من!

این سکانس زوتوپیا باید اینجا باشه.❤️

خب چون من یه موجود احساساتیِ بی‌اعتماد به‌نفس و منبع اذیتِ توام.

مدتی نیستم.🤍

می‌خواستم کسی مرا دوست داشته باشد، نه برای نجاتم، بلکه برای این‌که جرئت کند کنار زنی بایستد که از خودش هم می‌ترسد. __هلن سیکسو

تماما مخصوص از سمفونی و سال بلوا هم قشنگ‌تر بود.

گفت بی معرفت! چه جوری عواطف و خاطرات را قورت دادی؟ هسته آلبالو که نبود! __تماماً مخصوص❄️🩵/ عباس معروفی

گفتم ولش کن، و بعد گفتم هی! آدم در تنهایی است که می‌پوسد و پوک می‌شود و خودش هم حالیش نیست. می‌دانی؟ تنهایی مثل ته کفش می‌‌ماند، یکباره نگاه می‌‌کنی می‌‌بینی سوراخ شده، یکباره می‌‌فهمی که یک چیزی دیگر نیست. __تماماً مخصوص❄️🩵/ عباس معروفی

چرا فکر کرده بودم این هم بماند برای بعد؟ آیا مثل آن پرنده‌ای شده بودم که کنار شط از تشنگی هلاک می‌شود، از بیم آن که اگر بنوشد، آبِ شط تمام می‌شود؟ __تماماً مخصوص❄️🩵/ عباس معروفی

تاریخ مثل یک صفحه کاغذ است که ما روی پهنه‌اش زندگی می‌کنیم و درد می‌کشیم، دردی به پهنای کاغذ. وقتی گذشتیم در پرونده‌ی تاریخ به شکل خطی دیده می‌شویم، همان خط لبه‌ی کاغذ. __تماماً مخصوص❄️🩵/ عباس معروفی

مثل سرزمین پدری‌ام بود، دوستش داشتم ولی ازش می‌گریختم. __تماماً مخصوص❄️🩵/ عباس معروفی

‏دراز کشیدم و به شب کویر خیره شدم، به آن پرده‌ی سیاهی که کشیده بودند روی همه‌چیز تا خدا نبیند چه بلایی دارد سرمان می‌آید. __تماماَ مخصوص❄️🩵/ عباس معروفی

آسمان پر از ستاره بود و بوی خاک تفته از زمین بالا می‌خزید. در آخرین پناهگاه زمین، در انتهای جایی که روزی وطنم بود، دنیا یک کفش بود و من آن را از پا در آورده بودم. __تماماً مخصوص❄️🩵/ عباس معروفی

چقدر آهنگ‌های قشنگ در اين دنيا وجود داشت كه من نشنيده بودم، چقدر چهره‌های زيبا از برابرم گذشتند كه من آنها را نديدم، چقدر روياهای عجيب ديدم كه وقتی از خواب بيدار شدم، هرگز ديگر به يادم نيامد و بوی عطری از دست رفته در دلم چنگ زد كه تا هميشه خودم را نبخشم. زندگی يعنی چه؟ هميشه نصفه نيمه، هميشه ناتمام، هميشه ناگهان جايی قطع می شدم. __تماماً مخصوص❄️🩵/ عباس معروفی

شبیه قویی سفید بود که اصلا این‌ور و آن‌ور را نگاه نمی‌کند، سر نمی‌چرخاند، به چیزی که دوست ندارد توجه ندارد، خواب آب را نمی‌آشوبد، زیر زندگی آرام پا می‌زند، و تو فقط رفتنش را می‌بینی: با گردنی بلند و چشم‌هایی براق. سینه‌اش را جلو می‌داد گویی همه‌ی هستی‌اش در سینه‌اش و قلبش است. نوک پنجه راه می‌رفت و با انگشت‌هاش نت‌های هوا را روی ران‌هاش می‌نواخت. __تماماً مخصوص❄️🩵/ عباس معروفی

خیلییییی قشنگ بود.