طالقانیها

بنام خدا همشهریان جان، همراهان گرامی سلام یادها و خاطره ها روز شمار یک خانواده طالقانی قبل از سال 1357 پرچین 3 منطقه کوهستانی خُل دره با ارتفاع تقریبی 1800 دارای شیب تقریبی 70 درجه هست با زمینی شنزار که عبور و مرور در آن بسیار دشوار میباشد. اما قسمتی از آن نزدیک دامنه بواسطه چشمه های آبی که وجود داشت با درختانی از گردو و بوته‌های خاردار احاطه شده بود و همانند بیشه ای خودنمایی میکرد، (واکنون نیز بواسطه رطوبت زمین آثاری از آن مشهود است) این بیشه می‌توانست محل زندگی یا مخفیگاه جانوران وحشی باشد،، لذا از همان ابتدا پدر سفارش وتاکید کردند که مواظب باشم و از ایشان زیاد دور نشوم، من نیز بجهت ترسی که داشتم از پدر دور نمیشدم. آقاجان مشغول کار بودند، من همزمان با بازی گوشی چگونگی کار را تماشا میکردم، میدیدم بعضی بوته ها را پس از کنار زدن خاک و ماسه با کَلند از ریشه میکنند و بعضیها را هم با خجره از ساقه قطع میکنند، پرسیدم: #آقجان چیبه بعضیان ریشه دَ در میوری و بعضیان دی شاخه ر میزنی# ایشان گفتند: #ایننی که ریشه دَ درمیورم وقتی باغی دُور نمور خاکی میان فرو کنیم ریشه میدونه، باغ رَ کِه او همیدیم رطوبت به اینن دی میرسه اونوقت خودش پرچین دائمی میگرده، اُن شاخاندی دیمینیم قدیمی پِرچینی میان# یک ساعتی گذشته بود که دیدم تلی بزرگ از بوته ها کنده شده آقا جان گفت: # مشدی مَمَرضا سُفره رَ بیور آن چشمیه پلی یِکم ضعف دل بیگیریم، قشنگ نیه کن بین اگر اوتره یا پونا دره بیچن تا با نون و پنیر بخوریم#   بسته نان وپنیری را که مادر برایمان آماده کرده بود از خورجین خارج و در کنار آقاجان پهن کردم، پنیرخیکی مخلوط شده با دانه های معطر( زیره و هل آسیاب شده) را بر روی نان لواشی که مادر پخته بود با انگشت شست پخش میکردیم و با پونه لقمه لقمه با لذت میخوردیم، همزمان آقاجان از شیوه کار وچه نوع بوته هائی برای پرچین خوبند ویا چطوری قطع کنیم را برای من توضیح میدادند. بعد از خوردن چاشتی آقجان دعایی کرد و گفت: # الهی شُکر ، خدایا هر چی ما کِم مینیم تو زیاد کِن، رضا جان اِسَه تا من پِرچینانَ میورم رایسر تو بُشو خری هِرِکَ واز کن، ببر آن جیری صاف جا ریسمان پهن کن من بیام بارَ دِوَستَم، یادت نشو خرَ افساریش همراه دوره دِوَست # من رفتم ریسمان الاغ را باز کردم گذاشتم داخل خورجین روی الاغ، افسار حیوان را گرفته و بسمت مورد اشاره پدر که تقریبا 300 متر پایین‌تر بود روانه شدم چند باری سُر خورده و بزمین افتادم ولی بحرحال رسیدم به دامنه کوه، پس از برداشتن خورجین مانده بودم ریسمان را چگونه باید پهن کنم، بحرحال چند باری به گونه های مختلف کار را انجام دادم ولی با شک وتردید که منظور بابا چی بود وچطور ریسمان را باید پهن میکردم؟؟ دوباره شروع کردم با ریسمان ور رفتن که دولا باشد یا یک لا؟؟ پس اون چوب وسط ریسمان(چمبل)به چکار میاد؟؟! به کدام سمت باشد و....؟؟؟! آقاجان دیدند که من سردرگم هستم از دور داد زدند: #چی مینی وچه نتنستی یه ریسمان وَکشی،خودتَ خسته نکن من الان میام# اقاجان با غلطاندن و کشیدن بوته ها تمام آنها را به محل صاف انتقال دادند، البته بعلت شیب زیاد دیدم چندین بار بزمین خوردند و گاهی بوته های خاردار به بدنشان اصابت میکرد، خودشان آمدند ضمن توضیح دادن ریسمان را پهن کردند، فرمودند: #این ریسمان بلندَ تقریبا 17یا 18 مترَ اینجور باران که درازاش زیادَ و شِندرَ همدیگری میان چفت موبون، ریسمان بایستی دو لا وَکشیم با دو وِجَه فاصله (40 سانت)چنبل یه ور دُبو آن وری ریسمانم میکشیم پِلیش، بارته با چشم نصف مینی، یک متر ریسمان ول مینی، بُوتَن دیمینه طنافی سر، وقتی جِیری لقه رِ کامل کِردی ریسمان وِمیگردنی دیمنگنی زمینی ریسمانی دور و سرا میدیه لقیه سر، دوره جوری لقه ر هَمینیه ریسمانی سر وقتی کامل گردی، ریسمان میوری دیمنگنی چنبلی میان و آن یکی طنافی حلقیه دور، طنافَ یکی یکی میکشی یکم که سفت گردی ریسمان دیمنگنی کمرتی دورو دِوَرَ میکشی تا خوب سفت گرده و بار جمع کنه، قشنگ گِره میزنی که واز نِگرده، اضافه ریسمان دی بعد از اینکه خر بار کردی پی بار دیموستی که بار وِلو نُبو و حایل باشه# بعد از توضیحات بار را با مشقت فراوان بست و انداختیم روی الاغ، سپس تَنگ بار را کشیدو سایر اقدامات در زمینه استحکام و تثبیت آن بر روی حیوان را انجام داد، چوب دستی همراه را بصورت عمودی داخل بار قرار داد تا چنانچه در حرکت بار کج شد بتواند آنرا با کشش بسمت بالا یا پایین میزان نماید. البته به این علت که خار بوته ها مجددا در دستانش فرو نرود و خراش ندهد. ادامه فردا شب ساعت 9 در بیابان خار اگر در پای مجنون می‌رود جوی خون از دیده لیلی به هامون می‌رود برنمی‌گردد به ساغر می، چو شد جزو بدن کی ز خاطر یاد آن دستهای خونین می‌رود؟ گردن‌افرازی به اوج، اعتبار از عقل نیست کرسی‌دار، از ته پا زود بیرون می‌رود 👇👇👇

