ای کاش؛

توی سرم، بازارِ مسگرهاست؛ نه یک لحظه سکوتی هست، نه جایی برای آرام گرفتن. فکرهایم مثل چکش‌هایی که بی‌رحمانه روی آهن می‌کوبند، مدام به جانِ هم می‌افتند و هر ضربه‌شان، تکه‌ای از آرامشم را خرد می‌کند. و توی دلم، رخت می‌شورند.. نه رختِ معمولی؛ رختِ خاطره‌هایی کهنه، حرف‌هایی که قورت دادم، اشک‌هایی که نگذاشتم کسی ببیند و دردهایی که آن‌قدر شسته شدند که دیگر رنگشان از دلم نمی‌رود. دلم شبیه حیاطی‌ست که سال‌هاست آفتاب ندیده؛ پر از لباس‌های خیسِ غم که روی بندهایش آویزان مانده‌اند. با هر بادی که می‌وزد، یکی از آن خاطره‌ها تکان می‌خورد و دوباره بوی روزهایی را می‌دهد که دیگر هیچ‌وقت برنمی‌گردند. توی سرم غوغاست، توی دلم عزاست؛ یکی آن‌قدر شلوغ که حتی صدای خودم را نمی‌شنوم، یکی آن‌قدر ساکت که صدای شکستن خودم را می‌فهمم. من مانده‌ام وسطِ این همه هیاهو و ویرانی؛ با لبخندی که فقط برای دیگران ساخته شده، و دلی که هر شب، بی‌صدا رختِ تمامِ خستگی‌های دنیا را می‌شوید. توی سرم بازارِ مسگرهاست و توی دلم، هنوز کسی دارد آخرین تکه‌های امیدم را با دست‌های خسته می‌شوید. .سیاژ.