Juliette has a gun`🪡

برای ارامش، زمانی که تو فریاد میکشی من به جایی ارام تر پناه میبرم، ارام و عمیق، من باید به تو گوش کنم «ارام و عمیق» با نفس کشیدن با هر دم و بازدم و حتی عمیق تر از هر نفس، حرف هایی که زیر هزاران دم و باز دم دفن شده اند و ابد ها قبل تر از اولین نفس میزیسته اند و من باید به تو گوش کنم مگر تو همان هویت من نیستی؟ می‌خواهم بفهممت، اما چگونه میتوانم، تویی که پیش از اینکه نامم گذارند، مرا با اسمی صدا زدی؟ هر بار که نیستی خودم را در فاصله‌ای کوتاه‌تر از همیشه پیدا می‌کنم کنار تمام تاریکی های وجودت لرزان به سمت نور. پناه می‌برم، «ارام و عمیق» چشمانم که باز میشود، نورِ تو از پشت دستانم میگذرد، تا به سیاهیه چشمانم میرسد، کور میشوم؛ چگونه ببینم که تو فقط نور باشی نه سوزی که سوی چشمانم را میگیرد. سکوت چیزی جز صدای تو نیست که در فریاد من خاموش شده، مگر آنچه در تاریکی پنهان میکنی، با خاموش شدن چراغ‌ها از بین می‌رود؟ چشم‌هایم را می‌بندم تا نبینمت و تو همه‌گاه در پشت پلک‌هایم زندگی میکنی، بی‌آن‌که برای ماندن اجازه‌ای گرفته باشی، هرطرف تویی تو همان هویت من نیستی؟