‌ ‌ ‌𝗂𝗇𝗍𝗈 𝗍𝗁𝖾 𝗌𝗎𝗇 𖦹𓂃

جوین باش

من از تاریکی هام میگم ، ولی اون بازم جوری رفتار میکنه انگار خورشیدم

تو درد منی... و چه غم‌انگیز است که می‌خواهم از خودِ درد برای خودش بگویم فقط یک قول به من بده. اگر روزی دوباره یکدیگر را دیدیم اگر میان ما چیزی جز خاکسترِ خاطره‌ها باقی نمانده بود و اگر حتی از یکدیگر متنفر بودیم مرا محکم در آغوش بگیر آن‌قدر محکم که قلبم فراموش کند سال‌ها از تو دلخور بوده است آن‌قدر محکم که برای چند ثانیه باور کنم بعضی آدم‌ها برای ماندن آمده بودند نه برای تبدیل شدن به یک دلتنگیِ همیشگی ماه من... سال‌ها تو را ماه صدا می‌کردم و نمی‌دانستم تمام این مدت به آسمانی خیره شده‌ام که هرگز سهم من نبوده است

در آلن ، همه چیز گریه میکُنَد غیر از چشم هایش دست های معمولیه ساده ی بی رَگَش شونه های معمولیه بدون ترقوه اش در آلن ، بلوز های سیاه تا سفیدی که میپوشد همواره با خاکه غم گریه میکند انگار که او عروسک کوکی ای بوده که برای همیشه کنج خونه ای خاک خورده است نگاهش میکنم ، خسته است اما نمیگوید می‌خواهد بخوابد اما نه در تخت خوابش یک گور احتیاج دارد به اندازه تنش می‌خواهد بخوابد من این را در چشم های پاره تنم می‌خوانم .

نگاهش میکردم ، و اون هرشب به رگ های آبیه دستش نگاه میکرد انگار هرشب با چشم های تیزش آنها را میبرید و صبح ها دوباره بخیه میزد انگار هرشب میمرد و صبح ها دوباره بیدار میشد گاهی دلش میخواست چیزی را بشکند کمی مرا بزند داد بکشد یا کسی را جر بدهد اما فقط در تخت خواب دراز میکشید یواشکی قرص های آبی را بالا می‌انداخت پتو را تا فرق سرش بالا میاورد و می‌خوابید در آلن همه چیز گریه میکرد غیر از چشم هایش چشم هایش بسته می‌شدند و او می‌خوابید ...