من!

روزِ اتاق عمل ۲۰۲۵.💚

از همه‌چیز تنها اندکی ماند. از پل بمباران شده‌ی مخروب، از تیغه‌های چمن، از بسته‌ی خالی سیگار اندکی باقی ماند. از همه چیز اندکی می‌ماند. اندکی از چانه‌ی تو، در چانه‌ی دخترت باقی می‌ماند. __کارلوس دروموند

وقتی که مرگ من فرا می‌رسد هنوز کتاب‌های زیادی در گنجه من خواهند بود که من می‌خواستم آنها را بخوانم. بعدها شاید در روزهای بهتری، وقتی که مرگ من فرا می‌رسد هنوز داستان‌های زیادی خواهند بود که من می‌خواستم آنها را بنویسم. من هیچ وقت به آنها نرسیدم. تابستان‌های تازه خواهند آمد و همه چیز ادامه خواهد یافت. صبح و عصر هفته و ماه و سالهای سال این چه ارزشی دارد؟ بعد دیگر در دنیا هیچ کس نخواهد بود که من زمانی دوست داشتم. هیچ کس که با او من جامم را به شادی خالی کردم دیگران به جای ما همین بازی را تکرار خواهند کرد. کلمات پر از لطف و اعمال مملو از نفرت را در میان یکدیگر رد و بدل خواهند کرد. دیگرانی که من نخواهم شناخت اما می‌ترسم چهره ای مانند ما داشته باشند. مردان رشید زنان دوست داشته شده و پسران کتک خورده و بی رنگ وقتی که مرگ من فرا می‌رسد هنوز خیلی چیزها باقی خواهند بود که من می‌خواستم ببینم و بشناسم. دریاها منظره ها دیوارهای تنها و خودم زیرا در اطراف زندگی من آئینه های زیادی وجود نداشتند! وقتی که مرگ من فرا می‌رسد تصویری که در مغز من رسم شده بود نابود می‌شود دنیای من... خواننده وقتی تو این را می‌خوانی بعدها، سال‌های بعد و شاید در آن تابستان که من دیگر ندیدم به من فکر کن من این را در نیمه اول قرن بیستم مینویسم در یک عصر پائیز در حدود ساعت ۱۰. از شراب طلائی ORVIETO خورده ام که برای شب و آرامش مفید است. منزلی داشتم که در بالای آن ستاره ها می سوختند و روی هم رفته انسانی بودم مثل تو.... -فروغ فرخزاد

اگر روزگار گذشت و یادی از این هرزه‌ی احمق بر ذهن نگذشت آن‌وقت کارم تمام است.

به‌ویژه رویای زندگی.

رویاها خیلی جنون آمیزند‌.

همیشه همین فکر ها باعث عذابم شده من از این نبرد خسته شدم کاش خفه خون‌بگیرد‌. انقدر حرف نزند. وقتی سایه‌ی شوم بی‌تفاوتی قد و قواره‌ی قامتم شده‌ چگونه حرف بزنم؟ چگونه بلند پروازی کنم که هرزه وار بر‌ قلبم می‌پیچید و خونم‌‌ را می‌مکد؟ من همان بیچاره ای هستم که زیر سایه‌ی آرام پوچی، خیالات برم می‌دارد. رویا می‌بینم رنگ در رنگ شکوه در شکوه. __من

__آقای هیچ.

«در درونم یک حزنِ مرموزی رُست. من در تمامی شب‌هایی که از سر گذراندم، تنها بودم، و آن‌قدر بعضی حس‌ها در من رویید که من فصل‌های‌شان را یک‌به‌یک، ریزبه‌ریز از بر کردم و دانستم که چه غمی و از چه نوعی کِی می‌آوارد بر سرم. امّا شب‌هایی بود که دلم می‌خواست برای دقیقه‌هایی هم که شده بخزم در آغوشی و برای چند لحظه، بی‌ بیم‌وشرم بزنم زیرِ گریه. هیچ‌وقت چنین نشد...»

