دومآن.

هیچ میلی در من شدیدتر از میل به خواب نیست پناه بردن به پشت پلک‌ها و نیستیِ موقت..

و اگر دیگر پیدا نشدم مرا از یاد ببر و فکر کن فقط خواب بدی بوده‌ام که فراموش کرده‌ای..

کلامِ من در حضورِ تو، به بن‌بست می‌رسد.

ساعتِ دیواری، بدونِ هیچ احساسی، ثانیه‌ها را می‌جود. تکرارِ این چرخه، تنها قانونِ حاکم بر این چهاردیواری است. اینجا نه خبری از تسکین است و نه امیدی به تغییر؛ فقط فرسایشِ تدریجیِ اشیاء و انسان هر روز پررنگ‌تر می‌شود. ما در این فضا، تنها شاهدانِ زوالِ خویشیم.

لیستی از بهترین چنل های تابستونی دستچین شده برای تو🌿🩷 ─━━━━━⊱✿⊰━━━━━─ 🫧⪡@kafe_kaghazi ⪢🫧

از ترسِ سرمای بیرون، به خانه‌ای پناه برد که در آتش می‌سوخت؛ بین دو مرگ، سوختن را برگزید.

بنده‌ی این طرح‌ و رنگم.

شب از پنجره به اتاقش می‌ریخت و او به تاریکی خیره می‌ماند؛

من خوشبختی را در تنهایی جستم، در نقاشی و دوری از دیگران. آن چنان از آدمیزاد بیزار بودم که سال‌ها از دیدنِ خود در آینه پرهیز کردم. اما دایره خلوتم آن‌قدر کوچک و ناچیز شده که دیگر در آن جای نمی‌گیرم؛ من همان خالِ سیاهم بر بومِ سفید و باز هم به چشم نمی‌آیم. داغی بر وجود خودم هستم که جز سوختن راهی نمی‌دانم. از این بازیِ غم آلودِ زندگی دست می‌شویم که جانم را چون زخمِ خشکیده پاره پاره کرده. من نامی هستم که همین لحظه هم در میانه نیست. پس از این چه خواهم شد؟ از دارِ مکافات رخت بر می‌بندم و به دیارِ مجازات راهی می‌شوم. _درخت خون / مهدی جواهریان

تو شبیه جمله‌ای بودی که تمام کتاب را برایش خواندم.

راه‌پله‌ها صدای رفتن را بهتر از رسیدن می‌فهمند.

او شبیه حاشیه‌ی یک کتاب کهنه بود؛ تمام حرف‌های اصلی‌اش را آنجا نوشته بود، جایی که هیچ‌کس نگاه نمی‌کرد.

دیوارها بیشتر از آدم‌ها راز نگه می‌دارند.

Az insan, Çok huzur.

بعضی صداها فقط در راه‌پله‌ها طنین واقعی خود را پیدا می‌کنند.

به گمانم دنیا در نهایت همه را به یک جا می‌رساند؛ به سکوت، به تماشا، به فاصله‌ای امن از هیاهوی آدم‌ها.