ပရလောက ဝတ္ထုများနှင့် အခြားဝတ္ထုများ စုစည်းမှု့

ဒီအခါရွာသားကြီးတစ်ယောက်က "ကျုပ်တို့ယောက်ျားတွေပါ။မကြောက်ပါဘူးဆရာကြီး" သူကြီးရောကျန်လူများကပါ မကြောက်ပါဘူးလို့အာမခံလေတော့ အားလုံးကိုမျက်စိမှိတ်ခိုင်းပြီးဆေးနဲ့မျက်လုံးများကို တစ်ယောက်ချင်း လိုက်ကွင်းပေးပါတယ်။ "ကျုပ်ကမျက်စိဖွင့်ဆိုမှဖွင့်ကြ၊မြင်တာကိုကြည့်နေ။အိမ်ပေါ်ကဘယ်သူမှမဆင်းကြနဲ့" "ဟုတ်ကဲ့ဆရာကြီး" သုဘရာဇာကြီးကမန္တာန်ရွတ်တာကိုရပ်လိုက်ပြီး "ကဲဖွင့်ကြတော့" သုဘရာဇာကြီးကဖွင့်ဆိုတော့ အားလုံးမျက်လုံးများဖွင့်လိုက်ကြပါတယ်။ "အလို"၊ "ဟာ"၊ "အလိုလေး"၊ "ဗိုက် ဗိုက်ပူသရဲ" အားလုံးမကြောက်ဘူးဆိုပေမဲ့ထိက်လန့်သွားကြပါတယ်။အိမ်ပေါ်မှာထွန်းထားတဲ့ အောက်လင်းမီးရောင်ကြောင့်အိမ်ရှေ့ကိုအထင်းသားမြင်နေရပါတယ်။မိုးကလည်းတိတ်သွားတာကြောင့်မြင်ကွင်းကကြည်လင်ပြတ်သားလို့နေပါတယ်။ သူတို့အားလုံးမြင်လိုက်ရတာက အိမ်ရှေ့မှာပြူးကျယ်နေတဲ့မျက်လုံးတစ်စုံနဲ့လူ။မျက်နှာကျကတော့မင်းစိန်ပါပဲ။ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကကျွဲပေါက်ကြီးတစ်ကောင်ထက်တောင် ပိုကြီးနေပါသေးတယ်။အချိုးမကျတဲ့လက်နှစ်ဖက်က မြေပေါ်ခွေကျနေပါတယ်။ ၀မ်းဗိုက်ကြီးကစပါးထည့်တဲ့ပုတ်ကြီးလိုပူဖောင်းနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးက အ၀တ်ဗလာနဲ့ပါ။ ဗိုက်ကြီးက ဗူဘောင်းကြီးနဲ့တူပြီး ပူကားနေတာကြောင့်သားရေများကပါးကာ အတွင်းကအူခွေများကိုပင်မြင်နေကြရပါတယ်။ "ကဲ...မအူပင်ရွာဟာဘုန်းကံကြီးမားကြတဲ့လူသားတို့ရဲ့နေရာဖြစ်တယ်။ဘုန်းကံပါးလျားတဲ့ ပြိတ္တာ၊တစ္ဆေ၊သရဲတို့ဒီရွာမှာနေခြင်းကို ရွာသားတို့ကမနှစ်သက်ပါဘူး။ဆိုင်ရာက သိမ်းဆည်းကြပါ" သုဘရာဇာကြီးက ဒီလိုပြောလိုက်ရာ ရွှံ့ဗွတ်များကိုနင်းလျောက်လာတဲ့ခြေသံကြီးတွေကြားကြရပါတယ်။ခြေသံများကမြေပါတုံနေတယ်လို့ထင်ရပါတယ်။အားလုံးကြည့်နေချိန် ချိုနှစ်ချောင်းပါတဲ့ လူမည်းမည်းကြီးနှစ်ယောက်က ခြံထဲ၀င်လာပြီး သူတို့ပါလာတာတဲ့ကြိုးခွေနဲ့ ဗိုက်ပူသရဲကို ပစ်လိုက်ရာ ကြိုးကွင်းကဗိုက်ပူသရဲလည်ပင်းကိုစွပ်မိသွားပါတယ်။ ဗိုက်ပူသရဲကသူ့လည်ပင်းကကြိုးကိုအတင်းချွတ်နေပေမဲ့ချွတ်လို့မရပါဘူး။ဒီအချိန်မှာပဲ လူမဲကြီးတစ်ယောက်က ဗိုက်ပူသရဲကို ကြိမ်နဲ့ပတ်ကာရိုက်သလိုအခြားလူမဲကြီးကလည်း ဗိုက်ပူသရဲလည်ပင်းကကြိုးကိုဆောင့်ဆွဲကာ ခေါ်သွားပါတယ်။ "ဦးလေး၊ဦးလေး၊ကယ်ပါဦးဗျာ" ဗိုက်ပူသရဲက ဦးစိန်ဥကိုလှမ်းကြည့်ကာ ငိုယိုပြီးပြောလိုက်တာပါ။အသံကမင်းစိန်မသေခင်ကအသံတိုင်းပါပဲ။ "ဘဖေ ၊ဘဖေရ‌၊ငါ့ညီမကယ်နိုင်ကြတော့ဘူးလား" ဗိုက်ပူသရဲကအခုမှနောင်တရနေပြီထင်ပါရဲ့ ။ညီ၀မ်းကွဲ မောင်ဘဖေကို အကူအညီတောင်းလို့နေတာပါ။ဗိုက်ပူသရဲ။ဒါမှမဟုတ်မင်းစိန်ရဲ့နောင်တက တော်တော်ကိုမှနောက်ကျခဲ့ပြီမဟုတ်ပါလား။ "တူအရင်းဆိုတော့လည်း ရင်ထဲတော့မကောင်းပါဘူး" ဦးစိန်ဥကပြောလိုက်တာပါ။ဗိုက်ပူသရဲကြီးကတော့အားလုံးရဲ့မြင်ကွင်းထဲကပျောက်ကွယ်သွားပြီပဲဖြစ်ပါတယ်။ဒီအချိန်မိုးက ဝေါကနဲရွာချလာပါတော့တယ်။ ဘုန်းဇော်မိုး~ဥဿာ