• خانوم ِ شیرکاکائو؛
رفتن به کانال در Telegram
- مینویسم تا زندگی نَمیرد. پ.ن: «نوشتههای داخل گیومه را باقیِ اهل قلم گفتهاند و بنده اینجا بازگو میکنم.» خانوم شیرکاکائو هستم، بفرمایید؟ https://t.me/HarfChatBot?start=401f7b676928
نمایش بیشتر533
مشترکین
+124 ساعت
-87 روز
-530 روز
در حال بارگذاری دادهها
کانالهای مشابه
هیچ دادهای
مشکلی وجود دارد؟ لطفاً صفحه را تازه کنید یا با مدیر پشتیبانی ما تماس بگیرید.
ابر برچسبها
هیچ دادهای
مشکلی وجود دارد؟ لطفاً صفحه را تازه کنید یا با مدیر پشتیبانی ما تماس بگیرید.
اشارات ورودی و خروجی
---
---
---
---
---
---
جذب مشترکین
نوامبر '26نوامبر '26
نوامبر '26
+11
در 4 کانالها
اکتبر '26
+58
در 14 کانالها
Get PRO
سپتامبر '26
+174
در 23 کانالها
Get PRO
اوت '26
+129
در 29 کانالها
Get PRO
ژوئیه '26
+286
در 42 کانالها
Get PRO
ژوئن '26
+115
در 20 کانالها
Get PRO
مه '26
+57
در 4 کانالها
Get PRO
آوریل '260
در 0 کانالها
Get PRO
مارس '260
در 0 کانالها
Get PRO
فوریه '26
+11
در 1 کانالها
Get PRO
ژانویه '26
+42
در 6 کانالها
Get PRO
دسامبر '25
+167
در 14 کانالها
Get PRO
نوامبر '25
+152
در 4 کانالها
Get PRO
اکتبر '25
+27
در 0 کانالها
Get PRO
سپتامبر '250
در 0 کانالها
Get PRO
اوت '25
+123
در 2 کانالها
| تاریخ | رشد مشترکین | اشارات | کانالها | |
| 11 نوامبر | +1 | |||
| 10 نوامبر | +1 | |||
| 09 نوامبر | +1 | |||
| 08 نوامبر | 0 | |||
| 07 نوامبر | +1 | |||
| 06 نوامبر | +1 | |||
| 05 نوامبر | 0 | |||
| 04 نوامبر | +1 | |||
| 03 نوامبر | +1 | |||
| 02 نوامبر | 0 | |||
| 01 نوامبر | +4 |
پستهای کانال
| 2 | «میگن اوضاع درست بشو نیست. میگن این شکل زندگی، درست نیست. میگن اقتصاد ما نمیچرخه. میگن من نمیتونم آرزوهای بچههامو فراهم کنم. ما تغذیهی معدوی داریم الان توی جامعه، تغذیهی سلولی نداریم. ما درست زندگی نمیکنیم. ما آب سالم نمیخوریم. ما غذای خوب نمیخوریم. ما داروی خوب مصرف نمیکنیم. ما ماشین خوب سوار نمیشیم. ما جادهی خوب نداریم. ما خونهی خوب زندگی نمیکنیم. ما لباس خوب نمیپوشیم. وقتی تمام اینها رو محروم میکنیم از یک جامعه، چه چیزی از اون جامعه باقی میمونه؟ اون جامعه تبدیل به قربانی میشه. میشه مزلِمان. یعنی مسلمان، یک انسان ناتوان خمیدهی ضعیفه که قادر به زندگی کردن نیست. این انسان به شما «نه» میگه! در چنین فضایی، در فضایی که شما به حیات انسان بیاعتنایید، از انسانها دارید قربانی میسازید، حیات برهنه رو بر انسانها حاکم کردید، اصولاً این به معنای منتفی شدن امر سیاسیه. و در چنین فضایی، کنش رأی دادن که هیچ، اصولاً زندگی بیمعناست. یعنی ما تبدیل به انسانهای نامرده شدیم. نه اونقدر زندهایم که زندگی کنیم. نه میمیریم که خلاص شیم از رنج این زندگی.» | 79 |
| 3 | چیشد که روسریت افتاد؟ چرا موهاتو وا کِردی؟
بگو زیبایِ مو وحشی واسه چی کودتا کِردی؟
کش موهاتو وا کِردی که چی؟ دنیا پریشون شه؟
کمر بستی به قتلِ مُ که چی؟ حال دِلُم خون شه؟
خدا رو خوش میاد دختِر که با مُ ای همه بد شی؟
با موهای دُمِ اسبی، بتازی از رو مُ رد شی؟
موهات مو نی! زرافشونه! طِلای حیدرآباده!
