت و اعتماد به وعده‌ی اوست. الله متعال می‌فرماید:

﴿وَلۡيَسۡتَعۡفِفِ ٱلَّذِينَ لَا يَجِدُونَ نِكَاحًا حَتَّىٰ يُغۡنِيَهُمُ ٱللَّهُ مِن فَضۡلِهِۦۗ..‏﴾

﴿و کسانی‌که (اسباب و امکانات) ازدواج را نمی‌یابند، باید پاکدامنی پیشه کنند؛ تا الله آنان را از فضل خود بی‌نیاز گرداند..﴾ تأمل کنید که چگونه الله متعال، خویشتن‌داری و پاکدامنی را با بی‌نیازی از فضل خویش، پیوند داده است. ممکن است دل و نفسِ تو به یک رابطه، یک گفت‌وگو یا دلبستگی‌ای متمایل شود که در آن احساس اُنس و آرامش کنی… اما هر چیزی که نفس آدمی میل به آن دارد، مورد رضایت الله متعال نیست؛ و هر دری که به روی تو بسته شده، لزوماً به معنای زیان و خسارت نیست. عفّت یعنی به خودت بگویی: «صبر خواهم کرد تا آنچه دوست دارم، از راهی به من برسد که خدای عزیز و حکیم آن را می‌پسندد.» پس آرامش حلال را با لذت یک لحظه عوض نکنید و برای چیزی که خداوند برایتان نوشته است، شتاب نکنید و آن را از راهی نخواهید که خداوند آن را بر شما حرام کرده است. و هیچ بنده‌ای چیزی را برای خدا ترک نکرد، مگر اینکه خداوند بهتر از آن را جایگزینش کرد. و در جهانی که روابط حرام را بی‌اهمیت جلوه می‌دهد، ازدواج را دشوار می‌کند و دلبستگی، گفت‌وگو و عبور از حدود را امری عادی نشان می‌دهد… استوار بمانید! عفّت به غربت و تنهایی تبدیل شده است؛ پس خوشا به حال غریبان! یارب، ما را با حلال خود از حرامت بی‌نیاز کن، و با فضل خود از غیر خودت بی‌نیاز گردان. دل‌ها، چشم‌ها و اعضای بدنمان را پاکیزه بدار. به پسران و دختران مسلمان، همسران شایسته روزی کن و ما را از کسانی قرار ده که هرگاه نفسشان چیزی را بخواهد که تو از آن خشنود نیستی، رضایت تو را بر خواهش نفسشان مقدم می‌دارند؛ تا آن‌گاه که تو را ملاقات کنیم، در حالی که از ما خشنودی..

#کلمات ترتیل ☁️

اگرچه از فرزند بی‌بهره بود، اما از مادر بودن ناتوان نبود… او واقعاً کودکان را دوست داشت؛ و در عین حال، دوست داشتنِ آن‌ها چیزی را نیز در خودش آرام می‌کرد… ❛☁️

اینک ما، چنان به خود و دنیای بی‌خودِ خویش مشغول شده‌ایم که نه‌تنها از آن اصول دور افتاده‌ایم، بلکه آن‌گونه که باید و شاید، از گذشتهٔ پرافتخار خود چیزی نمی‌دانیم؛ تا چه رسد به اینکه خواسته باشیم داشته‌های گذشته را به دارایی‌های کنونی تبدیل کنیم! دیرزمانی‌ست که مسلمانان به‌جای کاربست اصول و زیرساخت‌های فکری و عملیِ صحابه رضی‌الله‌عنهم، به پاره‌ای از اندیشه‌های بیهوده پرداخته و از ارائهٔ الگوهای راستین ایمانی غافل شده‌اند… چراییِ آن همه عزت و سرافرازی و این همه خفت و زبونی را در چه و کجا باید جست‌وجو کرد؟

