دلشکسته76b♥

اسطــوره_ قسمت_219 صدایش از پشت ماسک خفه تر به نظر می رسید. - نگران نباش. همه چی ردیفه. می بریمش. و لب بست و چشم دوخت به خیابان ها. حس می کردم گاهی چشمش تر می شود و دور از من خیسی اشک را از مژه هاي کم پشتش می گیرد. سعی نکردم از حسم مطمئن شوم. مهم بود؟ - چقدر همه چی عوض شده. صدایش می لرزید. چه باید جواب می دادم؟ - بله. حتما همین طوره. صورتش را چرخاند. - خوشحالم که می بینمت دانیار. خوشحالم که سالم می بینمت. ادب حکم می کرد که حداقل در برابر این مرد از پوزخندهایم فاکتور بگیرم، اما نگرفتم. - ممنون. خندید. - دیاکو گفته بود ارتباط برقرار کردن باهات سخته، ولی نمی دونستم تا این حد. من هم باید می خندیدم؟ - درسته. - وقتی تو زنگ زدي، فهمیدم اوضاع خیلی خرابه که خونت به جوش اومده. چقدر راحت انگ بی بخاري و بی غیرتی به من می زد. - همین طوره. باز خندید. - حرف زدن خیلی سخته؟ یا می ترسی قحطیش بیاد که انقدر صرفه جویی می کنی؟ لبم را از داخل بین دندان هایم گرفتم و گفتم: - سخته. به نظر می آمد از آن چیزي که در تصوراتش بود خیلی افتضاح تر بودم، چون چندین دقیقه با چشم هاي ثابت، مات و بی حرف نگاهم کرد و تا خود بیمارستان هیچ کلمه دیگري بر زبان نیاورد. دیاکو: این روزها بیشتر از همیشه خواب می دیدم. روحم زودتر و راحت تر جسمم را رها می کرد و از تن بیمارم فاصله می گرفت. فاصله می گرفت و می رفت به دوردست ها. به طبیعت زیباي کردستان، به دامنه سرسبز کوه هایش و به ساحل خرم رودها و چشمه هاي پربارش. خواب هایم از جنگ نبود، از آتش و خون و بمب و تجاوز نبود، از خانه سوخته و فروریخته نبود. سراسر رنگ بود. سبز، آبی، صورتی، همرنگ پیراهن هاي بلند و شاد مادرم. همرنگ نگاه هاي مردانه و پر غرور پدرم.