あおき

گاهاً وقتی با خودم فکر میکنم میگم من از دغدغه زنجیر چرخ دوچرخه‌ام رسیدم به کجا؟ از نگرانی گمشدن پاککن تو مدرسه؟ از دلهره برای رعدوبرق؟یه زمانی که خیلیم دوره بنظرم بزرگ‌ترین دغدغم این بود که چطور از پس زندگی بربیام؛ یاد بگیرم بند کفشمو محکم ببندم و تا ده تا کوچه بالاتر رو یه نفس بدوام. نمیدونم انگار تو اون خاطرات هیچوقت خودم رو تو همچین موقعیتی انقدر بلاتکلیف و درمونده نمیدیدم. روزایی که تو حیاط مدرسه میشستم و نقاشی میکشیدم هیچوقت فکر نمیکردم، من، یروز دلم برای این روزها تنگ بشه. مطمئناً شما هم حسش میکنید که هیچوقت به اندازه این روزامون گرد و غبار کفن سفید رو زندگیامون نبوده؟! دیگه هیچی نمیتونه این بشریت ترسناک رو شوکه کنه. نمیدونم ما تو دیوار ماریا گیر افتادیم یا رز که هیچی برامون جلو نمیره. دنیا داره به راهش ادامه میده انگار که هیچ اتفاقی نیوفتاده، در حالی که تو این قسمت از جبر جغرافیایی یه جای وجود از ما هرروز خالی و پوچ تر از دیروز میشه. من نمیدونم این امید چیه که انقدر بهش چنگ میزنیم اما دلم میخواد بدونم آخر راهمون روشنه و خونِ شما رو زمین نمیمونه.