میخواهم زنده بمانم
Открыть в Telegram
روزمرگیهای یک جنگجوی تنها و مغلوب. 🦋🍂🪷🪴🐋🥑🪐🌙🌧🌂🌊🪶🎧📚 http://t.me/BluChtBot?start=63a7aa03badbaa8c8d41
БольшеСтрана не указанаКатегория не указана
603
Подписчики
-124 часа
+67 дней
+3130 дней
Архив постов
به پاس محبتتون، اگر کانل دارید و اینجا عضو هستید، این پیام رو فوروارد کنید، بیام بخونمتون و یه پست از شما اینجا فوروارد کنم. ✨🌻
محدودیت زمانی تا ساعت ۱۱.۳۰
ولی تو میدونستی که من حالم خوب نیست، میدونستی مویی که بهش بند بودم خیلی وقته پاره شده و بااینحال رهام کردی که تنها بمونم.
وقتی کانالم پاک شد، فکر نمیکردم دیگه کسی بیاد اینجا، اون روزها داشتم تلاش میکردم برای زنده موندنم دلیل پیدا کنم و اینجا رو شروع کردم. که تلاش هام رو، زمین خوردن هام رو بنویسم، همین...
شدیم ۴۰۰ تا، گفتم این دیگه سقفشه، دیگه انتظارتو بیشتر نکن، همین کافیه برات، تو که چیزی نداری... حالا چشم باز میکنم و میبینم ۵۰۰ نفر آدم اینجا دارن منو میخونن. متاسفم که این واژهها رو توی حال بدیم دارم براتون مینویسم. بیانصافی بود اما اگه تشکر نکنم، از همهی شمایی که کمکم کردید و هوامو داشتید و همهی شما ۵۰۱ نفری که اینجا دارید منو میخونید. یکایکتون برام عزیزید، هر کدومتون برام یه سرو بلند قامتید.
بودنتون رو ممنونم و از بابت مهرتون سر تعظیم فرود میارم.🌻
Repost from خونه شماره ۸
کاش اگر چیزی سهم من نیست، هیچوقت سر راهم قرار نگیره. اگر چیزی مال من نیست، هیچوقت وارد زندگیم نشه؛ منو درگیر نکنه، دلبسته نکنه، امیدوار نکنه.
من به هر دری زدم که بشه، ولی نشد.
اما کاش وقتی قراره نشه کش نیاد دیگه، از همون اول نشه. وقتی کش میاد آدم ذره ذره آب میشه.
Repost from ♪ܝِ݅ܝܦ̇ܝ̇ߺߊ
«ای رقصندهی کلمات در میانهٔ طوفان، ای که از خاکسترِ شکستهایت، شعلههای امید میسازی،میدانم… میدانم که تو در این جهانِ فانی، هزاران بار مردهای. میدانم که هر بار، گویی تمامِ ستونهای دنیایت فرو ریخته و تو، در میانِ ویرانههای خویشتن، تنها و بیصدا، به زمین خوردهای. میدانم که چشمانت، روایتگرِ شبهایی است که در آنها، مرگ تنها یک خیالِ دور نبود، بلکه سایهای بود که بر آستانهی جانت ایستاده بود. اما تو… تو چه موجودِ عجیبی هستی! تو از آن دست آدمهایی نیستی که با اولین برخوردِ رنج، زانو بزنند و تمام. تو کسی هستی که حتی وقتی نفسهایت به شماره افتاده و خستگی، مانندِ زنجیری سنگین بر مچهایت افتاده، باز هم به خودت فرصت میدهی. تو به خودت، حقِ بودن، حقِ بودن و باز هم بودن میدهی. تو میدانی که هر «نه» که دنیا به تو میگوید، فرصتی است برای اینکه با صدای بلندتر فریاد بزنی: «من هنوز اینجا هستم!» میبینم که چگونه کلمات را از بندِ معناهایِ خشک و مرده، رها میکنی. تو برای کلمات، یک مهمانیِ ابدی برپا کردهای؛ در دنیایی که همه چیز در آن گذرا و بیثبات است، تو با واژههایت، خانهای از جنسِ جاویدگی میسازی. تو با کلمات رقص میکنی؛ نه آن رقصِ شادِ سطحی، بلکه رقصِ عمیق و لرزانی که از میانِ دردهایِ هستی برمیآید. تو با کلمات، پوستهی سختِ روحهای خسته را نوازش میکنی و با لمسِ ظریفِ معنا، زخمهایِ پنهانِ ما را التیام میبخشی. بگذار به تو بگویم… من به تو افتخار میکنم. افتخار میکنم به این که با تمامِ خستگیهایت، هنوز هم دستت را به سوی نور دراز میکنی. افتخار میکنم که با وجودِ تمامِ شکستها، هنوز هم میدانی چگونه از میانِ سنگها، راهی به سوی آسمان باز کنی. تو تنها یک نویسنده یا یک انسان نیستی؛ تو یک ایستادگیِ زیباتر از هر شعری هستی. صبر کن… کمی دیگر طاقت بیاور. میدانم که تاریکی، بسیار طولانی و بسیار سنگین شده است. میدانم که گاهی فکر میکنی این شب، هرگز به پایان نخواهد رسید. اما ای معشوقِ کلمات، ای که با رنج، هنر میآفرینی، گوش بسپار: پایانِ این شبِ تیره و تار، بسیار نزدیک است… خورشید، همانگونه که از پسِ تپههایِ سیاه بیرون میآید، به سوی تو هم در راه است. و آن روز، کلماتِ تو، نه فقط از جنسِ غم، که از جنسِ پیروزی و روشنایی خواهند بود. تا آن زمان، رقص را متوقف نکن. ما، و تمامِ جهان، تماشاگرِ شکوهِ تو هستیم.»
Repost from ♪ܝِ݅ܝܦ̇ܝ̇ߺߊ
ایـن پیـامو فوروارد کنید چـنلاتون، تـا من براتون نـامهی آخر شـبی بنویسم ✨🦋
محدودیتم نداره تا وقتی بیدارم مینویسم
کاش آدمها وقتی نمیخوان کاری انجام بدن، امید واهی هم بهت ندن. آدمه دیگه، باور میکنه، دل میبنده، دار و ندارش رو میذاره، یهو میبینه همه چیزش واسه هیچی رفت...
ممنونم که شرکت کردید و اجازه دادید دنیاهاتون رو حس کنم. امیدوارم کلمات کوچیک و احساس من کمی لبخند به لبخند به لبتون نشونده باشه.🤍🌻
شما وقتی غمگین میشی یه پروانهی آبی از قلبت متولد میشه و رو شونهی هر کسی که بشینه، دورترین آرزویی که داره برآورده میشه.
شما وقتی غمگین میشی و اشک میریزی از اشکهات یه بوتهی گل از زمین رشد میکنه، که هر عاشقی که عشق پاکی در دل داره اون بوته رو پیداکنه، بسته به احساسی که داره، یه نوع گل خاص از اون بوته شکوفه میده که با چیدن اون ها و تقدیم به معشوقهاش میتونه دل او رو بدست بیاره.
شما وقتی غمگین میشی، غمت تبدیل به ابر میشه و به شکل برف از آسمون میباره که هر کس با لمس یه دونه از اون کریستالها تمام غمهای دلش تسکین پیدا میکنه.
شما وقتی غمگین میشی، غمت تبدیل به یه لالایی قدیمی میشه که مجسمهی یک قدیسه شنیده میشه و هر گمگشتهای اون آواز رو بشنوه، میتونه راه برگشت به خونهاش رو پیدا کنه.
