عصیان

شناسنامه‌ی نویسندگی🤎🫴🏻 نام: رُهام تخلص: عصیان سبک: نثر تلخ، شاعرانه و اعتراف‌گونه ژانر: روان‌شناختی ـ اجتماعی ـ نوستالژیک حال‌وهوای قلم: قلمی که میان خشم و دلتنگی ایستاده؛ از گذشته‌هایی می‌نویسد که زمانی خوشبختی بودند و آدم، قدرشان را نمی‌دانست. نوشته‌هایش بوی حسرت می‌دهند، اما در پسِ این حسرت، نوعی سرکشی علیه فراموشی دیده می‌شود. اولین کتاب: "روزی که خوشبخت بودیم و نمی‌دانستیم" جمله‌ی معروف: چه غم‌انگیز است آدم سال‌ها بعد بفهمد روزهایی که آرزو داشتند زودتر تمام شوند، همان روزهایی بوده‌اند که اگر اختیارش را داشت، حاضر بود تمام عمرش را برای یک لحظه از آن‌ها بدهد. امضای نویسندگی: نوشتن از خوشبختی‌هایی که دیر فهمیده شدند و آدم‌هایی که وقتی رفتند، معنای ماندن‌شان را فهمیدیم. راز نویسنده: شاید تمام این عصیان، فقط شکل دیگری از دلتنگی باشد؛ دلتنگیِ آدمی که هنوز در گوشه‌ای از گذشته، دنبال خودش می‌گردد. @Ftsdls

- بانوی قرن19ام.

[ لطفا محتوا داشته باشید]

این پست را فوروارد کن تا برایت یک شناسنامه‌ی نویسندگی بسازم؛ اسم، تخلص، سبک، ژانر، اولین کتاب، جمله‌ی معروف و حتی یک راز کوچولو از دنیایی نویسندگی‌ات! 🦦🐾