Written by M

یک نگاه توام از نقد دو عالم بس بود یک نظر دیدم و تاوان دو عالم دادم

بزار یه فکتی رو بهت بگم: اصلیه تو لیست سرچ‌‌ اینستاست

داستان فراموشی تو مثل حل شدن قند تو لیوان چاییه‌. قنده حل میشه، محو میشه اما مزه‌ی اون چایی برای همیشه تغییر میکنه. شاید نبودنت به دست عادت سپرده بشه اما فراموشی؟ نه.

شب بود؛ آسمان مست کرد خورشیدش را خواست.

تفنگ نمی دانست شکارچی نمی دانست پرنده داشت برای جوجه هایش غذا میبرد خدا که میدانست! نمی دانست...؟

چشمات با بقیه ادما فرق داشت، وگرنه من ادمی نبودم که وابسته کسی بشم.

نمیدونم به شانسه، به رفتاره، به سیاسته، هرچی که هست من اونو ندارم.

انقدر دنبال آدم اشتباه ندویین، آدم درست اصلا فرار نمیکنه.

تایپ من اون پسریه که وقتی هم سن و سالاش پی موادو دختر بازین داره آیندشو میسازه.

بزرگترین استعدادم چیه؟ ادمایی که باید توی زندان یا تیمارستان باشن رو به خودم جذب میکنم

سال 98 به بعد دقیقا میشه همون "بعد از نسترن"

آره خلاصه...