📖 #book ،،الصحابه

❛☁️

رساندن این پیام به او دشوار بود و گمان می‌کنم مدت‌ها زمان خواهد برد تا این را بفهمد؛ اینکه بتوانی دیگران و نزدیکانت را بپذیری، و اتفاقا بدون اینکه منفعتی برای تو داشته باشند هم بپذیری؛ به خاطر ارزش انسانی‌شان.. اما گویی او با دیگران در ارتباط بود، فقط برای اینکه عزت‌نفسش را تنظیم کنند؛ و هرکه او را تأیید نمی‌کرد، از دایره‌ی دوستی‌هایش خط می‌خورد، چراکه از نگاه او، این دیگران بودند که مشکل داشتند… ❛☁️

زاهد ظاهرپرست، زنبور بی‌شهد و شکر جلوه‌ی زیبایی حق را درونِ غار بین رو به عزت، رو به تنهایی نشین، فکر بکن جامه‌ی تن را که نه، دل را به زیبایی ببین.. ☁️مهدی صاحبیان

خوش‌شانس بودم که در جامعه‌ای بزرگ شدم که مردم در آن معاشرت می‌کردند و ارتباط برقرار می‌کردند، امّا باا‌ین‌حال، سکوت پدیده‌ای غالب بود. برخی سکوت‌ها آرامش‌بخش و متفکرانه بود و نیازی به کلمات نبود. سکوت‌های دیگر پوچ بودند، زیرا کلمات گم شده بودند، به‌خصوص برای انتقال احساسات. سکوت‌های دیگری هم بود که می‌شد آنها را به این صورت توصیف کرد: «کلام نقره است، امّا سکوت طلاست». امّا سکوت می‌توانست نشان‌دهندهٔ دوری و یا حذف مسائل و تجربیات تهدیدآمیز، دردناک یا نفرت‌انگیز باشد. مردم زیان‌ها، شکست‌ها یا رسوایی‌های خود را با سکوت پنهان می‌کردند. آنها در مقابل دشمنان خود سکوت می‌کردند و درگیری‌ها و تهدیدهای طاقت‌فرسا را در سکوت مدیریت می‌کردند. در سکوت منتظر می‌ماندند، در سکوت غمگین می‌شدند و شادی می‌کردند یا به خود افتخار می‌کردند.. سلمان اختر ☁️❛

اما بیماری آلزایمر آن‌طور که فکر می‌کنیم ساده و راحت نیست.. ذهن کسی که درگیر آلزایمر است، گاهی با ترس و اضطراب زیادی همراه است؛ ترس از اینکه نکند تنهایش بگذارند، نکند کسی نباشد که مراقبش باشد، یا نگرانی از اینکه می‌خواست چیزی بگوید یا کاری کند، اما یادش نمی‌آید و همین او را آشفته می‌کند. حافظه‌ی هیجانی می‌تواند تا مدت‌ها محفوظ بماند. در نتیجه، احساساتی که قبلاً با فرد بوده‌اند، همچنان باقی می‌مانند. بیماران آلزایمری حتی وقتی جزئیات یک واقعه را کاملاً فراموش می‌کنند، هیجانِ آن واقعه، مثل غم، دلتنگی یا نگرانی را تا مدت‌ها حفظ می‌کنند. برای آن‌ها ممکن است این‌گونه باشد که غمِ فوت یکی از نزدیکانشان را هفته‌ها بعد هنوز حس کنند، در حالی که جزئیات مراسم را کاملاً فراموش کرده‌اند. مثلاً مامان‌بزرگ، حتی اگر فراموش کند و نداند بیماری بابابزرگ چیست، برایش گریه می‌کند و نگرانش می‌شود. اگر از او بپرسید: «مگر بابابزرگ را چه شده؟» ذهنش تلاش می‌کند اطلاعاتی را که از دست رفته، جبران و جایگزین کند و حتی برای این کار داستانی خیالی بسازد. ذهن او واقعاً باور دارد که این خاطره واقعی است و مغز، خلأ حافظه‌ی رویدادی را با محتوای معنایی یا خاطرات دورتر پُر می‌کند؛ و او برای همان چیزی که می‌گوید هم گریه می‌کند.. بنابراین آلزایمر ساده نیست؛ بلکه به نوبه‌ی خود، برای فردی که درگیر آن است، می‌تواند دردناک باشد.. ❛☁️