‍ دل ز بی برگی جگردارانه در خون می رود تیغ از عریان تنی، مردانه در خون می رود همچو داغ لاله ما در خون حصاری گشته ایم هر که می آید به این ویرانه در خون می رود تازه می گردد چو داغ لاله صائب داغ من هر که را بینم جگردارانه در خون می رود  اوقات تان بخیر و خوشی ✍محمدرضا محرابی @TALEGHANIHA    ─═༅✿🌺✿༅═─

🌸 گل آتشین 🔸 نام علمی : Aenthionema grandiflorum 🔹 نام محلی طالقان : کیاگل 📸 دکتر سجاد علیپور 📍ارتفاعات رشته کوه البرز مرکزی #گیاهشناسی #گیاهان_طالقان @TALEGHANIHA

عرض تسلیت خدمت بازماندگان مرحوم مهندس محمد جواد داودی روحش شاد ، یادش گرامی @Taleghaniha

💢 ۲۱خرداد روز ملی علم کوه گرامی باد❤️ ✴️✨حستون نسبت به این فیلم رو تو کامنت ها بگید☺️😍 خیلی کلیپ جذابیه تا آخر ببینید و خودتونو اونجا تصور کنید🥹 🏔️علم کوه ۴۸۵۰ متر ‌. منطقه تخت سلیمان . کلاردشت تخصصی و فنی ترین قله ایران ❄️ نکته جالبش تو همین 21 خرداد علم کوه سفید پوش شد از برف @TALEGHANIHA

