`°𝑶𝒑𝒉𝒆𝒍𝒊𝒂°`

"اما تو هرگز بازنگرد. میان من و تو رنجی جاری‌ست که هیچ فاصله‌ای آن را به دست فراموشی نخواهد سپرد. به یاد بیاور چگونه انگشت اتهام را به سویم گرفتی، زبان گزنده‌ات را به طعنه و شماتت آلودی و مرا برای کارهای نکرده و حرف‌های نزده، محکوم کردی. به اندازه‌ی تک‌تک واژه‌هایت از تو کینه دارم؛ و هیچ عذری برای آنچه بر من روا داشتی، کافی نخواهد بود."

‹📮فور کنید بزارمتون فولدر جذب بگیرید💌 ›

صدایی که به دل همه می‌شینه! 🧑🏻‍🩰✨ برای وقتایی که دلتون گرفت، اینجارو داشته باشید.

"آمده بودیم تا زندگی کنیم، فرداهایمان را بسازیم؛ اما محکوم شدیم که حینِ ساختن، مدام ببازیم، سکوت کنیم و به تماشای ویرانیِ فرداهایمان بنشینیم."

وقتی بچه بودم خیلی تنها ماندم، اما آن‌ها بیشتر به زور شرایط بود نه به انتخاب خودم. اما حالا، با شتاب به طرف تنهایی می‌روم، همان‌طور که رودخانه‌ها با شتاب به سوی دریا سرازیر می‌شوند.

-نامه به فلیسه، فرانتس کافکا

"پیش از رفتنش، رو به مادرش گفت: «میان من و خانه اگر هزار فرسنگ هم فاصله بیفتد، راهِ بازگشت را از یاد نمی‌برم.»"

بسیار از خلق کردن لذت می‌بردم؛ زیرا از این طریق می‌توانستم درونِ آشفته و پرهیاهوی خویش را شکل ببخشم و به اهلِ این زمین نشان دهم. هیچ‌گاه نتوانستم تنها یک مسیر، یک رنگِ موردعلاقه و یا حتی یک نوع نگاه به این جهان را برگزینم؛ چرا که درونم بسیار پرماجرا بود؛ رنگارنگ ،سرکش و سرشار از حادثه های گوناگون... — هَسْتی‌ـشِناسی

"همیشه خودش را میان جمع جا می‌کرد؛ می‌گفت از تنها ماندن با افکارش می‌ترسد. آخرش آویزان از طناب پیدایش کردند. انگار آمده بود تاب بخورد؛ مثل بچه‌ای که می‌نشیند و پاهایش را در هوا تکان می‌دهد. فقط طناب دور گردنش بود، و دیگر کسی نبود که تاب را نگه دارد."

"همیشه خودش را میان جمع جا می‌کرد؛ می‌گفت از تنها ماندن با افکارش می‌ترسد. آخرش آویزان از طناب پیدایش کردند. انگار آمده بود تاب بخورد؛ مثل بچه‌ای که می‌نشیند و پاهایش را در هوا تکان می‌دهد. فقط طناب دور گردنش بود، و دیگر کسی نبود که تاب را نگه دارد."

گاهی به من سخت بگیر؛ وقتی زیاد در خودم فرو می‌روم، مرا بیرون بکش. وقتی زیادی فکر می‌کنم، بگو بس است. وقتی خودم را سرزنش می‌کنم، جلوی مرا بگیر. وقتی می‌گویم "دیگر نمی‌توانم "، باورم نکن؛ دستم را بگیر و بگو "فقط امروز را دوام بیاور." من قول نمی‌دهم همیشه قوی باشم. قول نمی‌دهم دیگر غمگین نشوم. قول نمی‌دهم دوباره به آن اتاق تاریک ذهنم برنگردم. اما قول می‌دهم اگر تو گفتی، یک بار دیگر تلاش کنم.

"ترجیح می‌دهم روزهایم را در ناامیدیِ محض بگذرانم، مبادا همان امیدِ نیمه‌جانی که هنوز در من باقی مانده، پیش چشم‌هایم رنگ ببازد و دوباره مرا به زندگی در مرزِ بقا برگرداند."