رَفْ

«حقیقت تنها زمانی قابل زیستن می‌شود که روان بتواند بهای عاطفی آن را بپردازد.»

این تویی با من و غوغای رقیبان از پس وین منم بی‌تو گرفته ره صحرا در پیش تو سفر کردی و در کار دل‌آزاری من آسمان تیر جفا پاک بپرداخت ز کیش هجر با صبر من آن کرد که بادی به غبار خصم با جان من آن کرد که سیلی به حشیش تو و من بعد نگهداری این قوم عزیز من و من بعد پرستاری این جمع پریش چاره‌ی هجر شکیب است ولیکن چه کنم که بود درد فراق توام از حوصله پیش   این چند بیت از نیر تبریزی، شاعر مکتب بازگشت، قرن ۱۲، برام جالب بود. تعداد ابیات اصل شعر بیش از اینه و در رثای کربلا نوشته شده. و به گمانم متاثر از این غزل سعدی: هرکسی را هوسی در سر و کاری در پیش...

مگر نسیم سحر بوی زلف یار من‌ست که راحت دل رنجور بی‌قرار من‌ست به خواب درنرود چشم بخت من همه عمر گرش به خواب ببینم که در کنار من‌ست اگر معاینه بینم که قصد جان دارد به جان مضایقه با دوستان نه کار من‌ست حقیقت آن‌که نه درخورد اوست جان عزیز ولیک درخور امکان و اقتدار من‌ست نه اختیار من‌ست این معاملت لیکن رضای دوست مقدم بر اختیار من‌ست اگر هزار غم‌ست از جفای او بر دل هنوز بنده‌ی اویم که غمگسار من‌ست درون خلوت ما غیر در نمی‌گنجد برو که هر که نه یار من‌ست بار من‌ست به لاله‌زار و گلستان نمی‌رود دل من که یاد دوست گلستان و لاله‌زار من‌ست ستمگرا دل سعدی بسوخت در طلبت دلت نسوخت که مسکین امیدوار من‌ست و گر مراد تو این‌ست بی‌مرادی من تفاوتی نکند چون مراد یار من‌ست

‏می‌دانم که اندوهگین‌بودن زیباست و در اشک‌ها شجاعت وجود دارد؛ اما این را هم می‌دانم که نباید مانند کسی که امیدی ندارد اندوهگین بود. این یا آن کیرکگور

احساس می‌کنم که درهم‌شکسته‌ام از بودن. و همین به نوشتن وامی‌داردم. همین و تمام مارگریت دوراس قاسم روبین

در وصالت چه را بیاموزم در فراقت چه را بیاموزم یا تو با درد من بیامیزی یا من از تو دوا بیاموزم می‌گریزی ز من که نادانم یا بیامیز یا بیاموزم چون خدا با تو است در شب‌وروز بعد از این از خدا بیاموزم در فراقت سزای خود دیدم چون بدیدم سزا بیاموزم خاک پای تو را به دست آرم تا از او کیمیا بیاموزم آفتاب تو را شوم ذرّه معنی‌ والضحی بیاموزم کهربای تو را شوم کاهی جذبه‌ی کهربا بیاموزم در هوایش طواف سازم تا چون فلک در هوا بیاموزم بند هستی فروگشادم تا همچو مه بی‌قبا بیاموزم همچو ماهی زره ز خود سازم تا به بحر آشنا بیاموزم همچو دل خون خورم که تا چون دل سیر بی‌دست‌وپا بیاموزم در وفا نیست کس تمام‌استاد پس وفا از وفا بیاموزم دیوان شمس/ مولانا

چه می‌توانم بگویم؟ که مثلاً این‌جا خانه‌ی من است؟ نه، من خانه‌ای ندارم، سقفی نمانده است. دیوار و سقف خانه‌ی من همین‌هاست که می‌نویسم، همین طرز نوشتن از راست به چپ است، در این انحنای نون است که می‌نشینم. سپر من از همه‌ی بلایا سرکش ک یا گ است. نیروانای من هوشنگ گلشیری