21 خرداد روز ملی علم کوه @TALEGHANIHA

‍ بنام خدا همشهریان جان، همراهان گرامی سلام یادها و خاطره ها روزشمار یک خانواده طالقانی قبل از سال 1357 پرچین قسمت دوم هرچند با صدای بلند نماز خواندن آقاجان بیدار بودم ولی یه چرت دیگه زده بودم که صدای آقاجان بگوشم رسید که میگفت # رضاجان پسرم پایس، پایس کار دَریم  ،زمین نرمَ بیشیم پیله دریه باغ یِ سر بزنیم پِرچینانَ دِرست کِنیم، حتما خُوک بیَمی باغانَ خراب کِردی# (منظور از خوک گراز بود) با اینکه کوچک بودم ولی کلام پدر دستور فرمانده بود و اجرای آن ضروری ،لذا خودم را از زیر کرسی بیرون کشیدم و رفتم حیاط با آب سرد یخ کرده آفتابه مسی که غروب خواهرانم از چشمه ملک باغ آورده بودند دست و صورتم را شستم وبا لرزیدن دویدم بطرف داخل خانه، مادر شب کتری آب را در کنجی زیر چهار چوب کرسی می‌گذاشتند تا برای صبح گرم باشد، ایشان با بیدار شدن چراغ والور را روشن میکردند وکتری را روی آن قرار میدادند، و به انجام فریضه نماز صبح می‌پرداختند با اتمام نماز آب جوش و آماده دم کردن چای بود، معمولا با بیدار شدن والدین همه اعضای خانواده نیز بیدار میشدیم و همه با همدیگر می نشستیم پای ‌سفره صبحانه ،فصل بهار سفره صبحانه رنگین تر بود، مادر برای بابا سرشیر وعسل آماده کرده بود وبرای ما بچها هم شیروشیره ومقداری سرشیر ما هم راضی بودیم و خوشحال، و خوشحالتر زمانی که قدری از صبحانه آقاجان را میخوردیم. شاید در آنزمان درک این مطلب برایم سخت بود که چرا مادر اینقدر هوای پدر را دارند وبیشتر از ماها برای ایشان غذاهای مقوی آماده میکردند، لیکن بعدها فهمیدم پدران روستایی بمعنای واقعی ستون خانواده بودند و باید قدرت جسمانی بالایی می‌داشتند تا توان انجام کارهای سخت و جانفرسای تمام نشدنی روستایی را داشته باشند، واین مطلب زمانی برایم عینیت پیدا کرد که در زمان همراهی با پدر هیچگاه(حتی در زمان جوانی من یا پیری ایشان) من نتوانستم همپایشان شوم.   آقاجان پس از صرف صبحانه رفت( تَنگُ ریسمان، کَلَند وخَجَره را برداشت) سپس الاغ را ازطویله خارج کرد وپالان الاغ را بر پشت حیوان بست، وسایل را داخل خورجین روی پالان گذاشته وآماده حرکت بود که صدام کرد (پایَس زودتر بیو خرَ سوار گَرد والا بایستی کلی راه رَ پیاده بیی ) من هم به شوق الاغ سواری گالشها را پوشیده و با سرعت رسیدم به آقاجان  ،من ۱۰سالم بود وهنوز قَدَم به الاغ نمیرسید که راحت سوار شوم لذا ایشان کمکم کردند تا سوار شده وراهی مانده گیره شویم. سطح زمین نمناک بود و نرم، قسمتهائی ازراه که از تابش مستقیم آفتاب برخوردار بود خشک و قسمتهائی هم که تابش ملایمتر بود گلی، در بعضی نقاط هم هنوز برف وجود داشتاد ، به برکت بارش خوب برف زمستان از تمام دره ها که عبور میکردیم کم یا زیاد آب جاری بود، در مسیر چشمه های زیادی جاری بود و خلاصه مناظری که گذراز کنار آنها در آن زمان برایم جذابیتی نداشت، زیرا شور وحال بچگی من در خرسواری خلاصه میشد و بازیهای ساده، و در کنار پدر بودن .... لیکن اکنون می‌توان برای هر قدمی از آن ایام مطالب‌ بسیار نوشت اما صد حیف که دیگر قابل تکرار نیست. زیرا نه پدری هست نه چشمه ای و نه شور و حالی... پس از طی نمودن فراز ونشیبهای کوهستانی نهایتا رسیدیم به منطقه خُلدره در ملک موچان که قسمتی از آنجا مملو بود از بوته های وحشی خاردار تِنگِرس،کِهام، بیَلسک..  آقاجان کَلَند و خَجَره را برداشت وبه من گفت: # وِسیلنَ خِری سردَ جیرور ، حواست رَ جمع کن، خَرَ یه بوتیه دیم دِوَند دَر نُشو والا درشو دیگه نمیتنیم بگیریمش، آنوقت بایستی تا امیرنان پِیش دَ پیاده بدویی و بیوریش# من هم وسائل را از روی الاغ پیاده کردم وبا ریسمان بلندی الاغ را به یکی از بوته ها محکم بستم  ،خودم دنبال یک نوع گیاه بوته دار کوچیک بنام تُنبان درورک  میگشتم، چند تایی از زمین کندم و پس از پاک کردن گلهاش آن را پوست کنده و با لذت تمام میخوردم. ادامه فردا شب ساعت 9 ✍محمدرضا محرابی کاش می شد باز کوچک می شدیم لااقل یک روز کودک می شدیم خاطرات کودکی شیرین ترند از کمان آسمان رنگین ترند درس اول آب ،بابا نان بود خواندنش شیرین وهم آسان بود درس پند آموز روباه وکلاغ حفظ می‌کردیم همه با اشتیاق خانه کوکب چقدر پاکیزه بود ماست ونیمرویش عجب خوشمزه بود ریزعلی چون پیرهن از تن درید جان صدها مرد وزن را او خرید روز و شب بوده دعایم با خدا کز کرم شاید کند مرا حاجت روا شادیهایتان افزون @TALEGHANIHA    ─═༅✿🌺✿༅═─

