ای کاش؛

بر خلاف همه دنیای درد برای من آنقدر ها هم سیاه و سفید نبود. نه اینکه رنگ های دنیای درد با رنگ های شیرین رنگ لبخند او یکی باشد. ولی رنگین بود: آسمانی آبی رنگ ولی گرفته؛ پنداری که آسمان هم در این دنیا میخواهد بلند شود ولی انگار که بدنش به سان درختی کهن سال ریشه در زمین کرده و بیرون کشیدن این ریشه ها دیگر فقط در عالم رویا دانستنی است. خورشید قرمز رنگ؛ گویی که از اون خون میبارد؛ پنداری هر آن میتواند از هم فرو بپاشد و درد را بر بستر تمام ساکنین سرزمین غم بباراند. ولی با گرانشی ضعیف که دیگر منقضی شده، سال هاست که ادامه میدهد. اما درختان سرزمین غم فرق دارند؛ تنه ها همان تنه های قهوه ای رنگ آَشنا. بو، همان بوی درختان جنگل های عادی را میدهد. ولی برگ هایش انگار که عالم رویا سر در آورده اند. بعضی نقره ای و بعضی خاکستری اند، انگار که نقره ای رنگ ها خالی اند و هرفکر یک برگ را خاکستری میکند. یک جنگل پر از برگ های خاکستری. اگر ، این یک بدن میبود؛ نه مگر ، تن فرتوت و بی خاصیتی میبود؟ چرا همیشه همین را فکر میکنید که باید همه چیز بی نقص باشد؟ آی تف بر کمالگرایی.. این تن، همین تن من و تو است؛ آیا به این پنداشتی که چگونه همچنان نفس میکشی؟ هر چند بریده بریده و سنگین، نفس هایت بیرون می آیند. حق تو هیچ یک از این ها نبود، حق من هم نبود، حق هیچ یک از ما ها این نبود. اما رسم این فلک بدین گونه است، راه چاره چیست؟ گاهی هم کامل نیستی، خب مگر چه مشکلی دارد؟ گاهی آدمی نیاز به ماندن در حال بد دارد. ورای هر حس و حالی فقط باید بد باشد. اما از همان اول به همهمان گفتند باید حال خوب را همیشه نشان دهی. خب چرا؟ چرا باید از همان اول پنهان کردن حالمان را به ما یاد میدادند تا فوران کردن را تجربه کنیم؟ در همان سرزمین غم، بعضی غم ها به سان غول هایی در میآمدند و ما نصف عمرمان را برای فرار از آنها گذراندیم اما در نهایت؟ زیر آن ها خرد شدیم و هر بار یک تکه از خود را گم کردیم. خداوندا مرا بمیران برای درد قلب تک تکشان که اگر آموخته بودندمان گاهی هم میشود بد بود دیگر تلنبار غم هایمان غول نمیساخت.