سرش را که بلند کرد، سیاوش را دید که افتاده بود روی زمین. بلند شد و با دست‌ها و دهان باز، رفت به‌طرف سیاوش. می‌خواست داد بزند: سیا!... داد هم زد، اما صدایش درنیامد. صورت و سینه‌ی سیاوش روی خاک بود و وای... یک لنگه پوتینش افتاده بود کناری و وای... وای... وای ، _کجا می‌ری مرتضی؟! شب، فانوس به‌دست از سنگر آمد بیرون و تا کمر رفت توی حفره‌ی روباهی که سیاوش نصفه‌نیمه کنده بود. سرش را بالا گرفت و به ستاره‌ها نگاه کرد و به ماه که نبود و دشت را تاریک کرده‌ بود. آسمان صاف بود اما حس کرد قطره، قطره، قطره باران به صورتش می‌خورد... باران شدیدتر شد و صورت و گردنش را خیس کرد. آب باران راه افتاد و خاک منطقه گل شد و ریخت توی گودال‌ها. حفره‌ی روباه کم‌کم از سیلاب پر شد؛ آب گل‌آلود بالا آمد، بالا آمد، بالا آمد، از مچ سرد پا، از زانوی یخ کرده، از گودی ران‌ها... و کمرش را خیس کرد. ٬ _بیا بیرون... تو رو خدا مرتضی، بیا بیرون... تو رو جون سیاوش بیا بیرون... هرکاری کردند نتوانستند بیاورندش بیرون. سرگروهبان هم‌ که دیدش، گفت: اینه ولش کنین! پنج شبانه روز به همان حالت ماند. هر پنج شب، آسمان می‌بارید و زمین گل بود و تا کمرش خیس بود. شب ششم خوابش برد و باز خواب همان استخر را دید که آتش گرفته... چشم‌هایش را باز کرد، هلال سرخ ماه را دید. اشک‌هایش را با پشت دستش پاک کرد: بیا بریم سیا! بیا بریم! راست جاده را گرفت و پای پیاده راه افتاد سمت اندیمشک. عقرب روی پله‌های راه‌آهن اندیمشک حسین مرتضاییان‌آبکنار

اگر فکر کنی چند بود آن کشورهایی که داریوش‌شاه داشت، پیکره‌ها را ببین که تخت را می‌بَرند. آنگاه خواهی دانست، آنگاه به تو معلوم می‌شود، که نیزه‌ی مرد پارسی دور رفته. آنگاه به تو معلوم می‌شود، که مرد پارسی بسیار دور از پارس جنگ کرده‌ است. از سنگ‌نوشته‌ی داریوش بزرگ در نقش رستم

تمام آن‌هایی که بدون دریغ‌خوردن از خواب‌هایشان، بدون کندن حس دلتنگی فجیعی از این غوطه‌خوردن‌ها در ناخودآگاهی لبریز خواب می‌بینند خوک‌اند. خواب حقیقت دارد. تمام خواب‌ها حقیقت دارند. من حس زبری مناظری را دارم که انگاری حجاری شده‌اند، پاره‌های مواجی از زمین که با شن نو پوشیده شده‌اند، زبری‌ای که معنایش این معنی را دارد: دریغ، نومیدی، ترک‌شدن، گسست، «کِی دوباره هم را ملاقات خواهیم کرد؟» آنتونن آرتو

همه را بیازمودم ز تو خوشترم نیامد چو فرو شدم به دریا چو تو گوهرم نیامد سر خنب‌ها گشادم ز هزار خم چشیدم چو شراب سرکش تو به لب و سرم نیامد چه عجب که در دل من گل و یاسمن بخندد که سمن‌برِ لطیفی چو تو در برم نیامد ز پی‌ات مراد خود را دو سه روز ترک کردم چه مراد مانْد زان پس که میسرم نیامد دو سه روز شاهی‌ات را چو شدم غلام و چاکر به جهان نمانْد شاهی که چو چاکرم نیامد خِرَدَم بگفت برپر ز مسافران گردون چه شکسته‌پا نشستی که مسافرم نیامد چو پرید سوی بامت ز تنم کبوتر دل به فغان شدم چو بلبل که کبوترم نیامد چو پی کبوتر دل به هوا شدم چو بازان چه همای مانْد و عنقا که برابرم نیامد برو ای تنِ پریشان تو و آن دلِ پشیمان که ز هر دو تا نرستم دل دیگرم نیامد دیوان شمس/ مولانا

از حسین روایت کنند که «مرا خبر داد روح حیات، و نور سمع‌وبصر انسان، هردو از قدم، از غیب، از اسم مبین، از حق -جلّ جلاله- که فرزند انسان هیچ عبادت نکند مرا بهتر از سجود در دل‌های زمین وقت زوال شب.» در روایت منصور حلاج شرح شطحیات شیخ روزبهان بقلی

‏«در قلب من هنوز بعد از شش‌ماه زمزمه‌ی دردی هست که در آن جهل و جریحه باهم می‌روند.»

‏از خانواده‌ی بلوط‌هایم؟ یا از نژاد اسب؟ نمی‌دانم تنها این را می‌دانم که اول دیوانه نبودم. غلامرضا بروسان

‏«میان‌مان این توافقی نانوشته بود که جز لذت و شورهای گذرای مستی و خیابان‌های خالی نیمه‌شب چیزی به‌هم ندهیم.»

بیداران را جهانی‌ست مشترک، اما به‌خواب‌رفتگان هر یک به جهان خصوصی خود بازمی‌گردند. هراکلیتوس

چیزی از آینه در من می‌کاهد... امید آمدن لغتی در جستجوی آن لغت تنها یدالله رویایی

و چون انتظار نور کشیدم، ظلمت دررسید. ایوب/ باب سی‌ام