🗓 ۲۰ خرداد #روز_فرش_دستباف_ایرانی 🔹همشهری هنرمندمان در حال فرشبافی ▪️محراب عارفی ▫️کارشناسی ارشد فرش دستباف @TALEGHANIHA

#صرفا_جهت_اندیشیدن "شیرجه‌های نرفته گاهی کوفتگی های عجیبی، به جای می‌گذارد." این جمله ی طلایی از آلبرکامو در کتاب «سقوط» شاید مینی‌مال ترین تلنگر درباره ی کارهاییه که از ترس نمی کنیم، در حالیکه می دونیم فقط یه بار زندگی می کنیم. @TALEGHANIHA    ─═༅✿🌺✿༅═─

💢 زول / بوقناق / چوچاق 🔹 این جنس ۱۱ گونه در ایران داره اما فقط یک نوع معروف و شناخته شدست؛ همونی که به اسم چوچاغ (سبزی معطر شمال) میشناسن ① Eryngium billardieri ▪️خارزن، باباشکاعی، قرصعنه 📍تهران ،همدان مرکزی لرستان ② Eryngium caucasicum ▪️چوچاغ یا زولنگ معطر ▫️سبزی معروف شمال ایران 📍گیلان مازندران گلستان ③ Eryngium bungei ▪️زول خراسانی یا شوچاق 📍خراسان شمالی، رضوی کرمان لرستان اصفهان سمنان ④ Eryngium thyrsoideum ▪️زول گرزنی 📍قزوین کردستان آذربایجان، لرستان مرکزی، کرمانشاه ایلام خوزستان اصفهان ⑤ Eryngium noeanum ▪️زول بیابانی یا خازول 📍البرز (طالقان)، قزوين (الموت) سمنان گردنه آهوان و بشم مرکزی (رازقان) ⑥ Eryngium wanaturi ▪️زول کاذب برگ گندمی 📍شمال غرب ایران ⑦ Eryngium glomeratum ▪️زول خوشه ای 📍خوزستان ایذه ⑧ Eryngium creticum ▪️چوچاق کرتی 📍غرب ایران ⑨ Eryngium pyramidale ▪️زول هرمی نادرترین گونه 📍ارتفاعات ۲۰۰۰ متری غرب ایران ⑩ Eryngium bornmuelleri ▪️زول برنومولری 📍شمال غرب ایران ⑪ Eryngium iranicum ▪️زول ایرانی 📍مرکز و غرب ایران 💠 منبع : بوم گردی Boumgardi #گیاهان_دارویی_ایران @TALEGHANIHA

