"بانوی قرن 19ام"

نوزدهمین سالگرد رفتنته بابا.. جات توی آسمونه اما یادت همیشه توی قلبم. زیاد امسال چیزی ندارم بگم، شکسته، خورد و خاکشیرم. اونی هم که باید باشه پونزده شهریور کنارم نیستش. پس، بابا اگر به جای خالیت نگاه کنم و پناهی نداشته باشم فکر کنم نتونم تاب بیارم. یه روز کامل به هیچی فکر نمی‌کنم، حرف نمی‌زنم و نمیام اینجا. فردا شب میام و همون نازبانویی میشم که از قرن نوزدهم برگشته. اما یک روز از روزگار محو شدن سخت نیست، فقط تنهایی سر خودمو گرم می‌کنم تا بگذره، هوم؟ دیگه نمی‌خوام تسلیت بشنوم، ترحمی بهم بشه و هرچی، چندین ساله از این سوگواری خسته‌ام. پس بیا بهش فکر نکنیم، بابا تو توی قلب منی پس هیچی دیگه نمی‌مونه! امسال نباید از هم فرو بپاشم.. قول میدم:)

- از من به تو استاد علیرضا