جایی پایین جاده

بعضی از امیدها کلا منطق خاصی ندارن و فلسفه‌شون اینه که نمیذارن آدم تسلیم شه.

درود بر چنل‌هایی که از جزئیات روزمره‌شون عکس میذارن، معلومه که من عاشق عکس‌های آلبالو چیدن و قهوه خوردنت حین درس خوندنتم.

اگه تلاش کردن برای خواسته‌ای منو تو همون نقطه‌ای که هستم نگه داره، اونجاست که دیگه دست از تلاش بر میدارم.

نوشته بود: "اون ورژنی که تو از من دیدی، بقیه حتی نمی‌دونن وجود داره."

معمولا در موردش به یه نقطه‌ی نامعلوم خیره میشم.

به‌ گمونم "به یاد هم بودن"، کم‌هزینه‌ترین و در عین حال باارزش‌ترین کار دنیاست. یه پیام تبریک یا احوال‌پرسی غیرمنتظره، خیلی بیش‌تر از اونی که فکر می‌کنیم به آدم‌ها یادآوری می‌کنه که هنوز توی ذهن کسی نفس می‌کشن. شاید همین حس ناب دیده شدن، بتونه حال یه روز سخت یک نفر رو کاملاً عوض کنه؛ آخرش هم همین جزئیات کوچیکن که روابط انسانی رو قشنگ نگه‌ می‌دارن.

امیدوارم وقتی به خواسته‌ی قلبت رسیدی، فرصت زندگی در کنارش رو هم به وفور داشته باشی.

واقعا در دین شما "نام خدا هست ولی خدا نه"

💖

من آخرش نفهمیدم امروز روز دختره یا روز بخشیدنِ یا روز مبارزه با مواد مخدرِ یا روز اسرا و مفقودین!

تقلای بیهوده نکن، وقتی چیزی به تهش رسید کنار بکش و باور کن که تموم شده.

من می‌رنجم چون تو برام عزیزی.

حالا عمیقا فروغ رو درک می‌کنم که در نامه‌ای نوشته بود «بی‌هدفی مرا می‌کشد، سن من دیگر سن تماشا نیست.»

سختی انسان بودن نه فقط در رنج کشیدن بلکه در آگاهیش هم میتونه باشه، آدمیزاد می‌دونه که هیچ تضمینی برای آینده‌ش وجود داره، مطمئنه که همه چیز تغییر میکنه و چیزی ابدی نیست ولی با این وجود ادامه‌ دهنده‌ست، برا خودش هدف تعیین میکنه، دوستی‌هاشو پایان میده و دوباره با آدمهای جدید ارتباط می‌گیره و دوباره اعتماد میکنه. از چی ساخته شده این آدمیزاد!

تنهایی برام آزاردهنده نیست؛ چیزی که آزارم میده اینه که حتی یک نفر هم نباشه تا باهاش درباره‌ی همین حس تنهایی که تجربه می‌کنم حرف بزنم.

بعضی چیزارو قرار نیست کسی جز خودت درک کنه.