ပရလောက ဝတ္ထုများနှင့် အခြားဝတ္ထုများ စုစည်းမှု့

"မင်း ဒီဘဝကျနေ မကျွတ်တာ ဒီသိုက်ကြောင့်လိုထင်နေတာလား မင်းအကုသိုလ်တွေ မင်းပြန်တွေးကြည့်လေ " တစ်ခုခုကိုတွေးတောကာ နောင်တရတဲ့မျက်နှာနဲ့ မျက်ရည်တွေစီးကျလာတာကို မဟာသိဒ္ဓိ ထင်ထင်ရှားရှားမြင်လိုက်ရတယ်။ "ဆရာ တခုခုလုပ်မှထင်တယ်" "နေဦး စောင့်ဦး" "ငါမှားပြီ လူ့ဘဝတုန်းက မှားခဲ့တာကို ဒီဘဝရောက်တာတောင် ငါမပြင်နိုင်ခဲ့တာ ငါမှားပြီ" ထိုစကားသံက တိုးပေမယ့် ရဲခေါင် သေသေချာချာကြားလိုက်မိခဲ့တယ်။ ထိုအခါမှ ရဲခေါင် စတင်လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အင်းကွက်တစ်ကွက်ကို လေထဲမှာဆွဲကာ လက်ဖဝါးနဲ့ရှေ့ကိုတွန်းထုတ်လိုက်တယ်။ အင်းကွက်က ပြိတ္တာကြီးအနားကိုအရောက် အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာကွဲသွားပြီး ချုပ်နှောင်ထားတဲ့ကြိုးတွေကို ဖြတ်တောက်ပစ်ခဲ့တယ်။ ဒေါသနဲ့ နောင်တရောနေတဲ့ ပြိတ္တာကြီးလဲ မူလအသွင်မဖျောက်တော့ပဲ ဆရာထွားဆီကိုပြေးဝင်သွားခဲ့တယ်။ ဆရာထွားကတော့ ရတနာ သပိတ်ကိုကိုင်ရင်း လောဘဇောတက်နေတာကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကိုသတိမထားမိပဲ ပြေးဝင်လာတဲ့ပြိတ္တာကြီးကို မြင်လိုက်ရတော့ တစ်ကိုယ်လုံးတောင့်တင်းသွားပြီး ငူငူကြီးရပ်နေချိန် ပြိတ္တာကြီးက ဆရာထွားကို ခြေထောက်နဲ့ကန်လိုက်တဲ့အခါ နောက်ကိုလွင့်စင်သွားပြီး သတိမေ့သွားခဲ့တယ်။ ရဲခေါင်လဲ နောက်ထပ်အင်းတစ်ကွက်ကို အချိန်ကိုက်ပစ်လွှတ်ပေးလိုက်တယ်။ ဆရာထွားရဲ့ ခေါင်းကိုနင်းသတ်မယ်အလုပ်... "ဒကာကြီး ဦးငွေဘော်" ပြိတ္တာကြီးရဲ့နောက်ကနေ ထွက်လာတဲ့အသံကြောင့် ခြေလှမ်းတွေရပ်သွားပြီး ... "ဟင် ဦးဇင်း ဦးဇင်းတေဇနိယ" "အကုသိုလ်တွေများနေပါပြီကွယ် ထပ်မယူချင်ပါနဲ့တော့ ဒီလူကိုလွှတ်ပေးလိုက်ပါ သူ့အကုသိုလ်ကြောင့် ရူးသွပ်သွားပါပြီ" "တပည့်တော်..." ပြိတ္တာကြီးရဲ့ စကားသံဆက်ထွက်မလာပဲ ဒူးထောက်ပြီး ချုံးပွဲချငိုတော့တယ်။ "ဒကာကြီးမှာ ကုသိုလ်ထူးကြီးရှိနေတာပဲ ဒီဘဝမှာကြာကြာမနေရတော့ပါဘူး ဒါကြောင့် အကုသိုလ်တွေ ထပ်ပြီးမဖြစ်အောင်ပဲနေပါလို့ မှာခဲ့ချင်တယ်" ထိုအချိန်မှာပဲ ဝူးဝူးဝါးဝါးအသံများကို အော်ဟစ်ကာ ထပြေးသွားတဲ့ ဆရာထွားကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ "တင်ပါ့ဘုရား တပည့်တော်ကတိပေးပါတယ်" "သာဓု သာဓု သာဓု" ပြိတ္တာကြီးပျောက်ကွယ်သွားပြီးတော့ ရဲခေါင်တို့ဆရာတပည့်တွေလဲ လှည့်ပြန်ခဲ့ကြတယ်။ " ဆရာ ဒီပြိတ္တာကြီးကို ဆရာကိုယ်တိုင် ဘာလို့ထွက်ပြီးရင်မဆိုင်တာလဲ" "ဒီလိုကွ ဒီပြိတ္တာကြီး လူ့ဘဝမှာတုန်းက သားဖြစ်သူကို ရဟန်းခံပေးခဲ့တဲ့ သာသနာ့အမွေခံကုသိုလ်ထူးကြီးရှိနေတဲ့အတွက် တို့ပညာနဲ့သူ့ကိုဘာမှလုပ်လို့မရဘူး ကောင်မလေးကိုပူးကပ်တုန်းက တပါးသူရဲ့ခန္ဓာထဲကို ဝင်တဲ့အတွက်စည်းကျော် တဲ့အပြစ်ရှိလို့သာ ငါ့အမိန့်နဲ့ ငါ့အင်းက ဒီလောက်သက်ရောက်တာ ဒီအတိုင်းဆိုသူ့ကို ပညာနဲ့အနိုင်ယူလို့မရဘူး" "တပည့်နားလည်ပါပြီ ဒါနဲ့ ဆရာ ပေါ်လာတဲ့ ဘုန်းကြီးက ဘယ်ကဘုန်းကြီးလဲ" "အဲ့ ဘုန်းကြီးကအစစ်မဟုတ်ဘူးကွ သူ့စိတ်ထဲမှာ ဒေါသတွေဆက်ဖြစ်နေရင် ဒီဘဝမှာ ပိုပြီးတော့အချိန်ကြာသွားလိမ့်မယ် ဒါကြောင့် သူ့စိတ်ကို အေးချမ်းသွားစေမယ့်အရာတစ်ခုကို ပုံရိပ်ရောင်အနေနဲ့ အင်းတစ်ချပ်ကနေတစ်ဆင့် ဖန်တီးလိုက်တာ" "တော်ပါပေတယ်ဆရာရယ် ဒါကြောင့်လဲ ဝိဇ္ဇာလောကမှာ အင်းတော်ရှင်ရဲခေါင်ရယ်လို့ နာမည်ကြီးနေတာပဲ" ရဲခေါင်ဘာမှဆက်မပြောတော့ပဲ တစ်ချက်ပြုံးလိုက်ပြီး ခရီးဆက်ဖို့ပြင်လိုက်တော့တယ်။ "ဆရာ ကျုပ်တို့ဘယ်ကိုခရီးဆက်ကြဦးမလဲ" "အင်း လောလောဆယ်တော့ ငါ့ဆရာရော အထက်ကပါ ညွှန်ကြားချက်မရှိသေးဘူး လောလောဆယ်တော့ ဒီဇရပ်အပျက်မှာပဲနေကြတာပေါ့" "ဟုတ်ကဲ့ပါဆရာ" ရဲခေါင်အတွက် နေရာထိုင်ခင်းပြင်နေချိန်ရှမ်းအိုးစည်တီးလာတဲ့ လူတစ်သိုက် ဇရပ် ​ရှေ့ကနေ ဖြတ်သွားတာကို မဟာသိဒ္ဓိမြင်လိုက်ရတယ်။ ထိုလူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ သူတို့နဲ့ပတ်သက်ပြီး ရဲခေါင်တို့ဆရာတပည့်နှစ်ဦးဟာ ဘယ်လိုအခက်အခဲတွေကို ရင်ဆိုင်ရဦးမလဲဆိုတာကိုတော့... အပိုင်း (၉) " အင်းတော်ရှင်ရဲခေါင်နှင့် သေမင်းအိုးစည်သံ" ဆိုတဲ့ အပိုင်းဆက်ကို စောင့်မျှော်ပေးကြပါဦး။ စာဖတ်ပရိတ်သတ်အပေါင်း ကျန်းမာချမ်းသာကြပါစေလို့ဆုတောင်းလျှက် ရှိုင်းဝေလင်း(ပုတီးကုန်း)