مکتوباتِ زن آقا...☫
رفتن به کانال در Telegram
زنآقا تعریف نیست؛ شهرتِ منه. و اینجا، حرفها مکتوب میشوند با چاشنیِ روزمره. http://t.me/HidenChat_Bot?start=5762677210
نمایش بیشترکشور مشخص نشده استدسته بندی مشخص نشده است
239
مشترکین
اطلاعاتی وجود ندارد24 ساعت
-37 روز
-530 روز
آرشیو پست ها
آن رؤیای فرسوده که روزی دوباره بر این خاک، زمام امور به دست حاکمانی بیفتد که در گرهگاههای تاریخ یا راه گریز پیش گیرند یا به سایهگاهها پناه ببرند، چهلوهفت سال است که رنگ تعبیر ندیده و هرگز نخواهد دید.
به کوری چشم حسودان و به روشنای نگاه همراهان؛ روحالله و خلفِ شایستهاش، همیشه در قلب میدان ایستادهاند و این ایستادن، روایتِ مداومِ فرداست.
31 ژانویه, 14:20
کاش کودکان نمیمردند
ای کاش موقتاً به آسمانها برده میشدند
تا جنگ تمام شود،
سپس با خیال راحت به خانهشان برمیگشتند،
و وقتی والدین با حیرت از آنها بپرسند
کجا بودید؟
با خوشحالی بگویند:
«داشتیم با ستارهها بازی میکردیم!»
31 ژانویه, 08:16
Repost from قَدرِغِیرِمُطلَق؛
کاش موشک ایرانی بودم؛ متولد میشدم، به آسمان میرفتم و بر فراز ابرها، همدم ستارگان میشدم و عمرم را با ترکاندن آمریکا و اسرائیل به پایان میرساندم.
30 ژانویه, 16:57
Repost from فآش
+1
اللّهُمَّ اجْعَلْ زَعیمَنا في دِرعِکَ الْحَصینَةِ الَّتي تَجعَلُ فیها مَن تُریدُ؛
29 ژانویه, 17:42
ولی یکی نیست به اینا بگه این انقلابی که ازش حرف میزنید؛
نیاز به خمینی ها و مطهریها داره،
نه چهارتا بچه سوسول که جنسیتشون معلوم نیست.
29 ژانویه, 05:46
Repost from فآش
و شب ها را با گریه بر پرچم سه رنگی که رو تابوت ها کشیده شده بود سحر کردیم.
29 ژانویه, 04:42
کسانی مدعی آزادی و آزادیخواهیاند که در عمل؛ برای شیطانیترین جنایتکاران تاریخ کف میزنند.
28 ژانویه, 08:39
Repost from همین منِ ساده
اصلیا اونان که این مدت جویای احوالتون بودن، بقیه هیچکستون نیستن.
27 ژانویه, 05:10
امروز ۳بهمن؛
حالوهوای عجیبی داشت…
دلم شلوغ بود،
پر از هیجانِ شروع،
پر از ذوقی که توی سینه جا نمیشد،
پر از لبخندهایی که بیاجازه
روی صورتم مینشستن.
همهچیز قشنگ بود،
اما لابهلای این همه حالِ خوب،
یه غمِ آروم،
یه دلتنگیِ نازک
نشسته بود تهِ دلم؛
غمِ رفتن از خونهی بابا…
از جایی که اولین قدمهامو برداشتم،
اولین گریههام شنیده شد،
و همیشه،
هر وقت دنیا سخت میگرفت،
امنترین پناه من بود.
اون روز، دیوارهای خونه هم
انگار نگاهم میکردن.
میخندیدم،
اما چشمهام یهجوری بود.
بغضم بیصدا توی گلوم مینشست
و ولکن نبود.
انگار دلم همزمان
دو تا مسیر رو میرفت؛
یکی رو به آیندهای که عاشقانه صدام میکرد،
یکی رو به خاطرههایی که
دل کندن ازشون آسون نبود.
اون روز فهمیدم
عشق فقط رسیدن نیست…
گاهی دل کندنه،
کندن از امنترین جای دنیا
برای ساختن یه امنِ تازه.
فهمیدم بزرگ شدن
همین ترکیبِ عجیبِ
لبخند و بغضه.
من با همهی دلتنگی،
با همهی بغضِ یواش،
باز هم مطمئن بودم.
چون دستِ کسی تو دستم بود
که نگاهش آرومم میکرد،
که قراره خونهی جدیدِ دلم باشه
و ادامهی تمامِ فرداهام.
-ازجمعهای که عروسیمون بود؛ ۳بهمن۱۴۰۴-
25 ژانویه, 18:12
