𒀭روایتِ‌خورشید

می‌شه منو دعوت کنید به شهرتون؟

گلبرگ‌هایم.

اگه قراره ی غریبه از تو برای من بگه، من الان دارم با دوتا غریبه حرف میزنم.

در اینجا منتظر می‌مانم، تا مرا در دست بگیری. بیاندازی داخل جیبت، به هر کجا که می‌خواهی مرا بکشانی؛ مرا به جنون برسانی. روحم را بیرون بکشی، جانم را دود کنی، کف خیابان با کفش هایت برایم سرود خداحافظی بخوانی. به یاد بیاور، برایم همانند مردمان بی رحم قصه های شب های ترسناک شو. جانم به لب رسیده، جانم را از لب هایم بیرون بکش. جانی که به لب رسیده را نگذار دیگری از من بگیرد. رسم آشنایی را به جای بیاور، تو به یاد بیاور. بر من لعنت بفرست. شب و روز در پی نفرین من باش. بگو: آنکه بد کرد، من نبودم. معنای تلخ من شو. مثل همیشه فریاد بکش: بی من نتوانستی. نگاهم کن. دیدی چه خوب دوام آوردم؟

این پیام+این پست رو فوروارد کنید و یک پست مشخص کنید تا ازتون فوروارد کنم🧚🏻‍♀✨ •لطفا خودتون،عقایدتون و محتوای چنل‌تون عجیب غریب نباشه

زرد🍋

خیلی ممنونم که زمان گذاشتی و انقدر با احساس نوشتی بانو، خسته هم نباشی.

عاشقش شدم:))

برایم حس قصه‌ای از جنس روشنایی و زندگی را دارد؛ انگار کسی تصمیم گرفته تمام آنچه را که در دل نور، گرما و روزهای بی‌انتها پنهان شده، به زبان بیاورد. نامی که با شنیدنش تصویری از آسمانی طلایی، صبح‌های آرام و پرتوهای خورشید که از میان پنجره به اتاقی ساکت می‌تابند، در ذهن شکل می‌گیرد. در آن، نوعی شکوه و آرامش عمیق وجود دارد؛ انگار خورشید فقط یک ستاره نیست، بلکه راوی تمام اتفاقاتی‌ست که زیر نورش رخ داده‌اند؛ از عشق‌هایی که آغاز شده‌اند تا دلتنگی‌هایی که در سکوت به پایان رسیده‌اند. حسی شبیه تماشای جهان از نگاه موجودی که طلوع و غروب‌های بی‌شماری را دیده و هنوز از تابیدن دست نکشیده است. یک جور گرما و اندوه پنهان هم در آن احساس می‌کنم؛ چون حتی روشن‌ترین چیزهای جهان هم قصه‌های تاریک خودشان را دارند. برایم جایی‌ست با اصالت، لطافت و معنایی فراتر از ظاهرش؛ انگار هر طلوع، صفحه‌ای تازه از یک روایت طولانی‌ست و هر غروب، پایانی آرام برای قصه‌ای که هنوز حرف‌های ناگفته‌ی زیادی دارد. https://t.me/Shabdartena

شاید قشنگ‌ترین شکلِ زندگی کردن، همین گم شدن‌ بین لحظه‌های کوچک و ساده باشه؛ بین لحظه‌هایی که توشون حتی برای ثانیه‌ای لبخندات واقعی‌ان. بین لحظه‌هایی که تا ابد خاطره قشنگش توی ذهنت ثبت میشه و تا ابد مرورش یه لبخند مهمون لبت می‌کنه‌‌. بین لحظه‌هایی که دلت می‌خواد تافت بزنی تا همه چیز همونطور همونقدر قشنگ بمونه..

بچه‌ها می‌دونم دیوونتون کردم ولی لطفا اگه دیدیدش ری‌اکت بدید شادم کنید

تو را باد برده بود؛ خیلی وقت پیش، همان روزها که طوفان دلِ مرداب را پرشور می‌بوسید. من اما، به خیال خود، هنوز در آغوش تو جای داشتم. از میان شاخه‌ها، به تماشای برگ‌هایت می‌نشستم و می‌دیدم که هر روز، تکه‌ای از تو جامه‌ای به رنگ گل‌آلود به تن می‌پوشد. اما برای من هنوز روشن بودی؛ آن‌قدر پاک و درخشان که انگار قلب آسمان در سینه‌ات می‌تپید. یک روز که برکه در آرامشی عجیب غرق شده بود، دیگر نتوانستم دوری‌ات را تاب بیاورم. همه‌جای بیشه را خوب از نظر گذراندم، مبادا رهگذری راه گم کرده و آن اطراف باشد. اما انگار حالا فقط من و تو باقی مانده بودیم؛ حتی نسیم هم دیگر در جریان نبود. با شرم به سوی تو بال گشودم. می‌خواستم بالاخره از برگ‌هایت بوسه بچینم؛ حالا که هیچ چشمی برای دیدن جرم من در آنجا نبود. چنان به سوی تو پر گستردم که شوق، تمام رگ‌های تنم را به آتش کشید. درست در لحظه‌ای که لب‌های بوسه‌خواه من، به خیال لمس تو، فرود آمدند، از دلِ سردِ آب سیلی خوردم؛ آن‌قدر محکم که نفس‌هایم از دویدن ایستادند. گمان می‌کردم پس از عمری، به تو رسیده‌ام... گمان می‌کردم تو به انتظار من، آن گوشه نشسته‌ای... بی‌آنکه دریابم، سال‌ها نگاه من تو را در آغوش برکه نظاره‌گر بود. شاید اگر می‌دانستم دلت با اوست، هرگز به سوی تو پرواز نمی‌کردم. اما حالا که آخرین نفس‌هایم از سینه بیرون می‌ریزند، بال‌هایم را بر سطح آب گشوده‌ام و تنها تصویری که می‌بینم، برگ‌های بوسیدنیِ توست؛ آخرین خواسته‌ی من. -آتِنوشت 25 شهریور 405