در راه.

همیشه با دیدن این قسمت از کتاب «در راه» اینطور می‌شم. عاشقشم 🪷

عاشق شدم با خواندن این پیام. چقدر ملموس و انسانی.🍅

برای من خط کشیدن توی همه‌ چیز هست، حس اون لحظه، متن‌های فاخری‌ که صرفا شخصیت از یه ادم بزرگ گفته، یه حرف که خود شخصیت میگه و برام حرف بزرگیه، از این لحاظ که تجربه‌اش کردم، دوسش داشته‌ام ،خودمم همچین فکری کردم و... ولی بهترین‌ن‌ن‌ جمله‌هایی که خط میکشم و از همه‌ی اینا لذت‌بخش‌تره برام اوناییه که همون حرف، همون فکر یا ایده، قبلا از مغزم خودم هم گذشته، و به اون حرف و حس فکر کردم.. واقعا شیفته این حس هستم و واقعا درود به حس بعد پیدا کردن اون‌جمله ها🍊

من از اعتیاد تو خلاص نشدم.

یاد پایان سووشون افتادم که می‌گفت: گریه نکن خواهرم، درخانه‌ات درختی خواهد رویید و درخت‌هایی در شهرت و بسیار درختان در سرزمینت. و باد پیغام هردرختی را به درخت دیگر خواهد رسانید و درخت‌ها از باد خواند پرسید: در راه که می‌آمدی سحر را ندیدی؟!

با این‌یکی بسیار همذات‌پنداری کردم، لابد استعداد فوق درخشانم در برقراری ارتباط با غریبه‌ها همچین سرچشمه‌ای دارد!🍎

زنده.

پوستم،قفسه‌ی سینه‌م، دست و پام، درد می‌کنند. صبحی که بیدار شدم و برای شما گریستم. تا ابدیت وجودم.

این را دیدم یاد دوستم افتادم زمانی که غم دو دنیا روی‌شانه‌هایش بود، شجاعت زنده ماندن.

عاشق اون دسته از جملاتی هستم که من رو یاد چیزی می‌اندازن. وقتی مادر ناباکوف بهش می‌گفت که این لحظه رو به‌خاطر بسپار، تمام مدت یادم می‌آمد که دی ماه رو به‌خاطر بسپرم. با تمام وجودم.

https://t.me/windmillofyourmind/1559 من زیر جملاتی خط می‌کشم که من رو یاد چیزی می‌اندازن‌. اعم از؛ کسی، حسی، روزی، رفتاری... یا زیر جملاتی که باعث جرقه‌ای در وجودم شدن. لبخندی، تأملی،‌گریه‌ای... به‌کل، خطوط یکسان‌اند اما دلایل پشتش دنیاییه.

هنوز هم نخواندم.