Looking for Alaska

گریه دارم ، حوصله ندارم گریه کنم.

.

مایل بودید این پیام رو فوروارد کنید + عکس موردعلاقتون از اینجا، و پستی که حس میکنید خیلی دیده نشده رو منشن کنید تا اینجا بزارمش.

عاشقِ دقت به جزئیاتم. دقت به هرآنچه که شاید بقیه قادر به دیدن و فهمیدنش نباشن.

منِ معمولی؛ فهمیده‌ام که معمولی بودن شجاعت می‌خواهد. آدم اگر یاد بگیرد معمولی باشد، نه نقاشی را می‌گذارد کنار نه دماغش اگر معمولی است را عمل می‌کند، نه غصه می‌خورد که ماشینش معمولی است، نه حق غذا خوردن در یک سری از رستوران‌های معمولی را از خودش می‌گیرد، نه حق لبخند زدن به یک سری آدم‌ها را، نه حق پوشیدن یک سری لباس‌ها را، حقیقت این است که "ترین" ها همیشه در هراس زندگی می‌کنند. هراس هبوط(سقوط) در لایه آدم‌های "معمولی ". و این هراس می‌تواند حتی لذت زندگی، نوشتن، درس‌ خواندن، نقاشی کشیدن، ساز زدن، خوردن، نوشیدن و پوشیدن را از دماغشان در بیاورد. تصمیم گرفته‌ام خودِ معمولی‌ام را پرورش دهم. نمی‌خواهم دیگر آدم‌ها مرا فقط با "ترین" هایم به رسمیت بشناسند. از حالا خودِ معمولی‌ام را به معرض نمایش می‌گذارم و به خودِ معمولی‌ام عشق می‌ورزم و به آدم‌ها هم اجازه می‌دهم به من معمولی عشقِ بورزند.

از انحصار جمله‌ی"فقط با تو"خوشم میاد؛ فقط با تو راحتم، فقط با تو حرف می‌زنم، فقط با تو مهربونم، فقط با تو دلم آروم می‌گیره، فقط با تو این مدلی‌ام، فقط با تو خوده واقعیم هستم.

خودت رو دوست داشته باش.

امیدوارم کتاب‌های خوبی بخوانی و کسی را ببوسی که باور داره تو فوق‌العاده‌ای.

همیشه آخرش زن‌ها همدیگه رو نجات می‌دن.

افرادی که دست‌های کشیده دارند و رگ‌های پشت دستشون پیداست>>>