تِموم زیباییاشو خدا یکجا به تو داده!
قِشونِ یاغیِ موتو جَمِش کُ، شر نَکُ دختِر!
خودُم بدبختیوم کم نی، از ای بدتر نکُ دختِر!
با ای یاغیگری داری روانی میکنی ما رو!
تو صَدام نیستی بد باشی، نکُ با مُ تو ای کارو!
تو مثل دخترای دِه زلالی، سادهای، پاکی!
که به ما نعشگی میدی، مثل مورفین تریاکی!
الکی نیست به این پاکی تو اینجور نون درآوردی
شرافت حلّه تو خونت، تو نون کارگری خوردی!
تو نون دستی رو خوردی که یه دنیا شرافت داشت
همش میگفت خداشکرت به هرجایی که پا میذاشت!
زیر دست چه بابایی مهمه که بزرگ میشی
آدم باشه میشی آدم، اگه گرگ باشه گرگ میشی!
میخوام هیچی نگُم اما، ببین موهات نمیذاره!
ببین شَر پشت شَر، شُرشُر از این مونامه میباره!
پس ِ هر تارِ موی تو یه تاریخه، یه جِریانه!
خط ابریشم موهات هنوزم خط پایانه!
یه جا حرف تو بی دیشو، مُ هم خیلی ازت گفتُم!
همش گفتُم خدایی تو، خدا تو جِلد انسانه!
به ما گفتن نگو، کفره، گناهه، معصیت داره!
داری کافِر میشی عامو، این حرفا حرف شیطانه!
ولی مُ که نترسیدُم، الانُم که نمیترسُم
«هنوزُم معتقد هستُم موهات تفسیر قرآنه!»
ننه سلما میگه که تو، مثل مردا قوی هستی
کمی تا قسمتی شمسی، کمی هم مولوی هستی!
ننه میگه تو رو دیدن یه شب با جِنو رقصیدی
تا صبح دیوونگی کِردی، تا صبح تو گریه خندیدی!
اجنه با بِساط تو سر از مستی درآوردن
یه شب تا صبح خِراب تو، تا صبح آبشنگولی خوردن!
بسه کافِر، تمومش کن، به ولله مُ خاطرخواتُم!
همه میرن مُ میمونُم، مُ اِمرو فکر فرداتُم
تو با رقص موهات یک شو، دل و دین مُنَه بردی!
مُ سیت احساسُمو میگُم، با زبون لری کُردی!
قسم و گیس دالگم، فِرَچی دام عزیزی سیم
خدامرده نِمَزانی، چنی شیت و روانیت بیم!
- بهروز باغبان | 85 |
| 4 | چیشد که روسریت افتاد؟ چرا موهاتو وا کِردی؟
بگو زیبایِ مو وحشی واسه چی کودتا کِردی؟
کش موهاتو وا کِردی که چی؟ دنیا پریشون شه؟
کمر بستی به قتلِ مُ که چی؟ حال دِلُم خون شه؟
خدا رو خوش میاد دختِر که با مُ ای همه بد شی؟
با موهای دُمِ اسبی، بتازی از رو مُ رد شی؟
موهات مو نی! زرافشونه! طِلای حیدرآباده!
تِموم زیباییاشو خدا یکجا به تو داده!
قِشونِ یاغیِ موتو جَمِش کُ، شر نَکُ دختِر!
خودُم بدبختیوم کم نی، از ای بدتر نکُ دختِر!
با ای یاغیگری داری روانی میکنی ما رو!
تو صَدام نیستی بد باشی، نکُ با مُ تو ای کارو!
تو مثل دخترای دِه زلالی، سادهای، پاکی!
که به ما نعشگی میدی، مثل مورفین تریاکی!
الکی نیست به این پاکی تو اینجور نون درآوردی
شرافت حلّه تو خونت، تو نون کارگری خوردی!
تو نون دستی رو خوردی که یه دنیا شرافت داشت
همش میگفت خدا شکرت به هرجایی که پا میذاشت!
زیر دست چه بابایی مهمه که بزرگ میشی
آدم باشه میشی آدم، اگه گرگ باشه گرگ میشی!
