دومآن.

😔😔

آه، از این دست‌و‌پاچلفتی بی‌پایان من؛ یک بار دیگر، امید را در جیب پاره‌ام چپانده‌ام. _داستایوفسکی

من نه ماندن را بلدم نه غرق شدن را. دود شدن را دوست دارم؛ رها شدن از شکل، از وزن، از نام. آهسته بالا رفتن، در آغوش باد گم شدن، بی‌آنکه به جایی برسم. شاید رهایی نه رسیدن باشد نه سقوط. شاید باید چنان محو شد که حتی آیینه هم چیزی برای انکار کردنم نداشته باشد. جوری که جهان حتی نبودنم را هم به خاطر نیاورد.

بله، به تو احتیاج دارم. زیرا تو تنها کسی هستی که می‌توانم در موردِ رنگِ یک ایر با او صحبت کنم. _ولادیمیر ناباکوف

مرا دوست بدار، اندک ولی طولانی. _کریستوفر مارلو

نگفتن، همان دروغ گفتن است؛ قدری کثیف‌تر.

🙏🏻.

💗/

اینکه با وجود دردهایت زخم‌های مرا مرهم می‌شوی، تو را از تمام جهان برایم عزیزتر می‌کند.

من خیلی آدم "واااای ماهو ببین" ای هستم و هرکی کنارمه باید ذوق کنه🙂‍↔️

باید مفهومی مقابل خودکشی وجود داشته باشد. جایی که انسان ناگهان به طور اساسی تصمیم می‌گیرد که زندگی کند.

نامت چه بود زخمی امیدوار من؟

کتمان دلتنگی، بند آمدنِ نفس است.

-جبران خلیل جبران

مشکل روحیه دادن به خودت این است که در اعماق قلبت می‌دانی تمامش چرت و پرت است.

غم چشمانت را می‌فهمم؛