دمی با ادبیات

اولین داستان کوتاهی که نوشتم و دوسداشتم اینجا قرارش بدم؛ امیدوارم خوشتون بیاد. ‌................................................................ امید، پسر هجده‌ساله‌ای که تازه دیپلم گرفته بود، با قلبی پر از هیجان و اضطراب در سال ۱۳۹۸ وارد دانشگاه شد و در ترم دوم برای کارآموزی راهی بیمارستان شد. اولین روز کاری‌اش بود و همه‌چیز برایش تازگی داشت؛ بوی تند مواد ضدعفونی‌کننده در فضای راهروها پیچیده بود و صدای قدم‌های سریع پرستاران ضربان قلبش را تندتر می‌کرد. لباس سفید روی تنش سنگینی می‌کرد و ماسک روی صورتش نفس کشیدن را دشوار کرده بود. نگاه‌های جدی پزشکان او را به یاد شب‌های سختی می‌انداخت که فردا صبحش پرسش از جدول ضرب کلاس سوم دبستان داشت. درست همان روز، خبر شیوع ویروس کرونا در سطح گسترده همه‌جا پیچید و بیمارستان ناگهان به صحنه‌ی جنگی بی‌پایان تبدیل شد. برانکاردها با سرعت در راهروها حرکت می‌کردند، صدای گریه‌ی خانواده‌ها از پشت درها شنیده می‌شد و پرستاران با چهره‌های خسته اما مصمم در رفت‌وآمد بودند. امید احساس کرد وارد دنیایی شده که هیچ آموزشی برایش ندیده است؛ دنیایی پر از ترس، اضطراب و مسئولیت. در میان این آشوب، دختربچه‌ای هفت‌ساله به نام هانیه را آوردند. نفس‌هایش کوتاه و بریده‌بریده بود، گونه‌هایش سرخ از تب و چشمان نیمه‌بازش پر از بی‌رمقی. مادرش پشت در گریه می‌کرد و با صدایی لرزان التماس می‌کرد: لطفاً دخترم رو نجات بدید… نفس نمی‌تونه بکشه. امید با تردید به پرستار نزدیک شد و آرام گفت: خانم، من تازه شروع کردم… می‌تونم کمکی بکنم؟ پرستار با نگاه جدی جواب داد: امشب باید کنار این بچه باشی. ما همه مشغولیم. نترس، فقط حواست به دستگاه اکسیژن باشه. شب فرا رسید. بیمارستان در سکوتی سنگین فرو رفته بود، اما صدای دستگاه‌ها و سرفه‌های بیماران به همراه داد زدن گاه‌به‌گاه عمو حسن که هر ده دقیقه یک‌بار می‌گفت: «ای گِل بگیرن در بیمارستانی رو که به بیمار رسیدگی نمی‌کنن» مثل موجی آرام و بی‌پایان با کمی داد زدن عمو حسن در فضا جریان داشت. پرستاران هرکدام مسئول بیماری دیگر بودند و خستگی در چهره‌شان آشکار بود، به‌خصوص که نصف کادر بیمارستان کرونا گرفته بودند و در خانه به‌سر می‌بردند. امید داوطلب شد کنار تخت هانیه بماند. هر بار که دستگاه اکسیژن صدای هشدار می‌داد، قلبش فرو می‌ریخت. در دلش زمزمه می‌کرد: من تازه‌کارم… اگر اشتباه کنم چی؟ اگر نفسش بند بیاید و من نتوانم کاری کنم؟ با دست‌های لرزان ملحفه را مرتب می‌کرد، برایش قصه‌های کوتاه می‌گفت تا آرام شود. نگاهش به انگشتان کوچک هانیه افتاد که روی ملحفه آرام تکان می‌خورد. ناگهان یاد روزی افتاد که در مدرسه، معلم فارسی به او گفته بود: «تو فقط باید یک بار بیشتر تلاش کنی.» همان جمله مثل نوری در تاریکی ذهنش روشن شد. امید با خودش گفت: شاید همین یک بار بیشتر تلاش کردن، همین یک بار بیشتر بیدار ماندن، بتواند زندگی یک نفر را نجات دهد. هانیه با صدای ضعیف پرسید: من خوب می‌شم… درسته؟ امید لبخند زد و دستش را گرفت و گفت: آره، تو خیلی قوی هستی. فقط نفس بکش، من اینجا کنارتم. پرستار از دور در حال بررسی دستگاه گفت: اگر هشدار داد، سریع صدام کن. نترس، یاد می‌گیری .امید نفس عمیقی کشیدو در دلش گفت: همه می‌ترسند… اما من باید یاد بگیرم با ترسم کنار بیایم. اینجا دیگر جای فرار نیست؛ اینجا باید بایستم. مدام دوتا از بیت‌های شعر در امواج سند از خاطرش می‌گذشت و با کمی تغییر اینطور در ذهن خودش می‌گفت: شبی آمد که می باید فدا کرد به راه دخترک جان و توان را به پیش دستگاه استاد و جنگید رهاند از دام مرگ آن دخترک را از فرط خستگی، سرش را روی تخت هانیه گذاشت و خوابش برد که اتفاقی در نیمه‌شب رخ داد. هانیه به‌سختی نفس می‌کشید، چشمانش نیمه‌بسته شد و صدای دستگاه هشدار بلند شد. امید با اضطراب از خواب بیدار شد و سریع فریاد زد: خانم! دستگاه داره هشدار می‌ده! ولی صدای امید به پرستار نرسید و جرئت هم نمی‌کرد هانیه را تنها بگذارد. امید داد زد. عمو حسن بیدار شد. باز اعتراض کرد ولی امید داد می‌زد و اسم مریم خانم را صدا می‌زد. پرستار صدایش را شنید و با سرعت نزدیک شد و گفت: آروم باش، اکسیژن رو تنظیم کن… همین‌طور… خوبه…امید دست کوچک دختر را محکم گرفت و در ذهنش فریاد زد، نه… نباید بگذارم از دست برود. من مسئولم. حتی اگر تازه‌کار باشم، همین حالا باید قوی باشم. آرام در گوشش زمزمه کرد: هانیه، نفس بکش… تو می‌تونی.» هانیه با نفس بریده گفت: «خیلی سخته…» امید آرام در گوشش زمزمه کرد: «فقط یک بار دیگه… تو قوی هستی.

