Ошхона томонда куймаланиб юрган Марҳабо опа билан саломлашдим.
- Мафтуна қани?
- Хонасида расм чизаяпти. Ҳали овқатлангани йўқ. Бирга тушлик қила қолинглар...
- Майли, ҳозир олиб тушаман, - деганча зинадан тепага кўтарилдим.
Хонадан мунгли куй эшитиларди. Қўшиқчининг хониши қулоғимга чалинди.
Мен ҳали баҳорни кўрмаган чечак,
Тилсимлаб қўйилган дард тўла эртак.
Икки дунё аро бўлганим эрмак,
Сенга ҳам айтмасам, кимга айтаман.
Айтмасам айтолмасам,
Дардим бўлишолмасам,
Сенга ҳам айтмасам,
Кимга айтаман.
Мафтуна бу қўшиқни жўр бўлиб куйларди. “Ўзининг дардини куйлаяптими”, деган ўй ўтди кўнглимдан. Нега ахир бу қиз ўзини ўзи адо қилиб боряпти-я. Наҳот ҳозирдан ўлимга тайёргарлик кўраётган бўлса. Худди ўзини ўзи жазолаётган маҳбусга ўхшайди. Унга берилган жазо камдек, яна ва яна ўзини абгор қилишни истайдиган маҳбусдек...
- Мафтун, - дедим қувноқлик билан унинг хонасига кириб.
- Вой, Дилноз, келдингми - дея ўрнидан туриб қучоқ очиб сўрашди. - Ҳа, ҳол аҳвол сўрамай қўйдинг. Касал дугонани энди менга кераги йўқ дедингми?
- Мафтуна, илтимос, ҳазил бўлса ҳам бундай гапларни иккинчи гапирмагин. – гапларидан ранжиганимни билдириш учун қовоғимни солдим.
- Хўп-хўп, эшитгин қандай қўшиқ. Интернетдан топдим. Худди менинг тақдирим ҳақида айтилган, - жаҳл билан телефон тугмасини босдим.
- Юр пастга, ойинг тушлик тайёрлабдилар. Бирга овқатланамиз.
- Менинг иштаҳам йўқ, - деди у қайта ўрнига ўтириб.
- Менинг эса қорним оч, - қўлидан тортқилаш учун ёнига яқинлашдим. Чизаётган суратига кўзим тушди.
- Нима бу?
- Тушунмаяпсанми? - У маъюс кулимсиради. Бош чайқадим. - Бу менинг руҳим. Руҳлар оппоқ рангда бўлади-ку..
- Мафтуна, бас қил энди. Кетишимни истаяпсанми. Бундай гапларинг менга ёқмайди.
- Бўпти, бошқа гапирмайман, - қўлидаги мўйқаламни жойига қўйди. Қўлларини артди. - Ўртоқжон, ахир сенга айтмасам кимга айтаман. Мени тинглайдиган фақат сенку...
- Мафтуна, пастга тушинглар, - деган овоз эшитилди.
- Юр, ойим чақиряптилар, - деганча хонадан чиқди. Мен эса унга эргашдим.
Эртаси куни Жамшид билан учрашдик. Бу гал аудиторияда эмас, институт боғида.
- Дилноза, мен ўйлаб кўрдим. Майли, Мафтунага уйланишга розиман. Аммо... - унинг гапларидан севиниб кетдим.
- Нима аммо? - Дея юзига тикилдим. Унинг юзлари аллақандай тушунарсиз қиёфада эди. Нима дейишини тушунолмай ҳалак эдим.
- Аммо у бу дунёдан ўтгандан сўнг мен уйланган, деган номни оламан. Кейин менга ким турмушга чиқади? - Жим бўлиб қолдим. - Мафтунадан сўнг менга турмушга чиқишга розимисиз?
Қалтираб кетдим. Назаримда дугонамга ўлим тилаётгандек туюлди. Ғазаб билан сўрадим:
- Бу нима деганингиз?
- Саволимга жавоб беринг. Айтинг, уйланганимни била туриб ҳам менга турмушга чиқасизми?
Жавоб беришга ожиз эдим. Бу ерда мен ўзимча қарор чиқаришим керак. Ота-онам, опа-сингил, ака-укалар, қариндошларимсиз. Лекин шу тобда кўзимга Мафтунадан бошқаси кўринмасди. Дугонамнинг умри балки узаяр. Айрим касалликлар турмушга чиққанидан сўнг йўқолиб кетиши ҳам мумкин... Балки у ҳам соғайиб кетар. Индамай бош силкидим.
- Ё ҳа, денг, ё йўқ...
- Хўп, - дедим бошимни кўтариб. - Фақат орамизда бўлиб ўтган суҳбатни ҳеч ким билмасин.
Ўша куни кечқурун Мафтуна шодон кайфиятда қўнғироқ қилди.
- Дилноза, эртага уйимизга кел. Йўқ, яхшиси ўқишга бораман. Шунда ҳаммасини гапириб бераман, - деди қувончи ичига сиғмай.
- Нима бўлди тинчликми? - Дедим ўзимни билмаганга солиб.
- Ҳозиргина Жамшид қўнғироқ қилди. Нега кўринмаётганимни сўради. Сизни ҳамма соғинган, ўқишга келинг, деди. Ўзимда йўқ хурсандман.
- Мен ҳам хурсандман, - дедим дугонамнинг яна аввалгидек қувноқ овозини эшитганимдан шодланиб.
- Бўпти, эртагача, - деб гўшакни жойига қўйди. Аёл зоти учун муҳаббатнинг қай даражада улуғ куч эканлигини Мафтунанинг мисоли орқали тушунгандим. Агар қиз бола севиб қолса, ҳамма нарса ёдидан чиқаркан. Севги унга қувват бағишларкан. Айниқса, ўзи кўнгил қўйган инсон томонидан “севилиш”... хуллас, “томоша” бошланган эди. Мен ва Жамшид бош ролларда, ўз ролимизни маромига етказиб ўйнай олсак бас.........