سیمرغ ما

سپاس برای تمامِ درهایی که به رویم بستی، تا بفهمم مسیرهای اشتباه، هرگز مرا به مقصدِ آغوشِ تو نمی‌رسانند؛ تو خیرِ مرا بهتر از خواهش‌های من می‌دانستی. ‌‏شکر برای رزقی که هنوز ندیده‌ام اما ایمان دارم در راه است؛ برای برکتی که پیش از رسیدنش، آرامشش را در دلم ریختی تا بدانم تو هرگز بنده‌ات را در میانه راه رها نمی‌کنی. ‌‏خدایا شکرت که معیارِ بخششت، لیاقتِ من نیست، بلکه کرمِ بی‌انتهای توست؛ که هر بار شکستم، تو بند‌زنِ بندهای گسسته‌ی قلبم شدی و مرا از نو، زیباتر ساختی. ‌‏سپاس برای این یقین که می‌دانم به زودی، در میانه‌ی معجزه‌ای که برایم رقم زدی، اشک‌شوق‌ریزان خواهم گفت: «دیدی؟ او حواسش بود... او تمامِ مدت داشت برایم خدایی می‌کرد.»