آه عزیزم، از من نپرس معنای زندگی چیست. از من نپرس چرا میلی به بودن ندارم. از من نپرس چرا امروزِ بی‌مصرف را، آن‌‌طور که هست می‌گذرانم و ککم‌هم نمی‌گزد. چرا انقدر زندگی تلخ است؟ چرا همه‌چیز سیاه و تیره است؟ چرا این گونه‌ام؟ چیست راز این اندوهناکی که چون مغاکی من را محبوس کرده و کورمال‌کورمال تیره‌بختی‌ام قدم می‌نهم. آه زندگی چیستی تو؟کیستی تو؟ آه، زندگی... چه بازیِ خاموش و بی‌رحمی هستی، که آدمی را میان امید و بی‌تفاوتی آویزان می‌کنی. هر صبح می‌آیی، لبخند می‌زنی، با چهره‌ای تازه، اما در دلِ تکرار، چیزی از نو نمی‌زاید. من در چرخِ روزمرگی‌ات مدام می‌گردم، بی‌آنکه مقصدی باشد؛ من را پرت می‌کنی و به دیوار می‌کوبی، به زمین و زمان من را هل می‌دهی. مثل عقربی که خودش را می‌گزد، فقط برای آنکه حس کند هنوز وجود دارد. من نمی‌دانم رهایی چیست. نمی‌دانم دلتنگی چیست. همیشه، نومیدانه منتظرم بی‌آنکه بدانم منتظر چه کسی باید باشم؟ تنهایی فریاد می‌زند و گوشم را کَر می‌کند، جیغ می‌زند و بر دیواره‌ی تنم ناخن می‌کشد. تنهایی‌ام، غمگساری‌ام، از من نفرت دارد چرا که او را تاب می‌آورم با تمام نفرتی که از آن دارم. من نمی‌دانم هیچ چیزی نمی‌‌دانم. تنها می‌دانم که اندوه، شبیه نفسی‌ست که ترک نمی‌شود، و هر لبخند، نقابی‌ست برای پنهان‌کردنِ این خلأ بی‌انتها. آیا می‌شود روزی، این بی‌معناییِ باشکوه را فهمید؟ آیا لازم است؟ این دلگیری طغیانگر ارزشش را دارد؟ یا شاید فهمیدن، خود زهرِ زندگی‌ست، و آنان که خوشبخت‌اند، تنها ساده‌تر می‌بینند؟ آه زندگی من از تو همیشه سوال می‌پرسم و تو همیشه لبخند می‌زنی...چه گلوله‌ای. قلبم را هدف می‌گیرد. شاید من اشتباه آمده‌ام، شاید زمین جای من نبوده، شاید بودنی که نصیبم شده، تنها حاشیه‌ای از متنی است که نویسنده‌اش فراموشم کرده... اما هنوز، در سکوتِ این خستگی، گوشه‌ای از دلم می‌خواهد بپرسد نه از خدا، نه از معنا! از خودِ زندگی: اگر قرار است این‌چنین بی‌رحمانه بگذری، چرا اصلاً آمدی؟ -بداهه‌هایی در خیال.

خدایاااا

[... امروز ... امروز ... باید به دیدار او بروم. «او» این کلمهٔ دوحرفی که به تارَک كتيبهٔ دل هر انسانی با حروف‌ بزرگ حک شده. «او» کلمهٔ مقدسی که همهٔ ننگ‌ها در آن خفته و پرتوش همهٔ کائنات را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. او که ناگاه چون يک جرقه روی پرند دل مرگ‌خیز و فراموش‌شدهٔ من افتاد و اطراف خود را سوخت، سوخت و یکباره مرا به شعله کشید و همه‌چیز را عوض کرد. «او» آری امروز باید به دیدار او بروم. زندگی به من آموخته بود که زن را باید چون يک شهر فتح کرد. زن را نه حیوانی که مویش درازتر از مرد است و کم‌تر کار می‌کند و بیش‌تر می‌خورد. زن ... نه حیوانی که با يک بيفتِک مي‌توان رامش کرد و با يک سكه می‌توان خریدش. زن را نه جانداری را که نیمی به طوطی و نیمی دیگر به روباه می‌مانَد. زن را ... موجودی که می‌تواند انسانی را پرورش دهد و احساسی را بارور کند. موجودی که می‌تواند آتش بزند و بسوزاند و بر باد دهد. زن ... موجودی که با قدرت بتوان رامش کرد و با احساس بتوان خریدش. زن ... جانداری که نیمی به شعر، نیمی به موسیقی و نیمی به مرگ‌ می‌مانَد! آری ... زندگی به من آموخته بود که برای به دست آوردن سرزمین قلب زن، چون سرداری باشهامت، نه باسیاست! باید با يک خطر حتمی دست‌به‌گریبان شد و با قدرت تمام حمله کرد و قلب آن زن را زیر یورش وحشیانه در هم ریخت، آنگاه چنان حکومت کرد که صدای مهمیز چکمه در سرتاسر دیار سینهٔ زن بپیچد و وحشت بپاشد. ولی باید گذاشت تا حمله از طرف مقابل شروع شود و گرنه شکست ... شکست پشت شکست مرد مبارز را خرد خواهد کرد؟ بگذریم.‌ آنچه اشاره شد يک اصل نیست يك پدیده است. وگرنه آنچه را که می‌توان بی‌شک پذيرفت تاریخ عشاق است که با کلمهٔ حماقت شروع و با کلمهٔ خیانت پایان یافته است. امروز باید به دیدار او بروم، او ... او ... او ...] __نصرت رحمانی

تا حالا هیچ ترکیبی به اندازه‌ی "قلب قشنگ هیاهوگرت" به دلم نشسته.

هان دختر بی‌قرار خیال و علف! برای قلب قشنگ هیاهوگرت چه بفرستم؟ چه بفرستم از این راه دور که شادمانت کند؟ جغجغه‌ای برای دلت رنگین کمانی برای چشمانت یا پرسشی خوف انگیز برای اندیشه ات؟! __منوچهر آتشی

چقد قشنگه صداش🤦🏻‍♀