جایی پایین جاده

مراقبت از رابطه چه دوستانه چه عاطفی یه کارِ دو نفره‌ست و از آدم دست تنها کاری برنمیاد.

[ بعضی‌ها هم هستند که به نظر فراموششان کرده‌ایم اما وقتی حرفشان به میان می‌آید، دیگر نمی‌توانیم لبخند بزنیم. ] نزار قبانی

ممنون که کمکم میکنی تا واقع‌بین باشم، ممنون که سعی نمیکنی بهم امید واهی بدی.

عبور كردن به معنی بى‌حس شدن نيست؛ گاهی انتخاب نكردن دوباره، وقتی هنوز نسبت بهش بى‌تفاوت نشدى، خودش شكل عميق‌ترى از عبوره.

اصلیه همونیه که به عکساش خیلی دقت میکنی، طوریکه تا ریز‌ترین جزئیات صورتش یادت می‌مونه.

💖

یکی از تفریحات من کتاب خریدن بود و من کیف می‌کردم وقتی یه کتاب جدید میخریدم، الان با این قیمتا دور همین تفریحمونم باید خط بکشیم.

کاش میشد برگردم به چند سال پیش و به خودم بگم: انقدر تو گیر و دار دیر و زود نباش و فقط شروع کن.

چه ویرونی‌هایی که با عشق آباد شدن.

حتی دیگه دنبال درمان قطعی نیستم، فقط دنبال کمی تسکینم.

بعضی از ماها نیاز داریم که فقط همون یک‌نفر مارو به یاد بیاره و همین برامون کافیه‌.

عه من

موخوره‌های لعنتی امیدوارم حداقل تو قبر دست از سرم بردارید.

همای اوج سعادت کِی به دام ما افتد؟

و اما عزیز راه دور من؛ واقعیت اینه‌که من خودم هیچ امیدی و هیچ انگیزه‌ای برای آینده ندارم و حتی هیچ ذوقی هم برام نمونده و مشتاق اتفاق خاصی هم نیستم و این در حالیِکه با تمام وجودم و با هر کلمه‌ای که بلدم سعی میکنم اشتیاق تو به زندگی رو زنده نگه دارم و البته سعی دارم که برات حرف‌های پوچ و تو خالی و عین حال قشنگِ به ظاهر نزنم و نمی‌دونی که این‌ کار چقدر کاره سختیه.

غلط املاییم زیاد شده و طوری حواس پرت شدم که بعد از گذشت یک روز و یا روزها متوجه میشم.

آدم از چیزیکه واقعا براش ساخته شده باشه نمیتونه دست بکشه؛ حتی اگه بارها رها کنه دوباره بهش برمیگرده.

یه پیام به موقع، یه آهنگ خوب از خواننده‌ی مورد علاقه، یه چای خوشم دَم، بارون و عصر پاییزی، خوشحالم که هنوزم با اینا حالم خوب میشه.

وقتی نمی‌تونم از خودم بنویسم، انقدر آدم‌ها و نوشته‌هاشون رو می‌خونم تا بالاخره یه چیزی پیدا کنم که شبیه حال من باشه.