ˑ ּ۫𖧧 𝑪𝒊𝒏𝒏𝒂𝒎𝒐𝒏 𝒍𝒊𝒃𝒓𝒂𝒓𝒚 ༅

جان فاستر نوشته بود «چوب ها بسیار شبیه انسان‌ها هستند. برای شناخت آنها باید میانشان زندگی کنی و گاه میان آنها پرسه بزنی پیمودن راه‌های مشخص باعث صمیمیت با آنها نمی‌شود. برای دوستی با آنها باید بارها و بارها و در ساعت های مختلف با احترام آنها را کندوکاو و مشاهده کنیم در صبحگاه، ظهر و شب و در همه‌ی فصل‌ها؛ بهار، تابستان، پاییز و زمستان. در غیر این صورت آنها را واقعاً نمی‌شناسیم و اگر بخواهیم خلاف آن وانمود کنیم به طور حتم خواهند فهمید. آن ها برای حفظ فاصله با بیگانگان روش‌های خود را دارند و درهای قلبشان را به روی بازدید کننده‌های گاه به گاه می‌بندند. جز عشق محض. اگر انگیزه‌ی دیگری برای کندوکاو در چوب‌ها داشته باشیم، آنها به سرعت می‌فهمند و رازهای شیرین و کهن خود را از ما پنهان می‌کنند. اما اگر بدانند به سوی آن ها می‌رویم زیرا عاشقشان هستیم، گنجینه هایی از عشق و روشنایی به ما ارزانی می‌دارند که هرگز در هیچ دکانی یافت نمی‌شود. چوب‌ها وقتی شروع به بخشیدن می‌کنند، بی‌مضایقه می‌بخشند و هیچ چیز را از ستایشگران راستین خود دریغ نمی‌کنند. باید با روحی مشاهده‌گر و با تواضع، عشق و صبر به سوی آن ها برویم. باید بیاموزیم در طبیعت و حتی و در فواصل سکوت‌های آنجا که زیبایی زهراگین و دوست داشتنی در کمین است و در میان غروب و درخشش ستارگان، چه اصوات موسیقایی غریبی در میان توده های درختان پیر و نوک تیز کاج و درختان صنوبر می‌پیچد.چه لذت ظریفی از خزه‌ها و سرخس‌ها می‌تواند در گوشه‌های آفتابی و گوشه‌های مرطوب و نمناک چه اسطوره‌ها و افسانه‌ها و رؤیاهایی در آن نهفته است. آنگاه قلب جاودانه‌ی چوب‌ها برای ما خواهد تپید. نیروی حیات لطیف آنها در رگ‌هایمان جاری خواهد شد و ما را برای همیشه از آن خود خواهد کرد. از آن پس هر جا برویم و هر قدر سرگردان باشیم، در نهایت روزی به آغوش جنگل بازخواهیم گشت، آنجا که بیش از هر جای دیگر بدان تعلق داریم.»

- قصر آبی