طرح سیمرغ کوه های ایران aliasghari_sari طرح سیمرغ چیست؟ طرح سیمرغ از سال 1395 به عنوان یک طرح ملی و اقدام توسعه گرا در صنعت گردشگری کوهستان با نام سیمرغ کوههای ایران مورد تصویب قرار گرفت. این طرح شامل صعود به بلندترین قلل همه استانهای کشور می شود. از اهداف این طرح میتوان به موارد زیر اشاره نمود کمک به ارتقای سطح دانش تجربه و آگاهی علاقمندان به فعالیت های کوهپیمایی آشنایی با جغرافیای کوهستانی ایران آشنایی با اقوام و جوامع محلی مناطق کوهستانی کمک به آشنایی و ارتباط گستره بین کوهنوردان کشور ایجاد زمینه برای توسعه پایدار گردشگری @TALEGHANIHA

نشانه‌های کمبود ویتامین D را بشناسید! ◽️خستگی مداوم، ضعف عضلانی، درد استخوان‌ها و کاهش انرژی می‌توانند از نشانه‌های کمبود ویتامین D باشند. این ویتامین نقش مهمی در سلامت استخوان‌ها، سیستم ایمنی و عملکرد بدن دارد و دریافت کافی آن ضروری است. #سلامت #پزشکی @TALEGHANIHA

کباب تابه ای مرغ ترش🍖🤩 ران مرغ بدون استخون ۵ عدد پیاز بنفش ۱ عدد نمک، فلفل سیاه، پودر سیر، پاپریکا، زردچوبه مواد لازم برای سس کباب: ۱ ق غ خ رب گوجه( من ۱ ق م خ هم رب فلفل زدم) ۲ ق غ خ رب انار و یا نصف پیمانه سس انار ۱/۳ پیمانه آبغوره ۱ پیمانه آب جوش زعفران دم شده نمک، زردچوبه @TALEGHANIHA

۲۰ خرداد در تقویم ایرانی #روز_فرش_دستباف_ایرانی است. همزمان با روز جهانی صنایع دستی این روز در ایران #روز_ملی_فرش نام‌گذاری شده است @TALEGHANIHA

۱۰ ژوئن #روز_جهانی_صنایع‌دستی است. این روز با هدف حفظ فرهنگ و هنر بومی و منطقه‌ای، تشویق و کمک به تولیدکنندگان صنایع دستی و گسترش صنعت گردشگری نام‌گذاری شده است. @TALEGHANIHA

‍ 💢 آهنگ جدید شادمهر (ورژن کنسرت) 💫 تو آمده ای Shadmehr Aghili TO AMADEI @TALEGHANIHA

‍ 💢 آهنگ جدید شادمهر (ورژن کنسرت) 💫 تو آمده ای Shadmehr Aghili TO AMADEI @TALEGHANIHA

شما دی از این تور رفیقان داری😊 اگر جواب بله‌ی اینِره برسان اوی‌یب @TALEGHANIHA

برایت آرزوهای کوچک دارم؛ مثلا اینکه چشم‌هایت را که باز میکنی، خستگی‌های دیروزت را در خواب آرام دیشب جا گذاشته باشی، و تمام تنت لبریز باشد از طراوت و شادابی. مثلا اینکه یک لقمه نان و پنیر دلخوشی صبحانه‌ات باشد، قدم‌هایی سالم داشته باشی برای رفتن تا موفقیت، و مادری که هر صبح، دعای خیرش بشود بدرقه‌ی راهت. @TALEGHANIHA