میخوام هیچی نگُم اما، ببین موهات نمیذاره!
ببین شَر پشت شَر، شُرشُر از این مونامه میباره!
پس ِ هر تارِ موی تو یه تاریخه، یه جِریانه!
خط ابریشم موهات هنوزم خط پایانه!
یه جا حرف تو بی دیشو، مُ هم خیلی ازت گفتُم!
همش گفتُم خدایی تو، خدا تو جِلد انسانه!
به ما گفتن نگو، کفره، گناهه، معصیت داره!
داری کافِر میشی عامو، این حرفا حرف شیطانه!
ولی مُ که نترسیدُم، الانُم که نمیترسُم
«هنوزُم معتقد هستُم موهات تفسیر قرآنه!»
ننه سلما میگه که تو، مثل مردا قوی هستی
کمی تا قسمتی شمسی، کمی هم مولوی هستی!
ننه میگه تو رو دیدن یه شب با جِنو رقصیدی
تا صبح دیوونگی کِردی، تا صبح تو گریه خندیدی!
اجنه با بِساط تو سر از مستی درآوردن
یه شب تا صبح خِراب تو، تا صبح آبشنگولی خوردن!
بسه کافِر، تمومش کن، به ولله مُ خاطرخواتُم!
همه میرن مُ میمونُم، مُ اِمرو فکر فرداتُم
تو با رقص موهات یک شو، دل و دین مُنَه بردی!
مُ سیت احساسُمو میگُم، با زبون لری کُردی!
قسم و گیس دالگم، فِرَچی دام عزیزی سیم
خدامرده نِمَزانی، چنی شیت و روانیت بیم!
- بهروز باغبان | 1 |
| 5 | سیگار اگه میکشید، فرهنگ کشیدنش رو هم داشته باشید. تهسیگار رو همینطوری پرت نکنید یه طرف و برید. | 103 |
| 6 | بدون متن... | 48 |
| 7 | قشنگ تویی به زعم من :) | 69 |
| 8 | و من برای چهل و هشت هزارمین بار میگم عجب صبری خدا دارد. | 87 |
| 9 | در آخرین تماس امیرحسین ملکی به خانوادش قبل از اجرای حکم، امیرحسین میگه مامان کاری نداری عزیزم؟ مادرش میگه «نه مامان مواظب خودت باش...» | 88 |
| 10 | چشمام سیاهی میره، لبام تکون میخوره و آخرین کلمهای که قبل از بسته شدن چشمام هجی میشه اسم توئه. نمیدونم. شاید هنوز امید دارم برگردی. شاید هنوز امیدوارم به معجزهی گرمای همیشگی دستات روی سینهای که یخ زده از سرمای روزگار. امید! عجب قدرتی داره این چهار حرف؛ که با همهی واهی بودنش بعد از گذشت این همه مدت من هنوزم برای باور نکردن حقیقت، حتی وقتی یه مایع گرم سرخ رنگ، از شقیقم سرازیر شده روی جدول کنار خیابون، به پیرهنش چنگ میندازم تا شاید یکی از آدمایی که مقابل تاری چشمام بالاسرم میشینه و میگه زنگ بزنید اورژانس، تو باشی.
بارون میاد. صدای همهمهی آدمها رو میشنوم. میخوان نجاتم بدن غافل از اینکه نجاتدهنده یه شب سرد که از قضا اون شب هم بارون مییومد، چتر سیاه بزرگش رو برداشت و برای همیشه رفت. بعد از اون شب دیگه عطر تلخ محبوبم تو خونه نپیچید که نوید زندگی بده. بعد از اون شب هیچی نجاتم نداد. من معنای زندگی رو خیلی وقته که یادم نمیاد. من تا همین لحظه که آدمها دارن خودشون رو به آب و آتیش میزنن تا برسوننم به نزدیکترین بیمارستان، هیچ انگیزهای برای ادامهی اونچه که این آدمها بهش میگن زندگی ندارم. کاش یادم بیاد قبل از اینکه تو رو ببینم زندگی چه شکلی بود.