هر وقت مامان‌بزرگ را برای شام صدا می‌زنیم، اولین حرفش این است: «رفیقم شام خورده؟» امشب به او گفتیم: «مامان، رفیقت کیه؟» انگشت اشاره‌اش را به سمت ما گرفت و با خنده اسم بابابزرگ را گفت… به او اطمینان خاطر دادیم که بابابزرگ شام خورده و بعد، پشت میز غذاخوری‌اش نشست. و اما رفیقِ مامان‌بزرگ… این روزها حتی نمی‌تواند غذا بخورد و یک شب در میان، سرمِ خوراکی به او وصل می‌شود… اما مامان‌بزرگ این را نمی‌داند. و هر بار آلزایمر، بیماریِ رفیقش را از یاد او می‌برد…

اللهم اشفِ جدّي وجدّتي من كل ألمٍ يُرهقهما، اللهم ألبسهما ثوبَ الصحة والعافية، وخفّف عنهما كل ما يؤلمهما..

#note

❛☁️

هر وقت مامان‌بزرگ را برای شام صدا می‌زنیم، اولین حرفش این است: «رفیقم شام خورده؟» امشب به او گفتیم: «مامان، رفیقت کیه؟» انگشت اشاره‌اش را به سمت ما گرفت و با خنده اسم بابابزرگ را گفت… به او اطمینان خاطر دادیم که بابابزرگ شام خورده و بعد، پشت میز غذاخوری‌اش نشست. و اما رفیقِ مامان‌بزرگ… این روزها حتی نمی‌تواند غذا بخورد و یک شب در میان، سرمِ خوراکی به او وصل می‌شود… اما مامان‌بزرگ این را نمی‌داند. و هر بار آلزایمر، بیماریِ رفیقش را از یاد او می‌برد…

اللهم اشفِ جدّي وجدّتي من كل ألمٍ يُرهقهما، اللهم ألبسهما ثوبَ الصحة والعافية، وخفّف عنهما كل ما يؤلمهما..

#note

❛☁️

همهٔ همان‌هایی که می‌گفتند دعاء مظلوم است، همان‌ها بعد از طلاق، گفتند او مکار است! نمی‌فهمم چه می‌خواهند از او؟ آیا باید تا ابد کتک بخورد؟ یا بمیرد، در یکی از همان دفعات مستی شوهرش؟! حتی آن‌هایی که متمدن ترند، گفتند باید به خاطر بچه‌ها صبر می‌کرد! اما من می‌خواهم بدانم: چه کسی مردم را قانع کرده که زندگی بچه‌ها در فضایی پر از مشکل، خشونت و بی احترامی، بهتر است از زندگی با یکی از والدین در فضایی آرام؟! درست است که پدر جای مادر را نمی‌گیرد و مادر جای پدر را، اما این در شرایط طبیعی و سالم است، وقتی ازدواج از مسیر طبیعت منحرف شود، خِرد حکم می‌کند که بچه‌ها از آن محیط بیرون کشیده شوند. زیرا هر آنچه پدر و مادر انجام می‌دهند، درواقع نوعی تربیت است که فرزندان آن را دریافت می‌کنند! شوهری که همسرش را کتک می‌زند، پسرش گمان خواهد کرد که این بهترین راه برای مطیع کردن زنان است، و دخترش باور خواهد کرد که شوهرها هیولا هستند، چراکه او برای‌شان الگو است! و زنی که به شوهرش بی‌احترامی می‌کند، پسرش فکر می‌کند زنان بی‌ادب و حیله‌گرند، و دخترش باور خواهد کرد که این روشِ درست رفتار با مردان است…

☁️📖نبض، أدهم شرقاوي