『آوای دریا』

در من انگار کسی در پی انکار من است

حتی از دل سنگ هم گل سبز میشه ولی از قلب‌های سنگ شده نه....

هر آدمی را فقط یکبار می‌توان داشت؛ فقط یکبار

جهان پُر است از انسان های نااُمید و مایل به مرگ، اما نمی‌دانم چرا در این روزگار مرگ سهمِ آنانی می‌شود که امیدوار ترین زندگان بوده‌اند. -اِلینآ

تو دل بستی به معشوقی که خود معشوق ها دارد رها کن از دل غافل خدای بت پرستت را

من نه از ظلم می‌ترسم و نه از ظالم! از هیچ‌‌کدام نمی‌ترسم... تنها ترسم این است که چشم بر جهان ببندم و دریابم تمامِ وعده‌ها به اجرایِ عدالت، دروغی بزرگ بوده‌اند. -اِلینآ

آن روز که خبرِ مرگِ مرا قاصدک ها برایت آوردند، هرچه می‌خواهی بگو، به گوشم می‌رسد؛ زیرا من هزاران بار تو را از همان قاصدک ها خواسته بودم. -اِلینآ

چه می‌شود کرد... مگر می‌توانم به خاطر عشقی که به تو دارم محکومت کنم و به اجبار بگویم کنارم بمان؟ -اِلینآ

احساسات همیشه با سرعتی که اومدن، نمیرن.

_ کتاب از خون و خاکستر

محکم در آغوشم بگیر و به دادم برس؛ من از زخم‌هایِ این جهان، به آغوشِ تو پناه آوردم.

الینا تاج‌الدین

طوفان‌هایی در ذهنم، باغ هایی ‌که روحم پرورش داده بود را نابود می‌کند.

خاطرات نمی‌میرند. اما هرلحظه که بیاد بیاوریمشان، مارا خواهند کشت...