کلافهام. هشت ماهه که روی این تخت خوابیدم. زیر انبوهی از دستگاههای زندهنگهدارنده. درسته. چشمم هنوز به دنیاست. یه چیزی هنوز منو به این دنیا وصل میکنه. یه اسم. مامان همیشه میگفت بعضی اسمها هیچوقت فراموش نمیشن. مامان راست میگفت. حتی در حالت نباتی، زیر سنگینی دستگاههایی که در تلاشن تا نبض داشته باشم، در لحظاتی که دکترها قطع امید کردهان، یه اسم، که مرگ مغزی هم با همهی قدرتش نتونسته از سلولهای خاکستری مغزم پاکش کنه، منو به دنیا وصل نگه داشته. بازم قدرت همون چهار حرفه که حریف واقعیته و نمیذاره دل بکنم از تو و دنیا و متعلقاتش.
این قلب رو میبینی؟ کاش نبود. کاش به جای مرگ مغزی، دچار مرگ قلبی میشدم، اونوقت دیگه چیزی توی سینه نداشتم که هنوز به عشق تو بتپه. کاش حالا قلبم هم به احترام برنگشتنت میایستاد.
مامان بعد از نبودنم حتماً خیلی غصه میخوره. و تو... شاید حتی تو مراسم خاکسپاریم هم شرکت نکنی. هیچوقت هم نخواهی فهمید که من از حد فاصل افتادن روی زمین، از همون لحظه که مایع گرم قرمز رنگ از پیشونی سردم سرریز شد روی آسفالت سرد خیابون تا وقتی چشمام بسته شد، فقط به تو فکر کردم. هیچوقت نخواهی فهمید که من تمام این هشت ماه، زیر این همه دستگاه، وقتی مرگ مغزی رو زندگی میکردم هم... به تو فکر کردم.
و هیچوقت هم نخواهی فهمید که بعد از من و بعد از فردا که قراره این دستگاههای مزاحم رو ازم بکنن و بعد از صاف شدن خطوط، روی مانیتور بالاسرم و بعد از اینکه دکتر میگه متأسفم، بعد از پیوند، این قلب، توی سینهی هرکس دیگهای بتپه، به دوست داشتن دیوانهوار تو محکومه.
میبینیش. یه روز، اتفاقی. شاید یه عصر پاییزی وقتی داری با عجله از پیادهرو رد میشی تا خیس نشی و اون داره موازی تو، آروم آروم زیر بارون قدم میزنه و قمیشی گوش میده و خودش هم نمیدونه بعد از عمل پیوند قلبش چرا انقدر به آهنگهای قمیشی علاقهمند شده! "تو بارون که رفتی شبم زیر و رو شد، یه بغض شکسته رفیق گلوم شد..." بغضش با این آهنگ میشکنه درحالی که اون هیچوقت چنین تجربهی غمانگیزی نداشته اما براش ملموسه؛ اونقدر که انگار یه بار قبلاً زندگیش کرده. یه چتر میاد بالا سرش. چتر توئه. دیگه عجله نداری. داری همزمان با اون قدم برمیداری. "تو بارون که رفتی دل باغچه پژمرد، تموم وجودم توی آینه خط خورد..."
میشناستت. یه حس عجیبی داره، انگار تو رو یه جایی قبلاً دیده. کنارش که راه میای قلبم... یعنی درواقع قلبش... تندتر میزنه. دلش میخواد ببوستت. درکش میکنم، با همهی وجودی که دیگه متعلق به این دنیا نیست. تو هم عمیقاً دلت میخواد دلش رو بدست بیاری! نگاهت مثل اولینباریه که همدیگر رو دیدیم. "یه شب زیر بارون که چشمم به راهه، میبینم که کوچه پر نور ماهه. تو ماه منی که تو بارون رسیدی..." رسیدی. با چتر سیاه بزرگت و همون چشمهایی که تا آخرین لحظهی نفس کشیدنم، از خاطرم نرفت. رسیدی و ای کاش اینبار... بمونی. | 107 |
| 11 | بدون متن... | 85 |
| 12 | بدون متن... | 97 |
| 13 | sticker.webp | 90 |
| 14 | بدون متن... | 1 |
| 15 | معمولاً یکی به اون یکی حس پیدا میکنه حالا خر بیار و باقالی بار کن | 28 |
| 16 |
به نظرت دوستی (رفقات)دختر پسر خوبه یا نه؟؟؟ | 28 |
| 17 | تقاضای خواب زمستانی برای آدمیزادهای ساکن در خاورمیانه🙏🏻 | 22 |
| 18 |
همه خسته و لاجونن الان دیگه | 22 |
| 19 | فرمانروا در طول هفته خسته و لاجونه | 39 |
| 20 |
فرمانروا کم پیدایی | 40 |
