مرثیه فرمانده. ‌ ‌

گر غمگین شوی زانو می‌زنم برایت. بر روی زانو می‌بوسمت و با عشقی که در سینه دارم تو را با شادی آشنا خواهم کرد.

در این سمت از زمان، تمام ِتلاش خود را برای رهایی از غم می‌کنم. تمام تلاش‌م را. اما هربار با درهایی بسته روبه‌رو می‌شوم. انگار در هزارتویی گیر افتاده باشم. هی، کسی نجات‌م می‌دهد؟ من غرق شده‌ام. با خفه‌شدن فاصله‌ی چندانی ندارم؛ کسی به سراغ‌م می‌آید؟

من از نبودن کسی ناراحت نمی‌شم، فقط بابت اعتمادی که از بین رفت و احساسی که حیف شد، غمگین می‌شم.

مغزم میدونه که باید فراموشت کنه ولی قلبم نمی‌فهمه.

دارم به اینکه چطور می‌تونم به تو فکر نکنم فکر می‌کنم.

من از همه‌ی آدما سرگیجه دارم.