گل سوری

به این نتیجه رسیدم که نمیتوانم از کسی کتاب قرض بگیرم و بخوانم ( بجز کتاب های مقدس و تهمینه) چون هر لحظه احساس می‌کنم که کتاب را خراب کردیم. یک کتاب از صدف گرفتیم که بخوانم بعد از هر صفحه خواندن یکبار کتاب چک می‌کنم که خراب نشده باشه. 😐

در زندگی یا بهتر بگویم در هر رابطه انسانی “ هنرِ توجه کردن” مهم‌ترین چیز است.

یک از دوستداشتنی ترین چیزهای دنیا برای من این است که آدم ها با ذوق در باره چیز های که دوست دارند همراهم صحبت کنن. یکی از فلم مورد علاقه‌ش بگوید، یکی یک فکت رندوم که تازه یاد گرفته، یکی از کتاب جدید که شروع کرده، یکی از پشک اش و کار هایش. یکی هم از ساده ترین اتفاقات روزش. شاید موضوعش برای دیگرا معمولی یا بی اهمیت باشه، اما وقتی از چیزی که دوستش داری حرف می‌زنی، یک شور خاصی در صدا پیدا میشه و کلمه ها با شوق از دهنت بیرون می‌آیند. من عاشق همان اشتیاق هستم. آدم دلش میخواهد ساعت ها فقط بنشینه، نگاه شان کند و با ذوق گوش بدهد و هیچی نگوید. چون گاهی قشنگ ترین بخش یک گفت و گو خود موضوع نیست؛ اشتیاقی هست که موقع تعریف کردنش در چشم های آدم ها می درخشد.

جان سر بسر چون فسانه‌ست و بس نماند بد و نیک بر هیچ کس فردوسی

از گوشه گالری دوستش دارم ✨

آنقدر اینجا نبودیم که دیگه نمیتانم راحت بیایم حرف بزنم. 🥲

بلدیم رنج بکشیم و از درد و رنج مان باهم سخن بگوییم. این درد و رنج زندگی سخت و ناملایم ما را توجیه می‌کند. برای ما درد هنر است جنگ چهره زنانه ندارد سوِتلانا اَلکسیویچ

بحرفیم

از خداحافظی متنفر هستم 😭

✨🤎

تولد تهمینه عزیزمان خیلی مبارک است.🎀🤍

walk and talk