The last of us

کاش میتونستم به زندگی قبل از این غم برگردم.

چشماتا ببند هرچی خواب خوب مال تو.🖤

آخرین طلوع‌ها این اتاق.

ار این همه خواب بد واقعا خسته شدم.

نمیدونم بعد چند وقت دوباره رفتم کافه.

منم همینجور

خدایا یه صبری بهم بده تا آدما دورم را پاره نکنم.🙏🏻

نخ؟ من اصلا نخی نمیبینم که منا بخواد به جایی وصل کنه!

دستم به زندگی نمی‌ره.

آهوان گم شدند در شبِ دشت آه از آن رفتگانِ بى برگشت. «هوشنگ ابتهاج»

پوسته ظاهرى چه اهميت دارد؟درونم ويرانه است، خانه‌اى پر از درخت كه سقف اتاق‌هاش ريخته است، تنها يك ديوار مانده،با درى كه باد در آن زوزه میكشد.يا نه،چنارى است كه پيرمردى در آن كفش نيمدار ديگران را تعمير میكند، گيرم شاخ و برگى هم داشته باشد. «سال بلوا|عباس معروفی»

من به اتاقم برگشتم،دراتاق را از تو چفت كردم و دراز كشيدم،امّا نمیتوانستم بخوابم، فكر او آسوده‌ام نمیگذاشت.گفتم اگر پنجره را باز كنم،و اگر آدم‌ها مثل مه میتوانستند به هر جا سر بكشند، اگر، اگر. مدام مى‌آمد و میرفت.و آن شب فهميدم كه به همين سادگى آدم اسير مى‌شود و هيچ كارى هم نمی‌شود كرد.نبايد هرگز به زنان و مردان عاشق خنديد.همين جورى دوتا نکاه در هم گره می‌خورد و آدم ديگر نمى‌تواند در بدن خودش زندگی كند،مى‌خواهد پر بكشد. «سال بلوا|عباس معروفی»

گفتم من مكافات چه كسى را پس میدهم؟ چرا اين همه آدم در ذهن من زندگى میكنند؟ «سال بلوا |عباس معروفی»

مادر گفت:تو امروز چه‌ت شده؟خودت میفهمى،نوشا؟ خنديدم و گفتم:بله مامان،من امروز حال خوشى دارم. چى خوشحالت كرده؟ باد. «سال بلوا|عباس معروفی»

مادر‌ها همه چیز را میفهمند. «سال بلوا|عباس معروفی»

گفتم:حرف‌هاى خوب بزن.دنيا بى ارزش نيست.فقط انسانى زندگى کردن خيلى سخت است. «سمفونی مردگان|عباس معروفی»