می‌خواهم زنده بمانم

بیاید کمی گپ آخر شبی بزنیم. یا آخرین موزیکی که گوش دادید، یا دارید گوش می‌دید رو برام بفرستید. http://t.me/BluChtBot?start=63a7aa03badbaa8c8d41

راستش من دیگه نمی‌دونم باید چی‌کار کنم...

این روزها، این بیتِ حامد ابراهیم‌پورم که می‌گه: به رقص مرگ میانِ تنت ادامه بده نفس بگیر و به جان‌کندنت ادامه بده.

رنج تو برای وجود داشتن نیاز به مقایسه یا اثبات نداره. همین که پای دلت و زندگی‌ات لنگ شده، یعنی هست، نه کوچیکتر از رنجِ بقیه، بلکه درست به همون بزرگی که داری حسش می‌کنی.

گیر نکنید تو احساساتی که تاریخ انقضاش گذشته.

یه فارست گامپ درونِ من هست که مدام به انتهای ناپیدا‌ی جاده‌ها خیره می‌شه و منو به دویدن و رفتن فرا می‌خونه.

بخش اعظمی از سوگِ پایان یک رابطه، می‌تونه مربوط به خود فرد باشه. از اینکه چقدر وابسته شده، چقدر یک طرفه تلاش کرده، چقدر خودش رو نادیده گرفته یا چقدر خودش رو کوچیک کرده. پایان بعضی رابطه‌ها، مواجه شدن با تصویری از خودمونه که دیدنش برامون دردناکه.

هرموقع خواستی به‌خاطر یه آدم از چهارچوب‌‌ها و استانداردهای خودت بگذری، با پشت دست محکم بزن تو دهن خودت، چون یه مدت که بگذره اون آدم باهات رفتاری می‌کنه که دردش از اون سیلی خیلی بدتره.

عب نداره بابا، من عادت دارم به نداشتنِ چیز‌هایی که عمیقا دوسشون دارم. ولی می‌دونی، گاهی دلم می‌خواست حتی شده یه بار هم برای من می‌شد...

نگفتم🙂

عزت‌نفس از جایی شروع می‌شه که دیگه برای دوست‌داشتنی بودن، خودِ واقعی‌ات را قربانی نمی‌کنی.

یه نفر اگه بخواد هزار تا روش پیدا می‌کنه که بهت نزدیک بشه و کشف‌ات کنه. در کل بحث خواستنه.

چه می‌دونم، زنگ بزن بگو بپوش دارم میام دنبالت بریم پارک لاله یه چای آلبالو بخوریم.

بهم گفت: می‌دونستی منو یادِ گلِ نیلوفر‌آبی می‌اندازی؟!🪷

نشخوار فکری این شکلیه که: داری کارهای روزمره‌ات رو انجام می‌دی، یهو یادت می‌آد فلان سال و فلان روز، فلانی آدمی که یه روز دوست می‌دیدیش، وقتی مطمئن شد دیگه سودی براش نداری یه فصل عقده‌های درونیشو سر تو خالی کرد و طلبکارانه گذاشتت کنار.

کلاً توی زندگی باید یاد بگیری روی حرف هیچ‌کس حساب نکنی، گاهی حتی حرف‌های خودت. این‌جوری کمتر غافلگیر می‌شی و بیشتر به تصمیم‌های خودت تکیه می‌کنی، نه قول‌های دیگران.

۳۰مُرداد- تهران

خواب نمی برد مرا یار نمیخرد مرا مرگ نمی درد مرا آه چه بی بها شدم...

_عباس معروفی

بگذر عزیز من، بگذر از اون امیدی که در گذشته خاموش شده... از اون آدم، اون اتفاق، اون اگر، اون شاید بگذر... تو لایق نوازشِ نورِ خورشید امروز و فردایی.