یادداشت‌های ماتیلدا

بدون عشق لوتسیا، به راستی آدمی شوربخت بودم اما خود این عشق بود که همه‌چیز را جبران و محو می‌کرد. اعترافات یک قاتل | یوزف روت

احساس می‌کردم بدبختی من در سال‌های دور، مصیبتی بوده که به هیچ‌وجه سزاوارش نبوده‌ام. بنابراین کاملا حق داشتم آدم بدی باشم، اما آن‌ها که در حق من بدی کردند، هرگز چنین حقی نداشتند. اعترافات یک قاتل | یوزف روت

دیگر تا خرخره در منجلاب فرو رفته بودم، اما هنوز باور داشتم که بدی کردن من از روی بدطینتی محض نیست، بلکه دست سرنوشت مرا به این کار محکوم کرده است. باورکردنی نیست ولی هنوز هم خود را به اصطلاح یک «انسان نیک» می‌پنداشتم. دست‌کم هنوز از بدی کردن خود آگاه بودم و از همین‌رو، باید از خودم طلب بخشش می‌کردم. اعترافات یک قاتل | یوزف روت

شاید در گذشته می‌توانستم آدم خوبی بشوم اما نشده بودم. اعترافات یک قاتل | یوزف روت

خب یه لیوان چای لیمو بریزم و بیام که ادامه‌ی کتاب رو بخونیم. هستید؟

خب تا صفحه‌ی ۷۰ خوندیم خوشگلا. بقیه‌اش بمونه برای فردا. شب بخیر.✨

راستش هرگز کاملا فراموشش نکرده بودم، بلکه صرفا او را از حافظه‌ام و از ضمیر خودآگاهم واپس رانده بودم. اعترافات یک قاتل | یوزف روت

عشق، برخلاف آن ضرب‌المثل بی‌معنی، ما را کور نمی‌کند؛ بلکه برعکس، چشممان را باز می‌کند. انسان به هر کس و هر چیزی هم که عشق بورزد، رفته رفته بینا می‌شود نه کور. اعترافات یک قاتل | یوزف روت

با این‌همه، در همان ایام احساس می‌کردم که عشق دارد به نوعی نجاتم می‌دهد. حس می‌کردم عشق، این بخت بلند را نصیبم کرده است تا بتوانم با رنج بردن، شادمانی و حتی لذت‌جویی، به آزادی دست یابم. اعترافات یک قاتل | یوزف روت

احساس می‌کردم قلب خود را تا آن لحظه انکار کرده‌ام. به خیالم می‌رسید که تازه از رخنه‌ی عشق در وجودم فهمیده‌ام که قلبم هنوز آنجاست. قلبی که تا آن لحظه تنها انکار، سرکوب و تحقیرش کرده بودم. اعترافات یک قاتل | یوزف روت

اگر آدمی جوانی باشد در انتظار معجزه ــ چنان که من بودم ــ می‌تواند در یک لحظه از صمیم قلب معتقد شود که معجزه از راه رسیده است. اعترافات یک قاتل | یوزف روت

وا دوست‌پسرم از کجا چنل کتابمو پیدا کرده؟

عاشق‌ خودت و وسواسای عجیب غریبتم🤣🍓

از این به بعد عدالت علی رو رعایت کنید و همه ری‌اکشنا رو بزنید. ذهن من بیمار است و عذاب می‌کشد.🙏🏻

و پستای امروز.🙏🏻🦕

.

.

.

.