من!

با تموم شدن یه سری کتابا منم تموم می‌شم. :/

و با این همه، گاهی به‌نظرم این‌طور می‌آید که قبلاً زاده شده و زندگی‌ای طولانی داشته‌ام و جکسون را ملاقات کرده و در شهرهای مختلف سرگردان بوده‌ام، در جنگل‌ها و بیابان‌ها، و با چشمان اشک‌آلود در جزایر و شبه‌جزیره‌ها، معطل مانده در مقابل دریاها، آن‌جا که با فرارسیدن شب، نورهای زرد و بی‌رمق چراغ انسان‌ها جان می‌گیرند و سرتاسر شب شعاع‌های سفید و بزرگ و رنگین در دل غارها می‌درخشند، جایی که من شاد و خوشبخت بودم، قوز کرده بر روی ماسه‌ها، در بادپناه میان صخره‌ها با بوی علف‌های دریایی و صخره‌های غمناک و زوزه باد، در حالی که شلاق امواج به سر و بدنم کوبیده می‌شد. یا آرام و نرم بر روی ساحل آه می‌کشید و به لمبه‌ها و توفال‌ها چنگ می‌انداخت، نه، نه، شاد و خوشبخت نه، هرگز این‌گونه نبوده‌ام، بلکه همیشه آرزو می‌کردم که کاش شب هرگز به پایان نرسد و صبح هرگز فرا نرسد تا مردم از خواب بیدار شوند و بگویند، بجنبید، ما به‌زودی خواهیم مرد، بیایید از این فرصت دو روزه زندگی نهایت استفاده را بکنیم. اما چه اهمیتی دارد که من به‌دنیا آمده‌ام یا نه، زندگی کرده‌ام یا نه، مرده‌ام یا صرفاً در حال مردنم، به هر حال، باید راهم را همان‌گونه ادامه دهم که تا پیش از این داده‌ام، بی‌آن‌که بدانم چگونه ادامه می‌دهم، یا این‌که چه کسی هستم، یا کجا هستم، یا اساساً هستم یا نیستم. بله، موجودی کوچک، باید سعی خودم را بکنم و موجودی کوچک به‌وجود بیاورم، تا او را در آغوش بگیرم، موجودی کوچک با شکل و شمایل خودم. و بعد با مشاهدهٔ این‌که چه موجود بینوا و مفلوکی به‌وجود آورده‌ام یا این‌که چقدر شبیه من شده، ممکن است او را بخورم. بعد مدتی طولانی تنها بمانم، ناشاد، بی‌آن‌که بدانم چه دعایی باید بکنم، یا به درگاه چه موجودی دعا کنم. __مالون می‌میرد✍⏳/ ساموئل بکت

عاشقش شدم. خیلی عجیب بود.

آخجون بوس.🚶‍♀

گریه کردیم، دو تا شعله ی خاموش شده گریه کردیم...دو آهنگِ فراموش شده پر کشیدیم،بدونِ پرِ زخمی با هم عشقبازیِ دو تا کفترِ زخمی با هم مرگ، پشتِ سرمان بود...نمی دانستیم بوسه ی آخرمان بود،نمی دانستیم زندگی حسرتِ یک شادیِ معمولی بود زندگی چرخشِ تنهایی و بی پولی بود زخم،سهمِ تنمان بود...نمی ترسیدیم زندگی دشمنمان بود،نمی ترسیدیم شعرِ من مزّه ی خاکستر و الکل می داد شعر،من را وسط زندگی ات هول می داد شعرِ من بین تنِ زخمیِ مان پل می شد بیتِ اول گره روسری ات شُل می شد بیت تا بیت فقط فاصله کم می کردی شعر می خواندم و محکم بغلم می کردی... . پیِ تاراندن غم های جدیدم بودی نگران من و موهای سپیدم بودی نگران بودی،یک مصرعِ غمگین بشوم زندگی لج کند و پیرتر از این بشوم نگران بودی اندوهِ تو خاکم بکند نگران بودی سیگار هلاکم بکند نگران بودی این فرصتِ کم را بکشم نگران بودی یک روز خودم را بکشم آه...بدرود گلِ یخزده ی بی کسِ من آه بدرود زنِ کوچکِ دلواپسِ من . بغلم کن غمِ در زخم شناور شده ام بغلم کن گلِ بی طاقتِ پرپر شده ام بغلم کن که جهان کوچک و غمگین نشود بغلم کن که خدا دورتر از این نشود مرگ را آخرِ هر قافیه تمرین نکنم مردمِ شهر تو را بعدِ تو نفرین نکنم   . کاش این نعش به تقدیر خودش تن بدهد کاش این شعر به من جرأتِ مُردن بدهد... __حامد ابراهیم‌پور (ازشما🌱)

از اینکه می‌بینم چقدر عجز آدم‌ها ته نداره حیرت می‌کنم. امروز، بیمارستان واسم یه شکنجه روحی بود، شکنجه‌ای که دوسش دارم. نمی‌تونم راجب حس‌هایی که تجربشون کردم بنویسم، فقط می‌دونم باید بنویسم. باید از صداهای کرکننده‌ی بچه‌ها، بدن‌هایی با طیف رنگی عجیب، تفریق اعضاء و اشهد خوندن آدما بنویسم. از یه طرف دلم می‌خواد چشام هرچیزی رو دیده و مغزم تحلیل کرده بالا بیارم، از یه طرف خوشحالم که من هم در کنار این صحنه‌ها بوده. حیرتم از این بیشتر می‌شه که به قول ستاره چقدر ذهن‌هامون دروغ‌گوان. عجیب غریب دروغ می‌‌گن تا فقط طاقت بیاریم، یا شاید رنگ ببازیم. بهرحال امروز غمگین‌تر از دیروزم.

