بعد از تابستان

مستند «کارگاه نمایش» یکی از چیزهاییه که من هر چند سال یکبار حتماً برمی‌گردم و دوباره نگاهش می‌کنم. اولین بار قبل از شروع لیسانس، بعد ترم چهارم، و بالاخره امشب، اواخر ترم دوم ارشد. هر بار یک چیز تازه ازش یاد می‌گیرم. انگار هر بار که خودم عوض می‌شم، این مستند هم به شکل متفاوتی خودش رو به من نشون می‌ده. نگاه من رو به هنر و خلاقیت بازتر می‌کنه و هر دفعه با لایه‌های جدیدی ازش روبه‌رو می‌شم. سوای اون، روایت یکی از مهم‌ترین و تأثیرگذارترین دوره‌های تئاتر ایرانه؛ دوره‌ای که به عقیده من، بخش بزرگی ازش مدیون تلاش‌ها، جسارت، درک بالا و نگاه متفاوت بنیان‌گذارش، آربی آوانسیان، بوده. در نهایت، پروسه‌ی خلق یک اثر هنری انگار همیشه یک مسیر مشترک بوده؛ فرقی نمی‌کنه تئاتر باشه، سینما یا طراحی. تردیدها، شکست‌ها، آزمون‌وخطا، و بازگشت و ترمیم، همیشه بخشی از این مسیر بوده. نگاه آربی به سانسور، محدودیت و توانایی عبور ازش، دیگه برای من فقط در حیطه تئاتر معنی نمی‌شه؛ هر بار که این مستند رو می‌بینم، درس تازه برای زندگی و مسیر خودم یاد می‌گیرم.