مکتوباتِ زن آقا...☫
Открыть в Telegram
زنآقا تعریف نیست؛ شهرتِ منه. و اینجا، حرفها مکتوب میشوند با چاشنیِ روزمره. http://t.me/HidenChat_Bot?start=5762677210
БольшеСтрана не указанаКатегория не указана
239
Подписчики
Нет данных24 часа
-37 дней
-530 дней
Архив постов
آن رؤیای فرسوده که روزی دوباره بر این خاک، زمام امور به دست حاکمانی بیفتد که در گرهگاههای تاریخ یا راه گریز پیش گیرند یا به سایهگاهها پناه ببرند، چهلوهفت سال است که رنگ تعبیر ندیده و هرگز نخواهد دید.
به کوری چشم حسودان و به روشنای نگاه همراهان؛ روحالله و خلفِ شایستهاش، همیشه در قلب میدان ایستادهاند و این ایستادن، روایتِ مداومِ فرداست.
31 янв., 14:20
کاش کودکان نمیمردند
ای کاش موقتاً به آسمانها برده میشدند
تا جنگ تمام شود،
سپس با خیال راحت به خانهشان برمیگشتند،
و وقتی والدین با حیرت از آنها بپرسند
کجا بودید؟
با خوشحالی بگویند:
«داشتیم با ستارهها بازی میکردیم!»
31 янв., 08:16
Repost from قَدرِغِیرِمُطلَق؛
کاش موشک ایرانی بودم؛ متولد میشدم، به آسمان میرفتم و بر فراز ابرها، همدم ستارگان میشدم و عمرم را با ترکاندن آمریکا و اسرائیل به پایان میرساندم.
30 янв., 16:57
Repost from فآش
+1
اللّهُمَّ اجْعَلْ زَعیمَنا في دِرعِکَ الْحَصینَةِ الَّتي تَجعَلُ فیها مَن تُریدُ؛
29 янв., 17:42
ولی یکی نیست به اینا بگه این انقلابی که ازش حرف میزنید؛
نیاز به خمینی ها و مطهریها داره،
نه چهارتا بچه سوسول که جنسیتشون معلوم نیست.
29 янв., 05:46
Repost from فآش
و شب ها را با گریه بر پرچم سه رنگی که رو تابوت ها کشیده شده بود سحر کردیم.
29 янв., 04:42
کسانی مدعی آزادی و آزادیخواهیاند که در عمل؛ برای شیطانیترین جنایتکاران تاریخ کف میزنند.
28 янв., 08:39
Repost from همین منِ ساده
اصلیا اونان که این مدت جویای احوالتون بودن، بقیه هیچکستون نیستن.
27 янв., 05:10
امروز ۳بهمن؛
حالوهوای عجیبی داشت…
دلم شلوغ بود،
پر از هیجانِ شروع،
پر از ذوقی که توی سینه جا نمیشد،
پر از لبخندهایی که بیاجازه
روی صورتم مینشستن.
همهچیز قشنگ بود،
اما لابهلای این همه حالِ خوب،
یه غمِ آروم،
یه دلتنگیِ نازک
نشسته بود تهِ دلم؛
غمِ رفتن از خونهی بابا…
از جایی که اولین قدمهامو برداشتم،
اولین گریههام شنیده شد،
و همیشه،
هر وقت دنیا سخت میگرفت،
امنترین پناه من بود.
اون روز، دیوارهای خونه هم
انگار نگاهم میکردن.
میخندیدم،
اما چشمهام یهجوری بود.
بغضم بیصدا توی گلوم مینشست
و ولکن نبود.
انگار دلم همزمان
دو تا مسیر رو میرفت؛
یکی رو به آیندهای که عاشقانه صدام میکرد،
یکی رو به خاطرههایی که
دل کندن ازشون آسون نبود.
اون روز فهمیدم
عشق فقط رسیدن نیست…
گاهی دل کندنه،
کندن از امنترین جای دنیا
برای ساختن یه امنِ تازه.
فهمیدم بزرگ شدن
همین ترکیبِ عجیبِ
لبخند و بغضه.
من با همهی دلتنگی،
با همهی بغضِ یواش،
باز هم مطمئن بودم.
چون دستِ کسی تو دستم بود
که نگاهش آرومم میکرد،
که قراره خونهی جدیدِ دلم باشه
و ادامهی تمامِ فرداهام.
-ازجمعهای که عروسیمون بود؛ ۳بهمن۱۴۰۴-
25 янв., 18:12
