گلها

هر چه کردم به ره عشق وفا بود، وفا وانچه دیدم به مکافات جفا بود ، جفا شربت من ز کف یار الم بود، الم قسمت من ز در دوست بلا بود، بلا سکه عشق زدن محض غلط بود ، غلط عاشق ترک شدن عين خطا بود، خطا یار خوبان ستم پيشه گران بود ، گران کار عشاق جگر خسته دعا بود، دعا همه شب حاصل احباب فغان بود، فغان همه جا شاهد احوال خدا بود، خدا اشک ما نسخهٔ صد رشته گهر بود، گهر درد ما مایهٔ صد گونه دوا بود، دوا نفس ما از مدد عشق قوی بود، قوی سر ما در ره معشوق فدا بود، فدا دعوی پير خرابات به حق بود، به حق عمل شيخ مناجات ریا بود، ریا هر که جز مهر تو اندوخت هوس بود، هوس آن که جز عشق تو ورزید هوا بود، هوا هر ستم کز تو کشيدیم کرم بود،کرم هر خطا کز تو به ما رفت عطا بود، عطا زخم کاری زفراق تو به جان بود، به جان جان سپاری به وصال تو به جا بود، بجا در همه عمر فروغی به طلب بود، طلب در همه حال وجودش به رجا بود، رجا فروغی_بسطامی