کاش منم در این جمع‌ها بودم.

خاک می‌خواند مرا هردم به خویش می‌رسند از ره که در خاکم نهند آه شاید عاشقانم نیمه شب گل به روی گور غمناکم نهند.

فرندز همیشه یه زنگ تفریح بامزست.💛🍓

یک‌سال درگیرش بودم، مدت زیادی باید دراز می‌کشیدم، دوتا بالش زیر سرم می‌ذاشتم، تا زیاد صاف قرار نگیرم، و سرفه نکنم، همه خون از سرم خالی می‌شد، و گاهی بیدار می‌شدم، و می‌دیدم از پهلو روی تخت افتادم. قسمت خوبش این بود، که چون بیماری سل من مسری بود، هیچ‌کس به ملاقاتم نمی‌اومد، و زنگ نمی‌زد. روزها سرم به تلویزیون و غذا گرم بود، هیچ‌کدوم ولی حال نمی‌داد، سریال‌ها و گفتگوهای تلویزیونی کابوس روزهام بودن، از روی اجبار مسابقات بیس‌بال تماشا می‌کردم، و کمک کردم که تیم داجرز تا مرحله نیمه‌نهایی صعود کنه، کاری نداشتم بکنم، غیر از اینکه آنتی‌بیوتیک و داروی سرفه رو بندازم بالا. همچنین به کیلومترشمارِ ماشینم یه استراحتی دادم، و دلم شدیدا برای اون میدون اسب‌سواری قدیمی تنگ شده بود. وقتی از راه و رسم اصلی زندگی خارج می‌شی، می‌فهمی که نه به تو نیاز هست، نه هیچ‌کس دیگه، پرنده‌ها حتی متوجه غیبتت نمیشن، گل‌ها اهمیتی نمیدن، مردم نمیفهمن نیستی، اما اداره مالیات، شرکت مخابرات، شرکت برق و گاز، اداره راهنمایی‌رانندگی، و چیزهایی مثل این، باهات در تماس می‌مونن. از نظر اجتماع، بیماری شدید، و مردن، شبیه همن. در هر دو صورت هم بهتره شل کنید و لذتشو ببرید. __بوکفسکی

ای هفت سالگی ای لحظه های شگفت عزیمت بعد از تو هرچه رفت ، در انبوهی از جنون و جهالت رفت بعد از تو پنجره که رابطه ای بود سخت زنده و روشن میان ما و پرنده میان ما و نسیم شکست شکست شکست بعد از تو آن عروسک خاکی که هیچ چیز نمی گفت ، هیچ چیز بجز آب ، آب ، آب در آب غرق شد بعد از تو ما صدای زنجره ها را کشتیم و بصدای زنگ ، که از روی حرف های الفبا بر می خاست و به صدای سوت کارخانه های اسلحه سازی ، دل بستیم بعد از تو که جای بازیمان زیر میز بود از زیر میزها به پشت ها میزها و از پشت میزها به روی میزها رسیدیم و روی میزها بازی کردیم و باختیم، رنگ ترا باختیم ، ای هفت سالگی بعد از تو ما به هم خیانت کردیم بعد از تو ما تمام یادگاری ها را با تکه های سرب ، و با قطره های منفجر شده ی خون از گیجگاه های گچ گرفته ی دیوارهای کوچه زدودیم بعد از تو ما به میدان ها رفتیم و داد کشیدیم زنده باد ” ” مرده باد و در هیاهوی میدان ، برای سکه های کوچک آوازه خوان که زیرکانه به دیدار شهر آمده بودند ، دست زدیم قاتل یکدیگر بودیم بعد از تو ما که برای عشق قضاوت کردیم و همچنان که قلب هامان نگران بودند در جیب هایمان برای سهم عشق قضاوت کردیم بعد از تو ما به قبرستان ها رو آوردیم و مرگ ، زیر چادر مادربزرگ نفس میکشید و مرگ ، آن درخت تناور بود که زنده های اینسوی آغاز به شاخه های ملولش دخیل می بستبد و مرده های آن سوی پایان به ریشه های فسفریش چنگ می زدند و مرگ روی آن ضریح مقدس نشسته بود که در چهار زاویه اش ، ناگهان چهار لاله ی آبی روشن شدند صدای باد می آید صدای باد می آید، ای هفت سالگی برخاستم و آب نوشیدم و ناگهان به خاطر آوردم که کشتزارهای جوان تو از هجوم ملخ ها چگونه ترسیدند چقدر باید پرداخت چقدر باید برای رشد این مکعب سیمانی پرداخت ؟ ما هرچه را که باید از دست داده باشیم ، از دست داده ایم ما بی چراغ به راه افتادیم و ماه ، ماه ، ماده ی مهربان ، همیشه در آنجا بود در خاطرات کودکانه ی یک پشت بام کاهگلی و بر فراز کشتزارهای جوانی که از هجوم ملخ ها می ترسیدند …چقدر باید پرداخت؟

فروغ

هيچ نورى از محل زخم‌هاى ما وارد نشد. ما خودمون هم نور نشديم. ما به گا رفتیم