Кизиксиниб караётган хамкасб аёлла-рга айбдор одам сингари табассум кил-ди. Улардан бири ёнидаги аёлга маъно-ли кош учириб куйди.
- Бу ерга келмаслигингиз керак эди, - Нозиманинг овози зардали чикди.
- Нега, ахир? - Зохиднинг гапи огзида колди.
- Бу ерда гаплашиш нокулай, чеккарок-ка чикайлик, - унинг сузини булиб, узи шошиб йул бошлади Нозима. Ана шунда Зохид англадики, Нозима ундан узини тортяпти. Утган вакт уларнинг орасига куринмас бегоналик деворини тиклаб-
ди. Нозима уни ишхонаси якинидаги чогроккина кахвахонага етаклади. Кахвахона бурчагидаги столни банд килишди. Карама-карши утиришса-да, Нозима ундан кузини яшириб, номаъ-лум томонларга нигохини тикканди. Бу кузларда Зохид куриб урганган севги ва мехр йук эди. Зохид буни узича ту-шунди, шу пайтгача излаб келмаганим учун Нозима араз киляпти, деб уйлади.
- Нози, нега кузингни олиб кочяпсан? Мендан хафамисан? Ахир, мени ташлаб кетган узинг-ку! Нега бундай килдинг? Зохид жувоннинг кулини кафтлари орасига олмокчи булди, аммо Нозима ток ургандек сесканиб кулини тортиб олди.
- Сабабини узингиз яхши биласиз, деди лаблари титраб.
- Лекин бундай килишга такдиримизни ёлгиз узинг хал килишга хакинг йук эди Углимни бир марта курсатмай олиб кетмаслигинг керак эди.
Нозиманинг кузи галати чакнади, бе-зовта гимирлаб куйди.
- Сабабини узингиз яхши биласиз. Хо-нингиз Гулширин менга улим билан олишиб ётганимда кон берди, хаётимни саклаб колди. Энди биз хотинингиз би-лан опа-сингилмиз. Сингил опасининг эрини тортиб ололмайди. Опасига кун-дош булган сингил бир умр рушнолик курмай утади. Худонинг кахрига дучор булади.
- Агар була олмаслигимизга шу сабаб булса, энди бу хакда уйлама. Энди Гул-ширинга кундош булмай туриб хам менга хотин була оласан.
- Канакасига? - ажабланди Нозима.
- Мен сенсиз яшай олмадим. Мени фа-кат сенгина хаётга кайтара оласан. Гулширин билан ажрашдим. Энди сенга уйланаман. Углимизни бирга катта ки-ламиз.
- Мен...мен сиз билан бирга кетолмай-ман, - сухбат давомида биринчи марта Зохиднинг кузига каради Нозима.
- Нега? - суради Зохид, у Гулширин би-лан ажрашгани хакида Нозима бирга кетишга шай булади, деб уйлаганди. - Нега кетолмайсан, Нози? Ахир, уртами-зда хеч кандай тусик йук. Бирга були-шимизга хеч ким халакит беролмайди.
- Аксинча, энг катта тусик энди пайдо булди, - бош чайкади Нозима. - Зохид ака, сиз халиям хеч нарсани тушунма-япсиз. Мен хотинингизни опам деган-ман. То киёматгача буйнимдаги карзни узолмайман.
- Лекин у энди мени хотиним эмас! - ки-зишиб кетди Зохид.
- Ха, энди сизга хотин эмасдир, аммо менга бир умр опа булиб колади. Дунё-даги севги, мухаббатдан хам устун нар-са - одамийлик экан. Аслида биз севги деб уйлаган нарса нафс экан. Нафси-миз устун келганда уни севги деган чи-ройли суз билан никоблар эканмиз. Бо-шимиз деворга урилганда эса...- Нози-ма жим колди. Уртага тушган совук су-кутни яна унинг узи бузди: - Лекин сиз билан кета олмаслигимизнинг асл са-баби бу эмас. Мен...мен турмушга чикя-пман. Келгуси хафта туй.
Зохид дастлаб Нозиманинг нима де-ганини тушунмагандай унга тикилиб колди, у буткул карахт ахволда эди.
- Н...Нозима, нима деяпсан? Мендан ку-тулиш учун шу гапни уйлаб топдингми? Ё хазиллашмокчи булдингми? Шунака-ям хазиллашадими одам...- пешонаси-дан совук тер чикиб кетган Зохид тин-май гапирар, гуё гапдан тухтаса бирор нима содир буладигандек эди.
- Зохид ака, бунака нарсалар билан ха-зиллашмайдилар, - Нозиманинг овози ута хотиржам эди. - Мен чиндан хам турмушга чикяпман. Бундай яшашдан чарчадим. Мен хам уз оилам булишини, мени севадиган одам икки соатга ке-либ кетишини эмас, бир умр меники бу-лишини, боламга оталик килишини ис-тайман.
- Мен боламга узим оталик киламан! Унга мендан бошка хеч ким оталик ки-лишга хакки йук! - кизариб-бузариб кетган Зохид узи билмаган холга стол-га мушт туширди. Кахвахонада утирга-нлар уларга кизиксиниб карашди.