PENELOPA

FRITSCH LOUISE

[می‌گویم: تو قشنگی، خیلی قشنگی. چشم‌هایت مثل یک دشتِ ناشناس که مرد شب مهتاب به آن رسیده باشد. مرد دوست دارد که به آن زل بزند و توی سیاهی‌اش دنبال ردِ چشمه‌ای، یا پریدنِ «پری شاهرخ»یی بگردد تا سپیدهٔ سحر. از این چشم‌ها، مرد هیچ وقت خسته نمی‌شود. فهمیدن دارند، ستاره دارند. ستارهٔ خنکا هستند در اوج گرمای بی‌پیر. من چه حقی دارم روشناییت را تاریک کنم. نمی‌دانی با چه نعره‌هایی از خواب می‌پرم و تا چند روز آرام و قرار ندارم. نپرس پس چرا گذاشتم که به من انس بگیری، دل بگذاری... همهٔ امیدم این بود که - نمی‌دانستم چطور، ولی مطمئن بودم که - یک روز پیش می‌آید که بیداری، روبرو می‌شوم با کابوس. امیدم این بود که آن سنگینی که نمی‌دانستم چیست برداشته شود از خواب و بیداری‌ام...] ‌ – شهریار مندنی‌پور «شرق بنفشه» ‌ ‌نشر مرکز؛ چاپ اول: ۱۳۷۷

دوست دارم هر لحظه را تا نهایتش درک کنم