نمود وعده‌ى دیدار و دیدمش در خواب نگویمش که مبادا به آن حساب کند

هلالى جغتايى

دلم سیر شد زین سرای سپنج . . . 🕊🍃

راستی چه می‌کنید؟ نان هنوز هست؟ جسمتان که سالم است جان هنوز هست؟ روی شانه‌هایتان که ساحل من است از غرور صخره‌ها نشان هنوز هست؟ چشم‌هایتان که بی‌دریغ می‌گریست مثل آفتاب مهربان هنوز هست؟ من که فکر می‌کنم فریب خورده‌ایم چاره چیست در من این گمان هنوز هست

عبدالجبار کاکایی

_می‌خواهی بدانی نظر من راجب کوری چیست؟ _بله، بگو ببینم. زن دکتر گفت: به‌نظر من ما به هیچ‌وجه کور نشدیم؛ بلکه فکر می‌کنم کور هستیم؛ یعنی درست است که چشم داریم و چشم‌هایمان هم می‌بینید؛ ولی خیلی چیزها رو نمی‌توانیم ببینیم.

کوری، ژوزه ساراماگو

بدون‌شک اگر پیرمرد همه‌ی آن ماجراهای تلخ زندگی پیرزن را پشت سر گذاشته بود، تندخویی‌اش بیشتر از آن پیرزن می‌شد.

کوری، ژوزه ساراماگو

همه‌ی ما از همان لحظه‌ای که متولد می‌شویم، می‌دانیم که روزی خواهیم مرد؛ یعنی انگار که مرده به دنیا می‌آییم.

کوری، ژوزه ساراماگو

عقل و بی‌خردی انسان‌ها در همه‌جا یکسان است.

کوری، ژوزه ساراماگو

مردی که اول کور شده بود گفت: دکتر توی چه دردسری افتادیم؛ کوری کافی نبود، حالا گرفتار این دزدهای کور شده‌ایم؛ انگار سرنوشت ما را با دزدها گره ‌زده‌اند.

کوری، ‌ژوزه ساراماگو

هیچ خوبی یا شرارتی تا ابد پایدار نمی‌ماند و به‌هرحال می‌گذرد.

کوری، ژوزه ساراماگو

اشعار من از یاد تو سرشار‌‌ترین است احوال من از هِجرِ رُخَت زار‌ترین است یک وقت گمانت نَبَرَد رفته‌ای از یاد امسالِ من از بوی تنت پار‌ترین است هرچند که در خاطر من ماه ترینی در خاطر تو خاطر من خوار‌‌ترین است بر من که نگفتم غزل این ماه ببخشای شب‌های وطن، آهْ وطن، تار‌‌ترین است دیدی که چه کردند به همدستی خائن بر گردن خائن، غزلم دار‌‌ترین است انسانیت مردم‌مان را به چه سنجیم؟ امروزه وطن‌دوستی عیار‌‌ترین است از جنگ نترسی که همین شاعر عاشق در راه وطن، جنگی و سردار‌ترین است این وعده‌ی حق است که پیروز نبرد است خلقی که به پای وطنش یار‌‌ترین است ای کعبه‌ی من، در پی زائر ز چه کوشی؟ بر گِرد تو این غم‍زده، پرگار‌‌ترین است با اینکه مرا برده‌ای از یاد چو میهن اشعار من از یاد تو سرشار‌‌ترین است

ابوذر نظری

خوشا باد نوشین ایران‌زمین . . . 🍃🕊

آگاه نیست آدمی از گشت روزگار شادان همی نشنید و غافل همی رود ماند آن‌که باشد بر کشتی‌یی روان پندارد اوست ساکن و ساحل همی رود

مسعود سعد سلمان

چنان است در مهتری شرط زیست که هر کهتری را بدانی که کیست مرا بارها در حضر دیده‌ای ز خیل و چراگاه پرسیده‌ای کنونت به مهر آمدم پیشباز نمی‌دانیم از بداندیش باز توانمندی من، ای نامور شهریار که اسبی برون آرم از صد هزار مرا گله‌بانی به عقل است و رای تو هم گلهٔ خویش باری، بپای در آن تخت و ملک از خلل غم بود که تدبیر شاه از شبان کم بود

بوستان، سعدی

عیب‌نویسی مکن آیینه‌وار تا نشوی از نفسی عیب‌دار

نظامی

آقای پدر؛ من قلب کسی را نشکستم که تو گفتی: هیهات از آن قلب که گوید به خدا راز روز پدر مبارک باشه.

ابوذر نظری

با خلق مگو غافل از احوال من است او از گوشه‌ی چشم دل من، دوش چکیدی‌

ابوذر نظری

چون‌ مرا دشمن از خانه خیزد، با بیگانه جنگ چرا باید کرد؟

تاریخ بیهقی، ابوالفضل بیهقی

بر درگه خلق، بندگی ما را کشت هر سو پی نان دوندگی ما را کشت فارغ نشویم یکدم از فکر معاش ای مرگ بیا که زندگی ما را کشت

واعظ قزوینی

این روزها به هرچه گذشتم کبود بود هر سایه‌ای که دست تکان داد، دود بود

عبدالجبار کاکایی