میرآقا داداش - Mirağa Dadaş

Atam Mirağa Mirsadiq oğlu 66 yaşında dünyasını dəyişib. Biz Seyyid Mirabbas ağanın nəvələriyik. Cəddimizin qəbri Hacıqabulun Udulu kəndində yerləşir və ziyarətgahdır. Atam Sovet dövründə hakimiyyət ilə müxalif olduğu üçün illərlə axtarışda olub və ölkədən didərgin düşüb. Belarusiyada idman müəllimi kimi çalışıb. 20 Yanvar qırğınında xalqla bir səfdə mübarizəyə qoşulub. Sovet dağılandan sonra Bakıdakı onlarla məscidin yenidən bərpasında çalışıb. Atamı dəfələrlə İranla əlaqəsinə görə və silah gəzdirdiyi üçün həbs ediblər. Birinci Qarabağ müharibəsinin ilk günündən döyüşlərə könüllü qatılıb və müharibənin son gününə qədər döyüşlərdə iştirak edib (təxminən 4 il). Müharibədən sonra öz doğru hesab etdiyi qanunları əsasında kəntdə ümumi vəziyyətə nəzarət edib. Elə bu qanunları əsasında kəntdə oğlan uşağına təcavüz edən birini öldürüb. Atam Azərbaycanda helikopterlə axtarılan ilk insandır. Müharibə təcrübəsi əsasında uzun müddət dağda yaşayıb. Daha sonra atamın təslim olması kəndin ağası hesab edilən böyük əmimi evindən gəlib aparıblar. Mənim həmin əmimin kəramətləri olub və bütün kənd bunlara şahiddir. Atam o cür möhtərəm şəxsin evdən polislər tərəfindən çıxarılmasını bizim seyyid nəslinə təhqir hesab edib və sırf bu səbəbdən özü təslim olub. İlk uzun müddətli həbsi bu hadisədən sonra olub. Həbsdən azad olduqdan sonra daha bir neçə dəfə yaralama, silah gəzdirmə maddələri ilə qısa həbs edilib. Ömrünün təqribən 20 ilini zindan həyatı yaşayıb. Qeyd elədiyim kimi onun öz həyat qaydaları var idi, ömrü boyu siqaret, kolbasa kimi şeylərə əlini belə vurmayıb. Bunların istifadəsi halal olsa da onun nəzəri belə idi ki, seyyidlərə yaraşmır. Zindan yatanlar bilir ki, zindanda siqaretsiz 20 il yatmaq necə çətin bir şeydir. Atam çox iradəli insan idi. Birinci həbsində 6 ay su və quru çörək yediyi üçün çəkisi 50 kilodan aşağı düşüb. Bunu zindanın məsulları ilə mübahisəsi səbəbindən edib. Bayılda və 12-də olan nazorlardan Seyyid Mirağanı xəbər alsanız, sizə nə qədər hekayələr danışarlar atamdan. Mənim bir dəfə nazorlardan biri ilə mübahisəm yaranmışdı. Ona dedim ki, səni gözləyəcəm, axşam çıxanda paqonlarını doğrayıb sənə yedirdəcəm. O da məni şikayətə getmişdi. Mən də onu 12-nin arxasındakı donuz fermasının yanında gözləyirdim. Birdən bilib ki, mən Mirağanın oğluyam, düşüb məni axtarıb tapmışdı və dönə-dönə üzr istəmişdi. Bu, atamın zindandakı hörməti idi. Atam Hacı Tale ilə birgə zindanda olub. Hacını çox istəyirdi. Hacı haqqında bir dəfə belə demişdi; o, danışığı ilə yaşayışı üst-üstə düşən az adamlardandı. Atamla axırıncı dəfə danışanda mənə dedi ki, Hacının ailəsin, uşaqların həbs ediblər. Atam xəbəri yanlış anlamışdı, elə bilmişdi ki, Hacının xanımını da həbs ediblər və onun telefonda necə qəzəbləndiyini gördüm. Biz uşaqlıqdan atamızı çox görə bilməmişik və bəlkə ilk dəfə idi ki, atamın əsəbi halını görürdüm. Hacı mənim atama çox yaxşılıqlar edib. Atam yaşlandığı üçün içəridə ona qulluq edilməsini cavanlara tapşırıb. Mən bir ömür Hacıya borcluyam. Atam zindanın istisində oruc tuturdu Ramazan ayında və namaz qılırdı. Atamın heç bir xəstəliyi yox idi. Son 3 ayda hər gün durmadan arıqlayırdı. Niyəsini kimsə bilmirdi. Nəhayət ayaq üstə yeridiyi yerdə ürəyi dayanıb. Sizdən xahişim budur ki, atamı möminləri adı ilə dua etdiyiniz gecə namazınızda həmişə dua edəsiniz.