بَعدِ سکوت؛

شب ما که بخیر نیست

‏متاسفانه این فکت “اگه میخواست” تلخ ترین حقیقت زندگیه که باید بپذیرید و کنار بکشید بعضی وقتا.

پذیرفتن اینکه راهت از کسی که تموم آینده تو باهاش تصور میکردی جدا شده ،در توان قلب کوچَکِ آدمیزاد نیست:)))

شما هر کدوم از زخماتو باز کنی یه نفر که یه روز خیلی بهش اعتماد داشتی برات دست تکون میده؛

فقط میتونم از دور دوستت داشته باشم از دور عاشقانه نگاهت کنم از دور ببینم که چه زیبایی:)

دیگه نیست بخوام دستاشو بگیرم💔؛

اگه دوسم نداشتی، پس چرا اونهمه قشنگ نگام کردی که هنوز نمی‌تونم فراموشت کنم🫠؟؟

بزرگسالی این شکلیه که به همه باید نشون بدی، همه چی خوبه ولی فقط خودت می‌دونی هیچی خوب نیست هیچی

نمی‌دونم تو هم گاهی برمی‌گردی عقب یا نه، اما من هنوز بهت فکر می‌کنم… هنوز بعضی خاطره‌ها، هنوز بعضی بوها، یاد تو رو نفس می‌کشن.

یه نامه می‌نویسم برای اون لحظه‌ای که دستت توی دستم بود و فکر می‌کردم هیچ‌چیزی نمی‌تونه بینمون فاصله بندازه. برای اون شب‌هایی که تا صبح فقط صدای تو توی گوشم می‌پیچید و دلم نمی‌خواست تموم شه. برای تو، که هنوز با شنیدن یه آهنگ آشنا، می‌افتی وسط فکرام.

ولی اینکه برای کدوم درد سوگواری میکنه رو نمیدونم؛

احساس غریبی میکنم میان این همه آشنا، احساس اینکه انگار تیکه ای از من نیست و هرلحظه داره سوگواری میکنه

احساس میکنم همیشه غروبه، غروب جمعه.همون قدر دلگیر و همون قدر خفه.احساس میکنم یه دستی دور گلوم حلقه زده و هر روز،هروز سفت تر میشه.

ای کاش بود🫠؛

فقط میتونم بگم

ولی بازم فکر میکنم اگه بود اگه میموند شاید بهتر بودم خیلی شاید های دیگه

شاید سخت‌ترین لحظه زندگیم پذیرفتن این موضوع بود که من و اون آدم مسیرامون برای همیشه از هم جدا شده و حتی اگه آسمون هم به زمین بیاد دیگه قرار نیست بهم دیگه یه فرصت دوباره بدیم. اما الان که دارم بهش فکر می‌کنم می‌بینم تمام اون روزا، اون خاطرات، اتفاقایی که بینمون افتاد برای رشدم و تبدیل شدن به این آدمی که الان شدم لازم بود.

‏من که نتونستم تورو عوض کنم ولی تو خوب منو عوض کردی، شور و شوقمو گرفتی، انرژیمو گرفتی، خنده‌های واقعیمو گرفتی، احساساتمو گرفتی، تهش من موندمو یکی که وقتی تو آینه بهش نگاه می‌کنم نمیشناسمش.